อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0047 ตอนที่ 47

ตอนที่ 47 เธออยู่บริษัทตระกูลหัน (1)

ซย่าหว่านอานก็ไม่รู้ว่าตนเองพูดซ้ำไปซ้ำมากี่รอบ “เด็กดี หันจิงเหนียนเป็นเด็กดี นอนนะ”คำเหล่านี้ พูดอย่างสรุปได้ว่าพอสุดท้ายเธอเห็นเขาหลับสนิทไปแล้ว ก็ระงับความง่วงเอาไว้ไม่อยู่หลับไปเหมือนกัน

...

วันรุ่งขึ้น

หันจิงเหนียนที่นอนหลับจนเต็มอิ่มเริ่มรู้สึกตัวขึ้น ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

เขามองดูแสงแดดสดใสงดงามที่ลอดผ่านเข้ามาในห้อง งงงวยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คิดขึ้นมาได้อย่างกะทันหันถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภายในดวงตาของเขาถูกสถานการณ์รุนแรงดุจดั่งพายุพัดโหมกระหน่ำปกคลุมอย่างรวดเร็วและดุดันไว้ชั่วขณะ

ทำไมเมื่อคืนไฟทั้งตึกถึงดับไปโดยไม่มีที่มาที่ไป? แล้วก็ตอนที่เขาทำงานเสร็จเรียบร้อย ในตอนที่ก้าวไปถึงบันไดแล้วนั้นไฟก็ดับลง... ทั้งหมดนี้มันก็ช่างบังเอิญไปหน่อยแล้วล่ะ?

สายตาของหันจิงเหนียนยิ่งน่ากลัวขึ้น หน้าของเขาบึ้งตึง เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้น เตรียมไปหาโทรศัพท์มือถือของตนเอง ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าที่บริเวณหน้าอกมีอะไรผิดปกติ...เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจึงก้มหน้ามองไปที่หน้าอก เห็นเพียงหญิงสาวที่เหมือนลูกแมวเชื่องๆ ซุกอยู่ในอ้อมอก กำลังนอนหลับฝันหวานอยู่

เส้นผมของเธอส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ตัวก็มีกลิ่นหอมเหมือนกลิ่นของครีมบำรุงผิว แต่ไม่เหมือนกับกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นที่มีกลิ่นฉุนมาก เป็นกลิ่นอ่อนๆ หวานๆ ของน้ำนมอะไรทำนองนั้น ลมหายใจของเธอรดลงบนหน้าอกของเขา มีเสื้อเชิ้ตที่กั้นเอาไว้ เขารู้สึกได้ไม่ชัดเจนนักๆ ถึงไออุ่นบางๆ ที่ให้ความรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย...

ราวกับมีมือที่อ่อนโยนสองมือพัดผ่านก็ไม่ผ่าน เพียงชั่วพริบตาก็หายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย

แม้แต่สีหน้าของเขา ก็เปลี่ยนไปเป็นเหม่อลอย

เมื่อคืนเป็นเธอ...พบเจอเขา? แล้วก็เป็นเธอที่อยู่กับเขากลางดึกกลางดื่นในตอนที่เขาเจ็บปวดเสียจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเขา ลูบหลังเขาอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน?

ผิวของหญิงสาวขาวเนียนละเอียด ไม่มีรูขุมขนแม้แต่สักนิด อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง ยิ่งเหมือนไข่ที่ถูกปอกเปลือกออก

หันจิงเหนียนมองดูไปเรื่อยๆ แล้วก็เผลอเอื้อมมือไปจะสัมผัสใบหน้าเธอ...

เพียงแต่มือของเขายังไม่ทันได้สัมผัสโดนแก้มเธอ ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะดังขึ้น ตามมาติดๆด้วยเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา

“ผู้จัดการใหญ่หัน?”

เป็นเสียงของผู้ช่วยพิเศษจัง

น้ำเสียงของเขาดังอยู่สักหน่อย หนวกหูไปถึงหญิงสาวที่ซุกตัวในอ้อมอกของหันจิงเหนียน

เหมือนว่าหญิงสาวจะไม่พอใจ พลิกตัว แล้วกลิ้งออกไปจากอ้อมอกของหันจิงเหนียน

หันจิงเหนียนจ้องมองที่หน้าอกที่ว่างเปล่าของเขา สายตาเย็นชาลง

“ผู้จัดการใหญ่หัน?”

ผู้ช่วยพิเศษจังเรียกอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังยิ่งขึ้นอีก

ในที่สุดครั้งนี้ก็เสียงดังหนวกหูจนซย่าหว่านอานตื่นขึ้น เธอลืมตาขึ้น มองไปรอบทิศทางอย่างงงงวย จากนั้นตอนที่เห็นหน้าหันจิงเหนียนอีกครั้ง เธอค่อยขยับตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงด้วยความตกใจ พร้อมพูดพึมพำในลำคอ นัยน์ตาดำมองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นเคยรอบหนึ่ง เหมือนว่าจะเข้าในสถานการณ์แล้ว จึงสงบลงในที่สุด โบกไม่โบกมือให้กับหันจิงเหนียน กล่าวว่า “อรุณสวัสดิ์”

เป็นครั้งแรกที่หันจิงเหนียนผู้ซึ่งเงียบขรึมและพูดน้อยตั้งแต่ไหรแต่ไรมาตอบกลับว่า “อรุณสวัสดิ์”

ซย่าหว่านอานมองหันจิงเหนียนอีกครั้งด้วยความตกตะลึงเพราะได้รับความเมตตาอย่างคาดไม่ถึง จากนั้นก็บิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า

“ผู้จัดการใหญ่หัน?” ผู้ช่วยพิเศษจังที่รออยู่นานแล้วยังไม่ได้รับการขานรับ ก็เอ่ยเรียกอีก

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เสียงของเขาเพียงคนเดียว ยังมีเสียงของคนอื่นที่ไม่คุ้นหูที่ดังขึ้นมาไล่ๆกันอีกหลายเสียง

หนึ่งในเสียงนั้นมีเสียงหนึ่งที่ซย่าหว่านอานคุ้นมาก คือไอ้เจียง “ผู้ช่วยพิเศษจัง ผู้จัดการใหญ่หันไม่อยู่ในห้องทำงานเหรอ?”