อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0036 ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 ไม่ได้ ช้าเกินไป (2)
...
ตอนที่ผู้ช่วยพิเศษจังกลับมาที่โรงแรมโฟร์ซีซั่นส์อีกครั้งงานเลี้ยงก็เลิกแล้ว
เขาเอาคีย์การ์ดห้องรูดเปิดประตูห้องชุดชั้นบนสุด ตอนที่เดินเข้าไปในห้องนั้นภายในห้องเงียบผิดปกติ แสงไฟสลัวมาก มีเพียงแสงสว่างของโคมไฟเหนือศีรษะหน้าประตู เขาเห็นว่าตรงโต๊ะหนังสือด้านหน้าไม่มีคน คิดว่าหันจิงเหนียนไปพักผ่อนแล้ว เพิ่งจะคิดอยู่เงียบๆเมื่อครู่ว่าจะออกไปก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาหาเขาอีกครั้ง ผลคือเห็นหันจิงเหนียนยืนอยู่ในแสงไฟสลัวตรงหน้าต่าง เขายืนนิ่งเหมือนรูปปั่นอยู่ตรงนั้น
“ผู้จัดการใหญ่หัน” ผู้ช่วยพิเศษจังคิดที่จะเก็บของแล้วออกไปจากห้อง เดินไปได้สองก้าว
หันจิงเหนียนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
“ผู้จัดการใหญ่หัน ผมกลับมาแล้วครับ”
จนกระทั่งผู้ช่วยพิเศษจังมาหยุดอยู่ตรงที่ด้านหลังของหันจิงเหนียน ขณะที่เอ่ยปากพูดอีกครั้ง หันจิงเหนียนจึงหันมามองที่เขาทีหนึ่ง แต่ไม่นานนักสายตาของหันจิงเหนียนมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเขา เหมือนกำลังมองหาอะไรอยู่
ผู้ช่วยพิเศษจังเห็นปฏิกริยาเช่นนี้ของหันจิงเหนียน ก็พอเข้าใจความหมายของเขาแล้ว “ผู้จัดการใหญ่หันครับ คุณนายกลับบ้านไปแล้ว”
หันจิงเหนียนละสายตาจากบริเวณรอบๆประตูทางเข้า แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร
ผู้ช่วยพิเศษจังเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ได้มีอะไรที่ผิดปกติ รู้ว่าตนเองคิดถูกแล้วว่าในใจเขาคิดอะไร จึงพูดต่อไปอย่างต่อเนื่อง “คุณหมอเซี่ยได้ตรวจให้คุณนายอย่างจริงจังแล้ว กลายเป็นว่าในคืนวันนี้ไม่ได้บาดเจ็บที่ตรงไหนอีก เพียงแต่บาดแผลเก่ายังไม่ทันหายดีก็เพิ่มบาดแผลใหม่เข้าไปอีกเลย เลยทำให้คนที่เห็นรู้สึกตกใจ”
“คุณหมอเซี่ยได้ให้ยาคุณนายมาด้วยล้วนเป็นยาที่ดีที่สุด บอกว่าเป็นยาสลายเลือดคั่งและช่วยให้เลือดหมุนเวียนดี ซึ่งให้ผลดีที่สุด คุณหมอเซี่ยยังบอกกับคุณนายด้วยว่า เพียงทายาให้ตรงเวลา ก็จะไม่มีรอยแผลเป็นทิ้งไว้ ให้คุณนายวางใจได้เต็มที่”
“แต่ทว่า...” พอผู้ช่วยพิเศษจังพูดถึงตรงนี้ก็นิ่งไปสักพัก เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าตนเองพูดมากเกินไปแล้วหรือเปล่า แต่ก็ลังเลใจอยู่ชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง ก็ยังคงเลือกที่จะพูดต่อไป “...คุณหมอเซี่ยบอกว่า จากสภาพรอยแผลเก่าที่หลังของคุณนาย ในตอนนั้นอาการบาดเจ็บน่าจะหนักมาก ตามสภาพอาการบาดเจ็บนั้น น่าจะได้รับการรักษาในโรงพยาบาลมาแล้วระยะหนึ่ง...คุณหมอเซี่ยยังบอกอีกว่า บาดแผลนั้นไม่ร้ายแรงถึงชีวิต ไม่มีผลข้างเคียงที่ตามมาก็ถือว่าโชคดีดวงชะตาแข็งมากแล้ว...”
“ย้อนกลับมาพูดอีกที ก็น่าแปลกใจทีเดียว คุณนายบาดเจ็บ ทำไมไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด แล้วก็...ก่อนหน้านั้นไม่กี่วันคุณนายยังโทรมาบอกว่าจะออกไปทำงานนอกสถานที่ไม่ใช่เหรอ ในช่วงเวลานี้พวกเรายังได้เจอน้องชายคุณนาย ดูลักษณะเขาเหมือนก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน หรือว่าคุณนายไม่ได้บอกใครเลยถึงอาการบาดเจ็บ?”
ปลายนิ้วมือของหันจิงเหนียนสั่นเล็กน้อย หันมามองหน้าผู้ช่วยพิเศษจัง
ผู้ช่วยพิเศษจังสังเกตว่าตนเองเหมือนไม่ใช่พูดมากธรรมดา รีบหุบปากแล้วกล่าวลา “ผู้จัดการใหญ่หัน ถ้าหากไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ ดึกมากแล้ว คุณเองก็รีบพักเถอะครับ”
หันจิงเหนียนไม่สนใจเขา
ผู้ช่วยพิเศษจังวิ่งแจ้นหนีไป
เพียงแต่เขายังไปไม่ถึงหน้าประตู หันจิงเหนียนก็เรียกเขาไว้ “คุณไปตรวจสอบหน่อย”
“อะไรนะครับ”
“เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเธอ คุณไปตรวจสอบหน่อย”
“อ้อๆ ได้ครับๆ ”
หลังจากที่ผู้ช่วยพิเศษจังรับปากแล้ว เห็นว่าหันจิงเหนียนไม่ได้สนใจเขา และยังหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยเหมือนตอนปกติ แต่เขาก็ไม่รู้อีกว่าตรงไหนที่ไม่เหมือนเดิม จากนั้นก็เปิดประตู แล้วเดินออกไปเงียบๆ
...
วันรุ่งขึ้น ยังคงยุ่งตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเดิมไปจนกระทั่งเวลาสองทุ่ม หันจิงเหนียนจึงเสร็จงาน
ถึงแม้จะยุ่งตั้งแต่เช้าจรดเย็น ผู้ช่วยพิเศษจังขับรถมารับหันจิงเหนียนที่โรงแรมปักกิ่ง ตลอดเส้นทางที่ออกมาจากโรงแรมปักกิ่ง หันจิงเหนียนยังคงรับโทรศัพท์ไม่หยุด
ภายในรถดูไม่น่าจะเงียบสงบลงง่ายๆ ในที่สุดผู้ช่วยพิเศษจังก็เอ่ยปากพูด “ผู้จัดการใหญ่หัน เรื่องที่เมื่อวานคุณให้ผมตรวจสอบผมได้คำตอบแล้วครับ”