อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0010 ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 คุณพ่อคนใหม่ (2)

ซย่าหว่านอานคิดไตร่ตรองอยู่ในใจชั่วขณะ นึกถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตนเอง พยักหน้าเล็กน้อย พูดออกมาว่า “อ้อ” จากนั้นก็ชี้ไปที่ประตูแล้วพูดทิ้งท้ายว่า “ถ้างั้นฉันเข้าไปก่อนนะ” โดยไม่รอให้เขาพูด ก็รีบเดินหนีเขาห้องไป

พอปิดประตูแล้ว ซย่าหว่านอานก็พิงที่บานประตู เอามือกุมที่อก หัวใจกำลังเต้นตึกๆ ตักๆ อย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยรู้สึกผ่อนคลายและได้สติกลับมา

ด้านหลังประตูที่เธอพิงอยู่นั้นเงียบสนิท เธอฟังอย่างรละเอียดรอบคอบอยู่นานแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้นเธอคิดว่าเขาน่าจะไปแล้ว บ้านที่ใหญ่โตขนาดนี้ เหลือเธอไว้เพียงลำพังคนเดียวอีกแล้ว... เธอยืนพิงประตูอยู่ชั่วขณะ ก็รับรู้ถึงห้วงอารมณ์ที่ดิ่งลง เธอเดินไปยังห้องเสื้อผ้า

ที่สปาคลับเธออาบน้ำแล้วก็บำรุงผิวไปแล้ว ดังนั้นหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยเธอก็ขึ้นเตียงนอนเลย อาจเป็นเพราะคืนวันนี้บังเอิญได้พบกับเขา แล้วก็มีสาเหตุที่เขารีบกลับบ้านมาอีก ถึงแม้ในหัวของเธอจะไม่ได้คิดอะไร แต่ในใจเธอยังคงสับสนกระวนกระวาย ดังนั้นเธอจึงพลิกตัวกลับไปกลับมา แล้วในที่สุดก็เข้าสู่นิทรา

ถึงแม้ว่าจะหลับไปแล้ว เธอก็หลับไม่ได้สงบขนาดนั้น ความฝันของเธอไม่หยุดที่จะปราฏกภาพๆหนึ่งกลับไปกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอในตอนอายุสิบห้าสวมชุดกระโปรงแสนสวยที่แม่ของเธอซื้อมาให้จากฮ่องกงไปหาหันจือจิ่น วันนั้นเธอกับหันจือจิ่นและก็มีซ่งโย่วมั่นได้นัดกันไว้ว่าจะไปดูหนังด้วยกัน ขณะที่เธอวิ่งเข้าไปที่ประตูใหญ่ของบ้านครอบครัวหัน เธอเห็นรถเก๋งสีดำจอดอยู่บริเวณลานบ้าน คิดว่าเป็นรถคันนั้นเป็นรถคันเดียวกันกับคันที่คนขับรถของครอบครัวหันมักจะขับไปส่งหันจือจิ่น เธอไม่ได้คิดอะไรมากก็วิ่งไปดึงประตู เธอดึงอยู่นานมาก ประตูไม่เปิดออก เธอเริ่มส่งเสียงตะโกนแบบพูดเล่นปนกับความไม่พอใจ “หันจือจิ่น เปิดประตู ถ้านายยังเล่นแบบนี้อีก ฉันโกรธแล้วนะ ฉันจะบอกนายว่า ฉันจะโกรธแล้วจริงๆ นะ ครั้งนี้นายเรียกฉันว่าพ่อ ฉันก็จะไม่ยอมให้อภัยด้วย...”

เธอยังไม่ทันพูดจบ กระจกรถที่อยู่ด้านก็เลื่อนลง ภายในรถปรากฏใบหน้าที่เหมือนกับหันจือจิ่น เป็นใบหน้าที่ยังหนุ่มและอ่อนเยาว์อยู่มาก แต่หน้านั้นกลับดูดีและโดดเด่นกว่าหันจือจิ่นอยู่มาก เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะที่จ้องมองที่ใบหน้านั้น สามนาทีผ่านไป เธอคิดถึงคำพูดที่ตัวเองพูด หน้าก็แดงขึ้นมาในทันใด

เธอเป็นมีลักษณะของนิสัยที่ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่ เธอสนิทกับหันจือจิ่น พูดจาไม่ยำเกรงต่อสิ่งใด แต่เมื่อเผชิญกับคนแปลกหน้า เธอก็จะมีความเก้อเขินอยู่บ้าง...

ยังดีที่หันจือจิ่นไม่นานก็ปรากฏตัว แนะนำเธอให้รู้จักกับคนรอบตัว “นี้เป็นคุณอาเล็กของฉัน อายุมากกว่าฉันสามปี คุณอาเล็ก นี่คือหว่านอาน เป็นเพื่อนนักเรียนของผม”

เขาที่นั่งอยู่ในรถ มีสีหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ถึงกระทั่งไม่แม้แต่จะชำเลืองมองเธอ เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยให้กับหันจือจิ่น แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ฉันคิดว่าเป็นคุณพ่อคนใหม่ของเธอซะอีก...”

หนึ่งประโยคที่ทำให้ซย่าหว่านอานเขินอายเสียจนยิ่งเงยหน้าไม่ขึ้น

หันจือจิ่นรีบพูดแทนซย่าหว่านอานทันที “คุณอาเล็ก อย่าทำเช่นนี้ หว่านอานหน้าบาง[footnoteRef:1]...” [1: หน้าบาง มีความรู้สึกไวต่อสิ่งที่น่าละอาย]

“อ้อ...” เขาตอบรับ แล้วก็มองไปที่ซย่าหว่านอาน

นั่นเป็นครั้งแรกที่ซย่าหว่านอานได้มองเห็นดวงตาของเขา ช่างงดงามอย่างแท้จริง งดงามเสียจนหัวใจเต้น งดงามเสียจนน่าหวาดกลัว งดงามเสียจนเธอลืมว่าในที่สุดแล้วเธอกับหันจือจิ่นออกมาจากลานบ้านของครอบครัวหันอย่างไร

จนกระทั่งเวลาต่อมา ขณะที่เธอกับหันจือจิ่นใกล้จะถึงโรงภาพยนตร์ อารมณ์ความรู้สึกของเธอจึงค่อยคลายลง ในวันนั้นเขาสวมเสื้อยืดสีขาว ภายในหัวของเธอไม่รู้ว่าทำไม ก็เกิดประโยคที่ส่องประกายขึ้นว่า หนุ่มน้อยเสื้อขาวคนนั้นเขาเป็นของใคร เขาจะเป็นหนุ่มน้อยเสื้อขาวของเธอได้หรือไม่

เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงไปตามการเวลา ในที่สุดเธอก็แต่งงานกับเขา นับว่าเธอได้เติมเต็มความฝันของเธอแล้วหรือไม่

ขณะที่กำลังฝันอยู่นั้นซย่าหว่านอานก็รู้สึกว่ารอบๆ กายมีอะไรบางอย่างที่ไม่น่าภิรมย์ เธอรู้ว่าเหมือนมีคนกำลังกลืนกินผิวหนังของเธอด้วยแรงที่มหาศาล เธอรู้สึกเจ็บปวดเสียหน้านิ่วคิ้วขมวด จากนั้นก็พาเธอให้ตื่นขึ้นจากฝัน เธอยังไม่ทันได้ลืมตาขึ้น ก็รู้สึกว่ามีแรงที่มีกำลังวังชาอย่างมาก...

-