อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0042 ตอนที่ 42
ตอนที่ 42 อะไรกันเนี่ย! แตงลูกใหญ่! (2)
“รู้เร็วกว่านี้จะเอาเกี๊ยวมาด้วยสักถาด...” ผู้ช่วยพิเศษจังที่ตื่นเต้นอยู่ชั่วขณะ ภายในก้นบึ้งลึกของหัวใจรู้สึกเสียดายจนต้องพูดพึมพำเบาๆ
หันจิงเหนียนกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เงยหน้ามองไปที่ผู้ช่วยพิเศษจัง
ผู้ช่วยพิเศษจังที่รู้ตัวว่าหลุดปากพูดออกไป รีบทำใจดีสู้เสือถามอย่างระมัดระวังเป็นพิศษ “ผมหมายถึง ผมยังไม่ได้กินข้าวเช้า อยากกินเกี๊ยว ผู้จัดการใหญ่หันคุณกินมั้ยครับ?”
หันจิงเหนียนเอาโทรศัพท์มือถือเก็บใต้เอกสาร ตอบอย่างเย็นชา “ไม่กิน”
“งั้นก็ได้ครับ ผู้จัดการใหญ่หันผมเอารายงานการทำงานให้คุณก่อน...”
...
หันจิงเหนียนเหมือนภูเขาน้ำแข็ง เป็นเวลาติดต่อกันไปจนถึงช่วงบ่ายความกดดันอึดอัดภายในห้องผู้จัดการใหญ่จึงค่อยๆ จางลงกลายเป็นดีขึ้นหน่อย
เขาที่ไม่ได้มีงานยุ่งสักเท่าไหร่ตั้งแต่ช่วงบ่าย ทำงานล่วงเวลาไปจนถึงสามทุ่มครึ่ง เพิ่งจะเสร็จงานของวันทั้งวัน
เมื่อเขาเข้ามาในรถ ผู้ช่วยพิเศษจังที่เห็นว่าช่วงหลายวันมานี้เขากลับบ้านตลอด จึงถามด้วยขึ้นด้วยความเคยชิน “ผู้จัดการใหญ่หันครับ ยังกลับบ้านอยู่ใช่ไหมครับ”
หันจิงเหนียนไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้ากลับดูเย็นชาลง
ผู้ช่วยพิเศษจังไม่เข้าใจชัดเจนสักเท่าไหร่ แต่เห็นเขาไม่ได้ปฏิเสธอะไร ก็เลยขับรถไปเส้นทางที่จะไปบ้าน
ขับมาถึงเขตประตู ผู้ช่วยพิเศษจังจับพวงมาลัยรถเตรียมเลี้ยวเข้าลาดจอดรถใต้ดิน หันจิงเหนียนที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดขึ้นในทันทีว่า “ไปโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์”
...
คืนนี้เขาไม่กลับบ้าน...
คืนนี้เขาก็ไม่กลับบ้านอีก...
คืนนี้เขาก็ไม่กลับบ้านอีก ไม่กลับบ้านอีก...
หลังจากที่หันจิงเหนียนไม่กลับบ้านติดต่อกันเป็นเวลาสามวัน ซย่าหว่านอานค่อยๆ เริ่มรู้สึกเคยชินอีกครั้งว่าเขาไม่อยู่บ้าน เธออาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดสามร้อยกว่าตารางเมตรเพียงลำพัง
เธอคิดช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เขากลับบ้านมาทุกวัน คงเป็นเพราะเธอช่วยลูกพี่ลูกน้องของเขาเอาไว้ เขาจึงกลับมาทายาให้เธอทุกวันเพื่อต้องการแสดงความรู้สึกขอบคุณมั้ง?
ตอนนี้อาการบาดเจ็บที่หลังของเธอใกล้หายแล้ว เขาก็ไม่กลับบ้านแล้ว...
ยังดีที่ตอนนั้นเธอไม่คิดอะไรแล้วก็ไม่กล้าคิดเยอะจนเกินไป ดังนั้นตอนนี้เธอก็ไม่ได้ถึงขั้นรู้สึกโศกเศร้าอาดูรและหดหู่อย่างหนัก
ไม่นาน วันเวลาก็ผ่านเข้าสู่เดือนใหม่
ในช่วงเวลานี้ หันจิงเหนียนไม่เคยกลับมาบ้านเลยตั้งแต่นั้นมา แต่ซย่าหว่านอานก็ไม่เคยพบเจอกับเขานอกบ้าน
วันแรกของเดือนใหม่ เป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายในการทำงานของสัปดาห์นี้ เมื่อถึงที่บริษัท ซย่าหว่าน-อานล็อกอินวีแชทบนคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเรียบร้อย ก็ได้รับข้อความที่ไอ้เจียงส่งมา
ไอ้เจียง : [หว่านอาน เดือนที่แล้วฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันจะเปลี่ยนงาน ตอนนี้ฉันได้งานใหม่แล้ว! วันนี้ ฉันทำเรื่องเข้างานเรียบร้อยแล้ว เริ่มงานเป็นทางการวันนี้วันแรก!]
ซย่าหว่านอาน : [เหรอ? เหรอ? ถ้างั้นยินดีด้วย! ยินดีด้วย! ]
ไอ้เจียง : [อิอิ...หว่านอาน เธอไม่อยากรู้เหรอว่าฉันทำงานที่ไหน]
ซย่าหว่านอาน : [เธอขอฉัน ขอฉัน ฉันอยากรู้หน่อยก็ได้]
ไอ้เจียง : [ฮ่า? เจอตลกฝืดๆของเธอ พูดไปแล้วเธออย่าตกใจล่ะ ฉันได้งานที่บริษัทตระกูลหัน ฉันกับเธอต่อไปก็เป็นเพื่อน ร่วมงานกันแล้ว!]
ซย่าหว่านอานส่งแสดงอารมณ์ดีใจไป
ซย่าหว่านอาน : [จริงเหรอเนี่ย? เธอยู่แผนกอะไรอะ ตอนกลางวันฉันไปหาเธอ ไปกินข้าวกัน!]
ไอ้เจียง : [จริงสิ ฉันจะหลอกเธอไม่ทำไม ฉันอยู่ที่ห้องผู้จัดการใหญ่ แต่ว่าที่นี่ดูเคร่งครัดจริงจังมากเลย ฉันมีประสบการณ์ในการทำงานชัดเจนอยู่แล้ว ยังให้ฉันทดลองงานเป็นเวลาสามเดือน]
ห้องผู้จัดการใหญ่...ซย่าหว่านอานชะงักงัน นั่นไม่ใช่ที่หันจิงเหนียนเหรอ?
ไอ้เจียง : [หว่านอาน เธอรู้หรือเปล่าว่า แท้จริงแล้วฉันคิดไม่ถึงว่าจะถูกตอบรับว่าจ้าง สัปดาห์ที่แล้วตอนที่พวกเขาโทรมาหาฉัน ฉันไม่กล้าที่จะเชื่อเลย คิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่น่ะ!]