อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0027 ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 แม้แต่แหวนคู่ก็ไม่มี (1)

โดยพื้นฐานแล้วคนในห้องนี้ซย่าหว่านอานไม่ได้รู้จักทุกคน ที่พอจะรู้จักก็มีผู้ช่วยพิเศษจังที่ยุ่งเสียจนไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นเธอจึงหาที่ลับตาคนที่มีแสงสลัวเพื่อคร่าเวลา

อาจจะเป็นเพราะผู้คนมีจำนวนมาก ที่ๆ เธออยู่ก็ตรงกันข้ามกับสิ่งที่คาดหวังไว้เลย สัญญาณอินเตอร์เน็ตก็ไม่ดีเท่าไหร่ ซย่าหว่านอานเล่นโทรศัพท์มือถือไปได้ครู่หนึ่ง เปิดหน้าเว็ปไซต์ทิ้งไว้รอโหลดนานมาก ก็เลยกุมโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแล้วหลับตาลง

ถึงแม้ว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเธอจะเสียงดังหนวกหูมาก แต่เธอก็ยังหลับได้อย่างสุขสบาย

แต่สุดท้ายเธอก็ถูกเสียงรบกวนปลุกให้ตื่นขึ้น เป็นเสียงของคนแปลกหน้าสองคนพูดคุยกัน

“เมียจ๋า ทำเธอมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะจ๊ะ”

“เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ อยากหาที่เงียบๆ พักสักครู่หนึ่ง”

“ถ้างั้นเมียจ๋าผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่”

“ไม่ต้องหรอก คุณมาที่นี่แท้จริงมีธุระมากมายต้องจัดการ คุณไปจัดการธุระเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้...”

“งั้นเมียจ๋า ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกห้านาทีค่อยไป...”

“...”

ซย่าหว่านอานทนไม่ไหวลืมตาขึ้นมองไปยังต้นตอของเสียง

ตรงด้านหน้าซ้ายมือของเธอมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนัก

เขาสองคนนั้นอยู่ไม่ห่างจากเธอ เสียงที่พูดคุยกัน เธอฟังได้อย่างชัดเจนมาก ล้วนเป็นเนื้อหาที่มีรายละเอียดจุกจิกอยู่สักหน่อย แต่ซย่าหว่านอานกับรู้สึกอิจฉาจนน่าประหลาดใจ

“สามีจ๋า ห้านาทีแล้ว คุณรีบไปทำธุระของคุณเถอะ ไม่ต้องสนใจฉันแล้ว... ”

“ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกห้านาที คุณอย่าอารมณ์เสียนะ ผมแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ ไม่งั้นเอาอย่างงี้มั้ย เมียจ๋า คุณไปกับผมเถอะ... ”

“ไม่เอาอะ ตรงนั้นมีแต่ผู้ชาย ฉันไปด้วยคงไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่?”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า จะว่าไปคุณอยู่ข้างๆ ผม ผมค่อนข้างอุ่นใจ ไปเถอะ...”

ผู้หญิงไม่ได้ปฏิเสธ หัวเราะแล้วลุกขึ้นตามผู้ชายไป

ผู้หญิงสวมกระโปรงยาว ผู้ชายน่าจะกลัวว่าเธอจะหกล้ม จึงจัดชายชายกระโปรงของเธอให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วจึงโอบที่ตัวเธอแล้วพากันเดินจากไป พวกเขาค่อยๆ เดินไป และเดินห่างไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ซย่าหว่านอานยังคงได้ยินเสียงพูดคุยกันที่ไม่ค่อยชัดเจนนักของพวกเขา

“เมียจ๋า คุณวางใจเถอะ ผมรับรองว่าต้องประสบความสำเร็จ รอผมประสบความสำเร็จ ผมจะเปลี่ยนแหวนวงนั้นที่คุณสวมอยู่เป็นแหวนวงใหม่ เพชรเม็ดใหญ่กว่าเดิม...” ทั้งสองคนนั้นเดินออกไปไกลแล้ว ประโยคหลังของพวกเขาเธอฟังได้ไม่ชัดเจนแล้ว บรรยากาศโดยรอบเงียบลงอีกครั้ง

ซย่าหว่านอานจ้องมองที่ๆ พวกเข้าเพิ่งนั่งเมื่อครู่ เหม่อลอยงงงันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ก้มห้ามองที่มือของตัวเอง นิ้วมือทั้งห้าที่ว่างเปล่าของเธอ ดูโล่งและเปลือยเปล่า ไม่ต้องพูดถึงแหวนเพชร แม้แต่แหวนคู่ก็ไม่มี...เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ โถงที่จัดงานเลี้ยงรอบหนึ่ง จากนั้นเธอก็มองหาหันจิงเหนียนอย่างผ่านๆ

เขาถือแก้วไวน์ ยืนอย่างหล่อเหลาและมีชีวิตชีวาอยู่ใต้โค้มไฟระย้า กำลังพูดคุยกับผู้คน เสียงพูดของเขาเบามาก ส่วนให้เป็นฝ่ายตรงข้ามที่พูด แต่เขาก็รู้จักที่จะรักษามารยาท และมักจะพยักหน้าบ่อยๆเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขากำลังฟังอยู่

เธอหาข้ออ้างโดยบอกไปว่าเหนื่อยแล้วขอไปพักก่อนสักครู่ เขาพยักหน้าให้เธอไปได้ จากนั้นเธอก็ไม่กลับมาอีก แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะตามหาเธอ ทำเหมือนว่าข้างกายเขาไม่ได้มีเธอ สำหรับเขาแล้ว...เธอไม่มีความสำคัญอะไรเลย

ซย่าหว่านกวาดลูกตาดำมองลงเล็กน้อย เพื่อบดบังความความโศกเศร้าในดวงตา ปลายนิ้วมือข้างซ้ายของเธอสัมผัสที่มือข้างขวาลูบมือไปมา...

อาจเป็นเพราะเธอใจลอยอย่างหนักมาก แม้กระทั่งเสียงฝีเท้าที่อยู่ไม่ไกลตัวเธอ เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย