อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0037 ตอนที่ 37

ตอนที่ 37 เพียงแค่กลับมาอยู่อาศัย (1)

พอดิบพอดีว่าในตอนนี้โทรศัพท์มือถือของหันจิงเหนียนดังขึ้นอีกแล้ว

ผู้ช่วยพิเศษจังหยุดพูดในทันทีตามกาลเทศะ คิดว่ารอให้หันจิงเหนียนเสร็จธุระค่อยพูดอีกครั้ง

ใครจะไปรู้ว่าอีกสิบห้านาทีต่อมา เขามองผ่านกระจกหลังเห็นหันจิงเหนียนกดตัดสายโทรศัพท์โดยที่ไม่มองโทรศัพท์แม้แต่พริบตาเดียว

ผู้ช่วยพิเศษจังตกตะลึงเสียจนอ้าปากกว้างพอที่จะยัดไข่ไก่ทั้งฟองเข้าไปได้

เขาตกตะลึงจนตาค้าปากค้างเป็นรูปตัว “O” อยู่พักใหญ่ จนเห็นสายตาหมดความอดทนของหันจิง-เหนียน เลยเอ่ยปากเล่าว่า “สัปดาห์ก่อนคุณนายได้รับบาดเจ็บ ถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลประชาชน พยาบาลที่ดูแลคุณนายบอกว่า มีคนเรียกรถพยาบาลมารับตัวคุณนายไปส่งโรงพยาบาล ตอนนั้นเป็นเวลากลางวัน จนถึงช่วงเย็นคุณนายถึงฟื้นขึ้นมา สลบไม่ได้สติไปประมาณหกเจ็ดชั่วโมง นางพยาบาลยังบอกอีกว่าคุณนายอยู่โรงพยาบาลเป็นเวลาห้าวันถึงออกจากโรงพยาบาล... ”

ทันใดนั้นเองหันจิงเหนียนก็ถามคำถามที่พิลึกยากที่จะเข้าใจขึ้นมาคำถามหนึ่ง เป็นคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด “เธอโทรศัพท์หาคุณวันนั้นเป็นช่วงสัปดาห์ที่เท่าไหร่”

“เอ่อ...” เพราะทุกวันมีเรื่องเยอะเหลือเกิน ผ่านไปครู่หนึ่งผู้ช่วยพิเศษจังก็ยังคิดไม่ออก เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “...สัปดาห์นั้น เหมือนว่าเป็น...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้จู่ๆ ผู้ช่วยพิเศษจังก็นิ่งไป ผ่านไปสักพัก เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง “...สัปดาห์ที่แล้วคุณนายโทรมาหาผมตอนเย็น...คุณนายบอกมีธุระกะทันหันต้องไปทำงานนอนสถานที่ ความเป็นจริงแล้วคือคุณนาย...คือ...คือได้รับบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล?”

“แต่ว่า ทำไมคุณนายต้องโกหกด้วยล่ะครับ เธอ...”

ประโยคสุดท้ายของผู้ช่วยพิเศษจังยังไม่ทันไดพูดจบ เขาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศภายในรถเปลี่ยนไปเสียจนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ ก็เลยเงียบเสียงลงทันที

รถขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

หันจิงเหนียนที่นั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เย็นชา เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอีกตั้งแต่นั้นมา

โทรศัพท์มือถือในมือเขายังมีสายเรียกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เขาก็ไม่รับ

แล้วก็ไม่รู้ว่ารถวิ่งไปไกลแค่ไหนแล้ว จู่ๆ ในหัวเขาก็แวบขึ้นมาว่าในวันนั้นตอนที่เขารับโทรศัพท์ที่โต๊ะของผู้ช่วยพิเศษจัง เขารู้สึกว่าเสียงของเธอแปลกๆ อยู่สักหน่อย เขาคิดจะถามเธอ แต่สุดท้ายเขาคิดว่าตนเองฟังผิดไป ก็เลยวางสายไป...ตอนนี้คิดๆ แล้ว เป็นเพราะเธอในตอนนั้นเจ็บปวดจากการบาดเจ็บจนเสียงสั่น?

สีหน้าของหันจิงเหนียนไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนักตั้งแต่แรก แต่มือที่เขากุมโทรศัพท์ไว้กลับออกแรงกดเบาๆ จนปลายนิ้วมือนั้นออกสีขาว

...

เย็นวันนี้ซย่าหว่านอานเลิกงานมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว การจราจรบนท้องถนนค่อนข้างติดขัด กว่ากลับถึงบ้านก็เป็นเวลาราวๆ จะหนึ่งทุ่ม

จนกระทั่งหุงข้าวสุกแล้ว ตอนที่นำมาจัดวางบนโต๊ะอาหารนั้นก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

ซย่าหว่านอานทำเหมือนปกติที่ผ่านมา ยังคงจัดถ้วยกับตะเกียบสองชุดเหมือนเดิม จากนั้นก่อนเริ่มทานอาหาร และก็ไม่ลืมที่จะตักซุปในเต็มถ้วยที่วางอยู่ตรงข้ามตนเอง

ซย่าหว่านอานไม่ได้หิวสักเท่าไหร่ กินไปไม่ได้เท่าไหร่ก็วางตะเกียบลง

เธอเห็นว่าเวลายังไม่ดึกมาก เธอไม่รีบร้อนที่จะเก็บโต๊ะ นั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะอาหาร ใช่ตะเกียบที่เปื้อนซุปวาดเขียนตัวอักษรตามใจชอบ

ทันใดนั้นที่หน้าประตูก็มีเสียงของการเคลื่อนไหว ซย่าหว่านอานตกใจจนปลายนิ้วมือสั่น ทำให้ตะเกียบร่วงหล่นลงบนพื้น

ขณะที่เธอก้มตัวไปเก็บตะเกียบ คิดขึ้นได้ว่าคนที่จะเข้ามาในห้องนี้ได้ นอกจากเธอแล้ว ก็เหลือแค่หันจิงเหนียนเจ้าของห้องนี้แล้ว