อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0012 ตอนที่ 12
ตอนที่ 12 ฉันเป็นผู้เช่า (2)
ซย่าหว่านอานไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควร เธอหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ”
“เอ่อ ฉันจำได้ว่าชั้น 27เป็นคุณผู้ชายท่านหนึ่ง คุณผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาคนนึง...” หญิงวัย-กลางคนพูด พลางพูดอธิบายต่อกับซย่าหว่านอานอีกด้วยคำพูดยืดยาว “...เธออย่าเข้าใจฉันผิดไปนะ ฉันไม่ใช่พวกชอบแอบสอดส่องเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ฉันเป็นคณะกรรมการของ...”
หญิงวัยกลางคนถามต่อไปอีกด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ฉันเองก็ไม่เห็นคุณผู้ชายท่านนั้นมานานมากแล้ว เธอเป็นแฟนเขา มาหาเขาใช่ไหม”
หญิงวัยกลางคนหยุดมองถุงที่ใส่ผักกาดขาวกับของใช้ในชีวิตประจำวันที่ถืออยู่ในมือของซย่าหว่านอาน “เธออาศัยอยู่ที่บ้านของเขา งั้นเธอก็เป็นภรรยาเขา ดีจริง ชายเก่งหญิงงาม ช่างเหมาะสมกันเสียจริงๆ...”
หญิงวัยกลางคนพูดไม่ผิด ทางกฏหมายเธอเป็นภรรยาของเขา...เพียงแต่เขาไม่ชอบเธอ ไม่ให้เธอป่าวประกาศในใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขา หญิงวัยกลางคนผู้นี้อยู่ตึกเดียวกันกับเขา ไม่แน่ว่าเขากับหญิงวัยกลางคนผู้นี้จะเจอกันตอนไหน หญิงวัยกลางคนผู้นี้ดูเป็นมิตรไม่กลัวคนแปลกหน้า ถ้าได้คุยกันกับเขาจริงๆ เกรงว่าจะทำให้เขาเข้าใจผิดได้ เข้าใจผิดคิดว่าเธอเที่ยวกระจายข่าวหลับหลังเขาเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา...
คิดแล้วซย่าหว่านอานก็รีบเอ่ยปากตัดบทหญิงวัยกลางคนทันทีว่า “เรื่องนั้น ไม่ใช่...ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา...”
“อะไรนะ เธอไม่ใช่ภรรยาของเขา” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยความตกใจ ทันทีหลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “อ๋อ ฉันรู้แล้ว พวกเธอตอนนี้ยังมีความสันพันธ์แบบแฟน แม่หนูเธออยู่กับเขามานานแล้วแค่ไหนแล้ว หากนานพอควรแล้ว ก็ไปจดทะเบียนสมรส รีบมีลูก จะได้ฟื้นตัวไว...”
“ไม่ใช่...ไม่ใช่...” ซย่าหว่านอานเอ่ยขึ้นอีก เธอเกิดความกลัวว่าคนที่ชอบคิดเองเออเองอย่างหญิง-วัยกลางคน จึงไม่รอเธอเอ่ยปากพูด รีบเอ่ยพูดในทันที “ฉันไม่ใช่แฟนเขาด้วย ฉันกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน ฉัน...ฉันเพียงแค่อาศัยอยู่ที่ห้องเขา ก็คือ ก็คือว่า...”
ซย่าหว่านอานรู้สึกว่าการอธิบายเช่นยิ่งทำให้รู้สึกกะอักกะอ่วนขึ้นไปอีก เธอขัดแย้งกันไปมาอยู่-หลายครั้ง จากนั้นก็นึกถ้อยคำที่ฟังดูสมเหตุสมผลได้ “...คือว่าฉันเป็นผู้เช่าบ้านของเขา”
หญิงวัยกลางคนก็ถึงบ้างอ้อเข้าใจในทันที “อ๋อ ที่แท้บ้านของผู้ชายท่านนั้นก็ถูกปล่อยเช่าไปแล้ว...ฉันว่าอยู่ทำไมช่วงสองปีมานี้ฉันไม่เคยเจอเขาเลย สองปีก่อนเกือบทุกเช้าเวลาลงจากตึกส่งลูกไปโรงเรียนก็จะเจอเขาไปทำงาน...”
“แต่ว่า คุณผู้ชายท่านนั้นไม่น่าจะเป็นคนขาดเงิน ทำไมอยู่ดีๆ เอาบ้านที่ดีขนาดนี้มาปล่อยเช่าเสียแล้ว แต่ในทางกลับกันบ้านเช่าที่นี่ค่าเช่าไม่ถูก? ถ้างั้นแม่หนู งานที่เธอทำต้องดีมากแน่ๆ...แม่หนูเธอยังไม่มีแฟนใช่ไหม เอาอย่างงี้ ฉันช่วยเธอดู...”
ลิฟท์หยุดลงที่ชั้นที่หญิงวัยกลางคนอาศัยอยู่ ประตูลิฟท์เปิดออก เธอเดินออกจากลิฟท์พลางพูดกลับซย่าหว่านอานว่า “แม่หนู เธอวางใจได้ เดี๋ยวถ้าฉันเจอคนที่ดี ฉันจะดูไว้ให้เธอแน่นอน...”
ซย่าหว่านอานไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับ เพียงแต่ประคองสีหน้าและรอยยิ้มไว้พร้อมกล่าวกับหญิงวัยกลางคนว่า “ลาก่อนค่ะ”
รอจนกระทั่งประตูลิฟท์ปิดลง ภายในลิฟท์เหลือเธอคนเดียว ทุกอณูของพื้นที่ในลิฟท์เงียบสงัดลงทันใดหลังจากนั้น รอยยิ้มของซย่าหว่านอานจึงค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น
เมื่อครู่นี้ที่หญิงวัยกลางคนกล่าวว่า มิน่าล่ะสองปีมานี้ไม่เคยเจอเขาเลย...สองปีมานี้ สองปีมานี้ไม่ใช่เพราะเธอแต่งงานกับเขา เข้ามาอยู่นี่ เขาถึงแทบจะไม่กลับบ้านเลย?”