อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0026 ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 ดาวดวงนั้นที่เจิดจรัสที่สุดในค่ำคืนนี้ (2)

สถานที่นัดพบยังคงเป็นห้องที่หันจิงเหนียนไปพักบ่อยๆ

ในมือของผู้ช่วยพิเศษจังมีบัตรห้อง ไม่ต้องเคาะประตูก็พาซย่าหว่านอานเข้าไปในห้องได้เลย “ผู้จัดการใหญ่หัน คุณดูสิ คุณนายแต่งแบบนี้สวยสุดๆ ไปเลยใช่ไหมครับ!”

คำพูดไร้สาระของผู้จัดการจังเท่อเยอะอะไรขนาดนี้!

ซย่าหว่านอานกระแอมเล็กน้อย เงยหน้ามองไปในห้องอย่างอัตโนมัติ

หันจิงเหนียนไม่ได้อยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แต่กำลังดูเอกสารอยู่บนโซฟา เขาก็น่าจะตั้งใจแต่งตัวตัวมาเป็นพิเศษ สูทเข้ารูปทันสมัย เสื้อเชิ้ตขาว ทำให้เขาดูมีเกียรติสูงศักดิ์

เขาได้ยินที่ผู้ช่วยพิเศษจังบอกเล่า จึงเดินไปดูที่หน้าประตู เมื่อเขาได้เห็นซย่าหว่านอานเข้า ก็ถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่ ภายในดวงตาของเขาดูเป็นประกาย

ซย่าหว่านอานไม่แน่ใจว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า พอเธอตั้งสติได้ เขาก็ละสายตาไปแล้ว เหมือนรู้สึกว่าสิ่งที่ผู้ช่วยพิเศษจังถามนั้นดูน่าเบื่อหน่าย และชายตามองที่เขาเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าดูเอกสารที่อยู่ในมือต่อ

ผู้ช่วยพิเศษจังหุบปากลง ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพียงบอกว่าอีกสักครู่เมื่อถึงเวลาแล้ว เขาจะมาเรียกพวกเขา แล้วก็แอบย่องหายไป

ซย่าหว่านอานยืนรอที่หน้าประตูเพียงลำพังอยู่ครู่หนึ่ง เห็นหันจิงเหนียนทำเหมือนว่าเธอเป็นเพียงอากาศไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ ก็เดินเข้าไปในห้องเอง หาที่นั่งที่อยู่ห่างจากหันจิงเหนียนที่สุดนั่งสักหน่อย

ภายในห้องเงียบมาก โซฟานั่งสบายมาก บรรยากาศเช่นนี้ เหมาะแก่การนอนหลับเป็นอย่างดี ซย่า-หว่านอานกอดหมอนอิงแล้วก็หลับตา

หันจิงเหนียนดูเอกสารเสร็จแล้ว ขณะที่ยกมือขึ้นมานวดที่ท้ายทอย ไม่ได้ระวังปัดมือไปโดนผู้หญิงที่ซุกตัวนอนอยู่บนโซฟาขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลนัก

มือของเขาหยุดลงทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงมองไปที่ใบหน้าของเธอ

เธอกำลังหลับ?

เหมือนเมื่อคืนวานบนรถ...เพียงแค่เวลาชั่วพริบตา เธอก็หลับไป...

แต่ทว่าเธอช่างงดงามละเมียนละไมเสียจริง ผิวขาวนวลเป็นยองใย ปลายจมูกโด่งพุ่ง ปากเป็นกระจับ คิ้วโก่งโค้ง สวมชุดราตรีเปิดไหล่ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าทั้งสองข้าง รูปร่างงดงาม บอบบางน่าทะนุถนอมดึงดูดคน

ไม่รู้ว่านอนพิงบนโซฟาหลับไม่ค่อยสนิทหรือเปล่า จู่ๆ เธอก็ขยับตัวเล็กน้อย

หันจิงเหนียนได้สติในทันใด จึงละสายตากลับมา

เขาก้มหน้าหยิบโทรศัพท์มือตอบข้อความ ตอบได้ครึ่งหนึง คิดได้ว่าเมื่อครู่ตนเองวางตัวผิดปกติไป ทนไม่ไหวจึงหยุดลง เขา...เมื่อครู่นั้นเคลิบเคลิ้ม? จ้องมองเธอ...เคลิบเคลิ้ม?

...

หนึ่งทุ่มยี่สิบนาที ผู้ช่วยพิเศษจังกลับมาแล้ว ซย่าหว่านอานถูกเสียงที่ดังของเขาปลุกตื่น

หนึ่งทุ่มยี่สิบห้านาที ทั้งสามคนออกมาจากห้องชุด ลงลิฟท์มาที่ชั้นสอง ไปที่ห้องโถงใหญ่

สถานที่จัดงานที่จัดก่อนเวลาที่กำหนดไว้สองวัน งดงามราวกับพระราชวังแก้วคริสตัลที่หรูหราลังการ ทุกคนล้วนแต่งกายอย่างเลิศเลอหรูสวยสง่างามตระการตา ผู้คนรวมกันเป็นกลุ่ม พูดคุยโอ้อวด

นี่เป็นครั้งแรกที่ซย่าหว่านอานมากับหันจิงเหนียน อ้อ ไม่ เป็นครั้งแรกที่มาด้วยกันในฐานะบุคคลสำคัญที่มาเข้าร่วมงานราตรีเช่นนี้ แต่ดีที่เธอวางตัวได้ดี ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเห็นงานเลี้ยงเช่นนี้มาไม่น้อย จึงเห็นจนเคยชิน แล้วเธอก็สามารถที่รับมือกับโอกาสเช่นนี้ได้

แท้จริงแล้วก็ไม่จำเป็นว่าเธอจะพูดจะทำอะไร สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอเพียงต้องอยู่ข้างกายหันจิงเหนียนรักษาสีหน้ายิ้มแย้มไว้ก็เพียงพอแล้ว บางครั้งพบกับผู้หญิงที่มากับฝ่ายตรงข้ามก็พูดคุยกับผู้หญิง-คนนั้น เธอจะพูดแค่ไม่กี่ประโยคตามโอกาส

จนกระทั่งเรื่องสำคัญเสร็จสิ้น หลังจากที่แขกที่มาในงานเริ่มจับกลุ่มเข้าด้วยกันแล้ว ก็เริ่มเกิดความความสนุกสนานขึ้น ซย่าหว่านอานรู้ว่าหันจิงเหนียนไม่ได้ต้องการเธอสักเท่าไหร่แล้ว จึงหาข้ออ้างบอกไปว่า “เหนื่อยแล้ว” แล้วก็เดินจากไป