อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0044 ตอนที่ 44

ตอนที่ 44 ใช่คนหรือเปล่า (2)

เธอจับราวบันไดหันตัวกลับมา ถือไฟฉายส่องไปด้านหน้าเล็กน้อย เห็นคนตัวสูงใหญ่นั่งอยู่บนพื้นพิงกับผนังกำแพง หน้าอกพองขึ้นยุบลงอย่างรุนแรง...

คนๆ นั้นก้มหน้าอยู่ มองจากเค้าโครงอย่างเดียว ซย่าหว่านอานรู้สึกคุ้นตามากเสียจนอธิบายไม่ถูก

แต่ไม่นานนัก ความคิดนี้ก็ถูกซย่าหว่านอานขจัดออกไป เธอมักจะเป็นเช่นนี้ คิดถึงเขามากเกินไป เห็นใครเหมือนเขาสักหน่อยก็คิดว่าเป็นเขา แต่ก็มักจะแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอยู่เสมอไป

คนที่สูงส่งอย่างเขานั้น จะมาเดินลงบันไดได้อย่างไรกัน อีกทั้งจะมานั่งอยู่ที่นี่แล้วตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร

เสียงหายใจของผู้ชายคนนั้น ยิ่งฟังก็รู้สึกว่ายิ่งเร่งด่วนแล้ว เหมือนว่าจะหายใจติดขัด มีโอกาสหมดสติได้ทุกเวลา

ซย่าหว่านอานไม่มีเวลาที่จะคิดเพ้อเจ้ออีก วิ่งลงบันใดปึงๆ ปังๆ ไป

“คุณคะ คุณ...”

ซย่าหว่านอานพูดเพียงสามคำ ก็หยุดลง

พอเข้าไปใกล้ๆ แล้ว อาศัยแสงจากไฟฉายของโทรศัพท์มือถือ เธอสามารถที่จะมองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ถึงแม้เขาจะก้มศีรษะ แต่แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เธอก็จำได้แล้วว่าเป็นเขา

ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเธอคิดถึงเขามากเกินไปแล้ว เห็นคนอื่นกลายเป็นเป็นเขา แต่เป็นเขาจริงๆ...

เพียงแต่ทำไมหันจิงเหนียนถึงมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้คนเดียวได้ ทำไมถึงกลับกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ได้

ซย่าหว่านอานตกใจมึนงงไปครู่หนึ่ง รีบเอ่ยพูดขึ้นอีก “หัน หันจิงเหนียน?”

เขาไม่สนใจเธอ แต่เธอรู้สึกได้ว่าเขาสั่นไปทั้งตัวอย่างรุนแรง

ซย่าหวานอานรีบนั่งยองๆ ยืนมือไปแตะเขาเบาๆ “หันจิงเหนียน คุณ...”

ขณะที่เธอยังไม่ทันได้พูดจบ ปลายนิ้วมือของเธอไปแตะโดนที่แขนของเขาเข้า เธอแตะเขาเบามาก แต่เขาดูเหมือนถูกคนเอามีดมาฟันก็ไม่ปาน จึงเกิดปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยการปัดมือของเธอออก

แรงของเขาเยอะมาก ทำให้ซย่าหว่านอานที่นั่งยองๆ อยู่ถูกสะบัดล้มลงที่พื้น โทรศัพท์มือในมือเธอก็กระเด็นลอยออกไป ไฟฉายของโทรศัพท์มือถือส่องเข้าที่ใบหน้าของหันจิงเหนียนพอดิบพอดี

หันจิงเหนียนที่เดิมทีรู้สึกกังวลและหวาดผวา เห็นแสงส่องมา ก็สงบลงมาหน่อย เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ มองไปยังด้านหน้า

เห็นซย่าหว่านอานที่โดนตนเองผลักล้มลงไปอยู่บนพื้น เขาตกตะลึงชะงักงัน จากนั้นก็ขยับปาก เหมือนว่าต้องการจะพูดอะไร สุดท้ายก็กลับพูดไม่ออกแม้เพียงคำเดียว

ซย่าหว่านอานเห็นเขาเป็นเช่นนั้นเมื่อครู่เกิดความตื่นกลัว เอ่ยถามเชิงสอบสวน “คุณ...คุณเป็นอะไรเหรอ?”

เขาไม่พูด เพียงแต่มองที่เธอ

หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ หน้าซีดขาวจนน่ากลัว

นี่คือ...ป่วยแล้ว?

ขณะที่ซย่าหว่านอานกำลังคิดอยู่นั้น ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ต้องการให้ฉันพาไปส่งโรงพยาบาลมั้ย”

หน้าอกของเขายังพองขึ้นยุบลงอย่างรุนแรงเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าจะหายใจติดขัด เขายังไม่เปิดปากพูด แต่ครั้งนี้กลับพยักหน้าให้กับเธอ

“แต่คุณเป็นเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง ไม่เช่นนั้น ฉัน ฉันโทรศัพท์หาคุณหมอเซี่ย ให้เขามาหา...”

“ไม่ต้อง...” หันจิงเหนียนพูดออกเพียงมาสองคำ แต่ดูเหมือว่าต้องให้แรงอย่างมาก ทันทีหลังจากนั้นเขาก็วางฝ่ามือลงบนพื้น เหมือนว่าจะลุกยืนขึ้น แต่เขาออกแรงไปมากเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถที่จะพยุงตัวเองขึ้นจากพื้นได้เลยตั้งแต้ต้น

“คุณต้องการลุกขึ้นมั้ย” ซย่าหว่านอันนึกฉากที่เธอเพิ่งแตะโดนเขาแล้วถูกเขาสะบัดออกไปได้ จึงเก็บกิริยาท่าทางที่จะเข้าไปช่วยเข้าเอาไว้ “ฉันพยุงคุณ?”

หันจิงเหนียนหยุดการต่อสู้ดินรนที่จะทำให้ตนเองลุกขึ้น เขาลังเลอยู่ชั่วประเดี๋ยว จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ ให้กับซย่าหว่านอาน

ซย่าหว่านอานจึงเข้าไปที่ด้านหน้าของหาหันจิงเหนียน ยื่นมืออกไป ในแรงของช่วงบ่าอย่างมากในการพยุงแขนของเขาเอาไว้ ประคองเขาลุกขึ้นจากพื้น