อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0038 ตอนที่ 38

ตอนที่ 38 เพียงแค่กลับมาอยู่อาศัย (2)

ทำไมเขาถึงกลับมากะทันหัน

ระหว่างที่ซย่าหว่านอานกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังออกมาจากนอกห้องครัว

เธอยื่นมือไปคว้าถ้วยซุปบนโต๊ะที่อยู่ตรงข้ามมาโดยไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ซดไปครึ่งถ้วย หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่เหลือร่องรอยใดๆ จึงวางถ้วยไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม

เงาของหันจิงเหนียนปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูห้องรับประทานอาหารพอดิบพอดีในตอนนั้น

ซย่าหว่านอานกำลังคิดที่จะหันไปมองเขา จากนั้นก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรที่ตัวเองเขียนไว้บนโต๊ะจากหางตา พบว่ามีตัวอักษรบางตัวยังไม่แห้ง ถึงจะเรือนรางแต่ก็พอที่จะแยกแยะได้ว่าคืออะไร จึงยื่นมือไปด้วยความตื่นตกใจ เช็ดตัวอักษรจากคราบมันที่เปื้อนบนโต๊ะไปอย่างหมดจดไม่เหลือหลอ ถึงจะเก็บซ่อนความหวาดผวาจากการมองไปยังหน้าประตูไว้ได้บ้าง แล้วจึงเผยรอยยิ้มที่ไม่ตื่นตระหนกให้กับหันจิงเหนียนที่เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารแล้ว “คุณกลับมาแล้ว”

เป็นครั้งแรกในประวัติการที่หันจิงเหนียนตอบกลับมาคำหนึ่ง “อืม” จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปบนโต๊ะ

เธอเพิ่งจะเร่งรีบร้อนรนจัดการ เขาเห็นหมดแล้ว เหมือนว่าเธอปิดบังความผิดอะไรบางอย่าง แต่บนโต๊ะนอกจากคราบน้ำมันเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้เห็นอะไร...

มีเพียงข้างๆ ถ้วยซุปที่เธอซดไปครึ่งถ้วย เหมือนจะเขียนตัวอักษรไว้หนึ่งตัวอักษร คือ... “ว” ?

แต่เขาก็แปลกใจมาทีเดียวที่รับประทานอาหารคนเดียวทำไมถึงจัดถ้วยกับตะเกียบไว้สองชุด

ซย่าหว่านอานเป็นหันจิงเหนียนจ้องมองถ้วยกับตะเกียบที่จัดไว้สองชุดตรงหน้า รีบเอ่ยขึ้นอย่างหวาดหวั่น “...มีตะเกียบตกอยู่ที่พื้นคู่หนึ่ง...”

นิ่งไปพักหนึ่ง ซย่าหว่านอานก็พูดขึ้นอีก “เอ่อ...คุณกินข้าวเย็นมาแล้วยัง กิน...”

เธอยังไม่ทันได้พูดจบ เขาก็พูดขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิมทุกประการ “ผมกินมาแล้ว”

“อ้อ อ้อ งั้นฉันเก็บแล้วนะ” ขณะที่กำลังพูดซย่าหว่านอานก็มองลงบนโต๊ะ สายตานั้นมีความผิดหวังแฝงอยู่

หันจิงเหนียนมาที่ห้องรับประทานอาหารรินน้ำหนึ่งแก้ว แล้วก็เข้าห้องหนังสือไป

หลังจากที่ซย่าหวาดอานเก็บกวาดเรียบร้อย อ่านหนังสือไปพักหนึ่ง ก็กลับไปที่ห้องนอน

เธอเห็นว่ายังเป็นเวลาไม่ดึกนัก เดาว่าหันจิงเหนียนน่าจะยังไม่กลับเข้าที่ห้องนอนเร็วๆ นี้ หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็นั่งข้างเตียงใช้แรงที่มีทายาที่แผ่นหลังให้ตนเอง

เธอเพิ่งจะทาตรงบริเวรไหล่ซ้ายเสร็จ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก หันจิงเหนียนเดินเข้ามา

ถึงแม้เธอกับเขาจะเคยสัมผัสใกล้ชิดกัน แต่ซย่าหว่านอ่านก็มีปฏิกิริยาในการที่จะสวมชุดคลุมอาบน้ำคลุมตัวอย่างอัตโนมัติ

เธอเตรียมจะเข้าไปทายาในห้องอาบน้ำ ผลคือพอลุกขึ้นก็ถูกเขาขวางทางไว้

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือมาหยิบยาไปจากมือเธอ จากนั้นก็พาเธอมานั่งที่เตียง ถอดชุดคลุมอาบน้ำของเธอลงอีกครั้ง ทายาที่หลังให้เธอ

ซย่าหว่านอานตื่นตกใจจนไม่กล้าหายใจไปครู่หนึ่ง ภายในห้องเงียบมาก กลิ่นหอมเย็นๆ ของสมุนไพรโอบล้อมรอบกายทั้งสองคน

ไม่นานนักก็ทายาเสร็จแล้ว ปลายนิ้วมือของหันจิงเหนียนกลับหยุดอยู่ที่บริเวณหลังล่างของซย่าหว่านอานช้าๆ ไม่ละมือไปเธอกำลังคิดว่าจะต้องตัดบทความแปลกประหลาดใจเช่นนี้ รวมทั้งบรรยากาศที่คลุมเครือในตอนนี้อีกด้วย เขาที่นั่งอยู่ข้างหลังเธอ และจู่ๆ ก็ลุกอย่างกะทันหันขึ้นแล้วไปห้องน้ำ

หันจิงเหนียนออกมาอีกครั้ง ซย่าหว่านอานสวมชุดนอนเรียบร้อย นอนอยู่บนเตียงแล้ว

สองปีมานี้ เขากลับบ้านน้อยมาก แต่ในทุกครั้งที่กลับบ้านมาก็จะขาดเรื่องนั้นไม่ได้เลย ซย่าหว่านอานทีแรกคิดว่าคืนนี้ก็คงไม่มีข้อยกเว้น แต่คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่หันจิงเหนียนนอนลง คาดไม่ถึงว่าจะหลับตาลงในทันที หลับไปแบบนั้น

ซย่าหว่านอานรู้สึกเหลือเชื่อจนต้องหันไปมองหันจิงเหนียน แล้วก็หันไปมองหันจิงเหนียนอีก...เขา..เพียงแค่กลับมาอยู่อาศัย?