อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0045 ตอนที่ 45

ตอนที่ 45 นอนแบบนี้ (1)

รอจนกระทั่งหันจิงเหนียนยืนได้มั่นคง ซย่าหว่านอานจึงโน้มตัวไปเก็บโทรศัพท์มือถือ เธอมองดูเวลาเล็กน้อย เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว จากนั้นเธอก็ใช้ร่างเล็กๆ ของเธอพยุงหันจิงเหนียนไว้พลางชี้นิ้วไปที่บันได “ตอนนี้ลิฟท์ซ่อมเสร็จแล้ว พวกเราจะไปใช้ลิฟท์ที่ชั้นบนหรือจะไปใช้ลิฟท์ที่ชั้นล่าง”

หันจิงเหนียนไม่ได้พูดอะไร ชี้นิ้วไปที่ชั้นล่าง

หันจิงเหนียนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง ตลอดทางซย่าหว่านอานต้องใช้พละกำลังของเธอทั้งหมดอย่างมากในการพยุงเขาไปที่ประตูลิฟท์

พอเข้าไปในลิฟท์ ซย่าหว่านอานเห็นเขาชี้ที่ชั้นล่าง คิดว่าเขาต้องการจะลงไปชั้นล่าง ยกมือขึ้นคิดจะกดชั้นหนึ่งด้วยสัญชาตญาณ ผลคือปลายนิ้วมือของเธอยังไม่ทันได้แต่ถูกตัวเลขในลิฟท์ เขาที่อยู่ใกล้เธอ จู่ๆ ก็จับมือเธอจากนั้นก็จับไปกดที่ตัวเลขของชั้นบนสุด ตัวเลขนั้นมีแสงสว่างขึ้น

ฝ่ามือที่แห้งของเขาแผ่อุณหภูมิสูงขึ้นมาก แต่ปลายนิ้วมือของเขานั้นกลับค่อยๆ เย็นลง

ทันใดนั้นหัวใจของซย่าหว่านอานก็เต้นผิดจังหวะ เพราะเธอลืมชักมือตัวเองออกจากฝ่ามือเขาไปชั่วขณะ

หลังจากที่ซย่าหว่านอานได้สติ เห็นหันจิงเหนียนยังคงกำมือตนเองไว้อยู่ ใบหน้าของเธอค่อยๆ แดง จึงค่อยๆ สลัดมือออกจากมือเข้าอย่างเบาๆ จากนั้นเพื่อปกปิดความรู้สึกเขินอายของตนเอง จึงหาอะไรมาคุยแบบเรื่อยเปื่อยสักหัวข้อ “คุณจะกลับไปที่ห้องทำงานมั้ย”

หันจิงเหนียนจ้องมองฝ่ามือที่ว่างเปล่า นิ่งไปสักพัก “อืม” หนึ่งคำ

“ดึกขนาดนี้แล้ว คุณจะทำโอทีเหรอ”

“ไม่ใช่...” ผ่านไปสักพัก หันจิงเหนียนพูดเสริมขึ้นอีก “พักผ่อน”

“อ้อ” ซย่าหว่านอานเพิ่งจะขานตอบหันจิงเหนียนจบ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊งหน่อง” ขึ้น แล้วประตูลิฟท์ก็เปิดออกในเวลาไล่เลี่ยกัน

ซย่าหว่านอานคิดว่าการพักผ่อนของหันจิงเหนียน คือไปพักที่ห้องทำงานสักเล็กน้อย ไม่คิดว่าสุดท้ายจะให้เธอพยุงเขาไปที่ห้องพักผ่อนด้านในห้องทำงาน

ซย่าหว่านอานมองดูเขากางผ้าห่ม นอนบนเตียง หลับตาลง หันจิงเหนียนผู้ที่จะอยู่ที่นี่และผ่านค่ำคืนนี้ไป เขาสมองเลอะเลือนไปแล้ว

เขาหมายความว่าจะนอนที่นี่?

ซย่าหว่านอานกะพริบตาปริบๆ รู้สึกอิจฉาอยู่สักหน่อย “คุณจะนอนแล้ว?”

หันจิงเหนียนพยักหน้าเล็กน้อยขณะหลับตาอยู่ “อืม”

“อ้อ...” ซย่าหว่านอานรู้สึกอิจฉาอยู่ภายในก้นบึ้งลึกของหัวใจที่เฝ้าปราถนา เธอเองก็คิดอยากเหลือเกินที่จะรีบเป็นอัมพาตนอนหลับอยู่บนเตียง! เธอเห็นเขาตอนนี้อาการดีกว่าเมื่อกี้นี้ตรงทางเดินเยอะขึ้นมาก ในใจขึ้นว่าเขาน่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว ด้วยเหตุนี้เธอผู้ซึ่งกระวีกระวาดร้อนใจคิดอยากกลับบ้านไปอาบน้ำนอนจึงเอ่ยพูดอีกครั้งว่า “งั้นคุณพักผ่อนให้เต็มที่ ฉันก็จะกลับบ้านไปนอนแล้ว!”

ขณะที่พูด ซย่าหว่านอานก็หยิบโทรศัพท์เตรียมจะไปแล้ว

เพียงแต่เธอเพิ่งจะหมุนตัว ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า หันจิงเหนียนที่อยู่บนเตียงก็พูดขึ้นทันทีว่า “มานี่!”

ซย่าหว่านอานหันกลับไปมองเขา “ห๊ะ?”

“มานี่!” เหมือนว่าหันจิงเหนียนจะหมดสิ้นความอดทนแล้วจริงๆ แต่ยังคงพูดคำสองคำที่เพิ่งพูดไปนั้นซ้ำอีกครั้ง

มานี่? มานี่ทำอะไร?

ซย่าหว่านอานกำลังรู้สึกกังขาในใจลึกๆ พร้อมกับก้าวถอยหลังอย่างเชื่องช้าไปสองก้าว เธอยังไปไม่ถึงข้างเตียง เขาก็ยื่นมือมาดึงแขนเธอในทันใด ดึงเธอมาบนเตียงโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัวเลยก็มานอนอยู่ข้างกายเขาแล้ว

เอ่อ? เขาหมายความว่าอย่างไร?

สัญชาตญาณของซย่าหว่านอานคิดจะลุกขึ้นมานั่ง เพียงแต่เธอยังไม่ทันได้ขยับตัว ผ้าห่มก็คลุมลงบนตัวเธอแล้ว “นอนเถอะ”

นอนเถอะ?

ความหมายเขาคือต้องการให้เธออยู่ที่นี่ นอนที่นี่ด้วยกันใช่ไหม

ซย่าหว่านอานตกตะลึงงงงัน จากนั้นมารู้ตัวอีกทีก็ตอบ “อ้อ” ไปหนึ่งคำ นำโทรศัพท์มือถือมายกขึ้นด้านหน้า เตรียมจะปิดไฟฉาย

แต่แล้วปลายนิ้วมือของเธอยังไม่ทันได้แตะโดนหน้าจอ ทันใดนั้นเขาที่อยู่ข้างๆ เธอก็แย่งโทรศัพท์มือถือไป “นอนแบบนี้”