อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0013 ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 เขาไม่เห็นค่าในความรู้สึกของเธอ (1)

กลับถึงบ้านเป็นเวลาใกล้จะพลบค้ำแล้ว ซย่าหว่านอานเข้าครัวลงมือทำอาหารเองมีกับข้าวสาม-อย่างกับซุปหนึ่งอย่าง อันที่จริงแล้วเธอก็ทานเยอะขนาดนี้ไม่ไหว แต่เวลาที่เธอหุงข้าวเธอมักจะหุงข้าวไว้สำหรับสองที่

ใช่แล้ว ไม่ผิด ข้าวสองถ้วยสำหรับสองคน ถ้วยหนึ่งทำไว้ให้เขา ถึงแม้เธอจะรู้ว่าเขาไม่กลับมาทานข้าวที่บ้าน แล้วก็ไม่ทานข้าวพร้อมเธอ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดที่จะทำเช่นนี้ทุกครั้งไป

เพราะว่ามีเพียงเวลาอยู่บ้านที่จะมีเพียงแค่เธอเพียงลำพัง เธอถึงกล้าที่สร้างความสัมพันธ์ที่จะเป็นไปได้กับเขา หลังจากที่เตรียมข้าวปลาอาหารเสร็จ ซย่าหว่านอานก็จะจัดวางชามกับตะเกียบสองชุด จะเติมซุปลงในถ้วยที่วางอยู่ด้านหน้าให้เต็มถ้วย และจะพูดก่อนเริ่มทานข้าวว่า “กินข้าวกันเถอะ...”

สิ่งที่ตอบกับมายังคงป็นความเงียบสงัดดังเดิม

เธอในครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ เธอรีบทานข้าวทันที แต่ว่ายังคงจ้องมองไปยังโต๊ะเก้าอี้ตรงข้ามที่ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขานั่งอยู่ตรงข้ามก็ไม่ปาน เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เหนียนจิง...”

สวรรค์รู้ฟ้ารู้ คำสองคำนี้ เธอคนเดียวคนนี้แอบร้องเรียกอยู่ลึกๆ ในหัวใจกี่รอบต่อกี่รอบ

เธอคิด เขาเองก็ไม่เคยเห็นเวลาที่เธอรักเขา เพราะจะมีเพียงแค่เวลาที่เขาไม่เห็น เธอจึงกล้าที่จะรักเขา...หลังจากที่ซย่าหว่านอานพูดออกไปแล้ว เธอไม่กล้านักที่จะมองด้านตรงข้ามอีกสักครั้ง จึงก้มหน้าก้มตาเริ่มซดน้ำซุป...

ขณะที่กำลังซดน้ำซุปอยู่ เธอรู้สึกมีอะไรอุดที่ภายในลำคอ แล้วเธอก็รับรู้ในภายหลังว่าที่หางตาของเธอเหมือนว่าจะเปียกซึมเสียแล้ว

ชัดเจนว่าเธอชอบเขามาก แต่เธอมักจะแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้รู้สึกทุกข์ยากที่จะบอกคนทั้งโลกว่าเขากับเธอไม่เกี่ยวข้องกัน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดอยากจะบอกเขาว่าเธอชอบเขา แต่วัดความเป็นไปได้แล้วไม่น่าจะได้ความรักจากเขา เธอจึงยิ่งกลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไปในที่สุด

เธอเคยเห็นกับตาตนเองตอนที่เขาปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาสารภาพรักกับเขาอย่างไร เขาช่างไร้ซึ้งเยื้อไมตรีและอารมณ์ความรู้สึก เขาไม่มีที่ว่างสำหรับความอ่อนโยนเหลือไว้ให้กับฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่นิด ดังนั้นเธอจึงระมัดระวังอย่างเป็นพิเศษมาโดยตลอดที่จะกักขังความรู้สึกของตัวเองไว้ภายในใจลึกๆ ประคองภาพลักษณ์ที่ไม่สนใจเขาเอาไว้ตลอดมา เพราะเธอรู้ว่าเขาไม่เห็นค่าในความรู้สึกของเธอ เขาเพียงแค่ต้องการแต่งงาน ไม่ต้องการพัวพัน ถึงแม้ว่าเธอเองจะไม่รู้เหตุผลแต่เธอก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงต้องการการแต่งงานที่ไม่มีความหมายแม้แต่น้อยเลยเช่นนี้...

...

วันจันทร์ ซย่าหว่านอานไปทำงานตามปกติ

หนึ่งปีหลังจากที่เธอแต่งงานกับหันจิงเหนียน จึงเพิ่งเข้าไปทำงานที่บริษัทตระกูลหัน เธอจึงสามารถเข้ามาอยู่ในบริษัทตระกูลหันได้ เธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับหันจิงเหนียนมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือพี่สะไภ้ของเขา ซึ่งก็แม่ของหันจือจิ่นเธอคือลู่เยียนกุย

หันจิงเหนียนมีพี่ชายสองคน พี่ชายคนโตหันจิงเหวินอายุมากกว่าเขาเกือบสามสิบปี พี่คนที่สองหันจิงหลุนอายุมากกว่าเขาสิบแปดปี ตอนที่หันจิงเหนียนยังไม่เกิด พี่ชายคนโตของเขาก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ในปีนั้นที่หันจิงเหนียนอายุครบสามปี พี่ชายคนโตประสบอุบัติเหตุ ทิ้งพี่สะไภ้ที่กำลังตั้งครรภ์ไว้ จากโลกนี้ไป เดิมทีร่างกายของแม่เขาไม่สู้ดีนัก พอได้รับความเศร้าโศกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในปีที่สองก็ป่วยแล้วตายตามกันไป โชคดีที่คุณย่าของหันจิงเหนียนมีอายุที่ค่อนข้างยืนยาว จึงเลี้ยงดูเขาแทนแม่ของเขาจนเขาเติบใหญ่

แต่จะว่าไปแล้วก็น่าประหลาดใจอยู่เดียว ครอบครัวหันมีลูกชายหลายคน ซึ่งก็ล้วนแต่อายุไม่ยืนสักเท่าไหร่ พ่อของหันจิงเหนียนช่วงอายุหกกว่าก็ตายจากไปอย่างกะทันหัน หันจิงหลุนพี่ชายคนที่สองได้ตายจากไปก่อนวัยอันควร หลังจากเพิ่งจะฉลองวันเกิดอายุครบสามสิบปีก็ตายตามกันไปอีก สามพี่น้องของหัน-จิงเหนียน สุดท้ายเหลือเพียงแค่เขาเพียงคนเดียว เขาในตอนนั้นอายุสิบสองปี หันจือจิ่นอายุเก้าปี ดังนั้นคุณย่ากับพี่สะไภ้ลู่เยี่ยนกุยจึงเป็นผู้แบกรับความรับผิดชอบดูแลบริษัทตระกูลหัน แต่เมื่อสามปีก่อน หันจิง-เหนียนกลับมาจากต่างประเทศ เข้ามาทำงานในบริษัทตระกูลหัน คุณย่ามอบตำแหน่งประธานกรรมการบริหารให้กับเขา วางมือจากตำแหน่งไป