อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0008 ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 ผู้ชายจอมหลอกลวงที่ขี้ขลาด (2)
“เธอยังรู้จักที่จะกลัวพวกเค้าเป็นกังวล...ฉันไม่รู้จริงเลยว่าทั้งวันในหันของเธอคิดอะไรอยู่ เธอบอกเขาไม่กลับบ้านก็ช่างเขา ไปกลับบ้านแต่ไม่ความสัมพันธ์กับหญิงอื่น แบบนี้เรียกว่าอะไร...ยังมีอีก แล้วก็ห้ามบอกคนนอกด้วย สิ่งนี้ไม่ชัดเจนเหรอว่าเขาไม่ยอมรับเธอ ทำไมเขาไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่แรกแล้วยังจะแตะต้องเธออีก ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ หากจะพูดว่าผู้ชายทุกคนล้วนเป็นจอมหลอกลวง ถ้างั้นเขาก็เป็นผู้ชายจอมหลอกลวงที่ขี้ขลาดที่แท้จริง”
...
หลังจากซย่าหว่านอานกับซ่งโย่วมั่นออกไปจากชั้นนั่งพิเศษได้ไม่นาน หันจิงเหนียนก็ลุกขึ้นแล้วจากไป
เมื่อออกมาจาก “จินปี้ฮุยหวง” ผู้ช่วยก็ขับรถมารอที่ประตูทางออก หันจิงเหนียนโน้มตัวเข้าไปในรถ จากนั้นผู้ช่วยก็ขับรถออกจากประตูทางออกของ “จินปี้ฮุยหวง” ไป
“เรื่องที่มาที่นี่วันนี้ของผม นอกจากคุณกับผมยังมีใครอีกที่รู้?”
ผู้ช่วยคิดไตร่ตรองอยู่ชั่วขณะแล้วจึงตอบกลับไปว่า “มีเพียงตอนที่พวกเรามาถึงทางเขาจินปี้ฮุยหวง เสี่ยงหยางโทรศัพท์เข้ามาถามว่าพวกเราอยู่ที่ไหน จะรีบมาส่งเอกสารด่วน”
หันจิงเหนียนเปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คพลางใส่รหัสผ่านพลางพูดขึ้นว่า “คืนนี้ให้เขาออกไป”
“เอ่อ...” ผู้ช่วยเอ่ยขึ้น หันไปชำเลืองมองที่หันจิงเหนียนเล็กน้อยโดยที่ไม่ได้อธิบายอะไร
หันจิงเหนียนจ้องมองที่คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค เคาะที่แป้นคัย์บอร์ดอย่างรวดเร็วว่องไวโดยไม่พูดไม่จา
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ผู้ช่วยหยุดช้าลง ราวกับว่าเขาเป็นเชอร์ล็อค โฮมส์[footnoteRef:1]ผู้ซึ่งมีฝีมือปราดเปรื่องในการสืบและตัดสินคดี เขาเริ่มที่จะวิเคราะห์ออกมาอย่างต่อเนื่อง “อ๋อ ผมรู้แล้วครับคุณหัน ความหมายของคุณคือที่ผ่านมาโดยตลอด เป็นเสี่ยวหยางที่นำข้อมูลสถานที่ของคุณไปบอกกับคุณฉินซู-เจี่ยน? ไม่ ถ้าพูดกันตามความจริงแล้วเป็นเพราะฉินซูเจี่ยนติดสินบนเสี่ยวหยาว จากนั้นก็ใช้โอกาสนี้ในการพบคุณ สร้างข่าวคาวโลกีย์ออกมา สถานที่ๆ จะไปต่างก็ถูกวางแผนล่วงหน้าไว้เป็นอย่างดีแล้ว เลขาที่-จัดการเรื่องนี้ต่างก็รู้ ไม่รู้ว่าเป็นใครกันแน่ แต่แล้วในวันนี้คุณตอบตกลงไปงานนัดพบกับคุณหันจือจิ่นอย่างกะทันหัน อีกทั้งยังได้กำชับกับผมว่าไม่ให้บอกกับคนอื่นก็เพื่อที่จะดึงคนที่ขายข้อมูลสถานที่ของคุณมาโดยตลอดออกมา? ฉินซูเจี่ยนคนนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แม้กระทั่งซื้อคนเพื่อทำเรื่องเช่นนี้ก็ทำได้ แต่ว่าเธอกล้าที่จะเล่นกับคุณหันตาเฒ่า...” [1: เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นชื่อของตัวละครในนวนิยายสืบสวนสอบสวน เขาเป็นนักสืบชาวลอนดอนที่มีความสามารถปราดเปรื่องในสืบสวน]
“จิ้งจอก[footnoteRef:2]” สองคำสุดท้ายยังไม่ทันจะได้พูดออกมา หันจิงเหนียนที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเงยหน้าขึ้นมาชำเลืองมองผู้ช่วยที่ขับรถอยู่ด้านหน้า ผู้ช่วยตกใจเสียจนมือไม้สั่นเทาจนแทบจะประคองพวงมาลัยรถยนต์เอาไว้ไม่อยู่ แม้กำลังเสียการทรงอยู่ตัวเขาก็ยังเอ่ยว่า “...คุณหัน คุณ คุณนับถือตาเฒ่า ตาเฒ่าที่เป็นเทพเจ้าแห่งการวางแผน!” [2: จิ้งจอก หมายถึง ความเจ้าเล่ห์ มักจะใช้เรียกคนที่มีลักษณะนิสัยเจ้าเล่ห์]
หันจิงเหนียนไม่ได้สนใจผู้ช่วย แต่มือที่หยุดนิ่งก็กลับมาเคาะที่แป้นคีย์บอร์ด์อีกครั้ง
ผู้ช่วยรู้ว่าตนเองรอดพ้นจากความตายแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆ หนึ่งที แล้วก็ไม่กล้าที่จะพูดจาบุ่มบ่ามอีก เขาถามแบบซื่อๆ ว่า “คุณหันครับ ตอนนี้คุณจะไปที่ไหน กลับบริษัท? หรือกลับคอนโดที่อยู่ใกล้บริษัท?”
เขาคิดขึ้นได้ว่ามีงานที่ยังทำไม่เสร็จ หันจิงเหนียนตอบไปอย่างอัตโนมัติด้วยจิตใต้สำนึกทันทีว่า “บริษัท” แต่ทว่าคำตอบนั้นยังติดอยู่ที่ปาก จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในชั้นนั่งพิเศษที่ “จินปี้ฮุยหวง” มีผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งถามเธอด้วยประโยคนี้ “หว่านอาน เธอกับคุณอาเล็กของหันจือจิ่นรู้จักกันเหรอ”
เธอตอบว่า “ไม่รู้จัก”
ไม่รู้จัก...เธอตอบไปอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่โดยไม่มีทีท่าลังเลใจ
“คุณหันครับ?” ผู้ช่วยรอได้ครู่ใหญ่ เห็นว่าหันจิงเหนียนไม่มีเสียงตอบกลับ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น
หันจิงเหนียนได้สติ เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะตอบผู้ช่วย แต่ยังคงเคาะแป้นคีย์บอร์ดต่อไป
ผ่านไม่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาหยุดนิ่งลง “ไม่รู้จัก...”