อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ดาวดวงนั้นที่เจิดจรัสที่สุดในค่ำคืนนี้ (1)

ซย่าหว่านอานหยุดเดินแล้วหันกลับไป

สายตาของเธอมองไปที่หันจิงเหนียน แต่ก็เพียงแค่ชั่วประเดี๋ยว เธอก็มองไปที่ใบหน้าของผู้ช่วยจังเท่อ

เธอเห็นเพียงรอยยิ้มที่อิ่มเอิบดุจดอกท้อที่ผลิบาน แล้วเข้ามาบอกเสริมกับตัวเธอว่า “คุณนาย วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณคงจะไม่มีธุระอะไรใช่ไหมครับ ในเมื่อไม่มีธุระอะไร คุณดู คุณไปร่วมงานเลี้ยงกับผู้จัดการหันก็จะเป็นการดีเลย... ”

ผู้ช่วยจังเท่อพูดพลางพนมมือขึ้นทั้งสองข้าง ไม่หยุดโค้งคำนับราวกับว่ากำลังไหว้พระโพธิสัตว์ก็ไม่ปาน “คุณนายครับ ครั้งนี้เป็นเรื่องฉุกเฉินจริงๆ ถ้าหากคุณไม่ช่วยก็ไม่มีใครช่วยได้แล้วจริงๆ คุณนายครับมีสุภาษิตกล่าวไว้ดีมากว่า “ช่วยคนหนึ่งชีวิตยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น[footnoteRef:1] ดังนั้นขอร้องเถอะครับ บุญคุณยิ่งใหญ่ครั้งนี้ของคุณ ผมจะจารึกไว้ในหัวใจ ต่อไปหากคุณให้ผมทำอะไรจะไม่ว่าจะงานหนักงานเบา ผมจะไม่ปริ-ปากบ่นเลยสักคำเดียว...” [1: ช่วยคนหนึ่งชีวิตยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น หมายถึง การช่วยเหลือชีวิตคนถือเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่]

สำหรับปัญหานี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เขากับเธอที่เป็นคนตัดสินใจ?

ขณะที่ซย่าหว่านอานกำลังคิด ก็มองไปที่หันจิงเหนียนอีกครั้ง ผู้ชายไม่ได้เอ่ยปากขัดขวางข้อเสนอของผู้ช่วยจังเท่อ แต่สีหน้าก็ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการความช่วยเหลือจากเธอเป็นพิเศษ

ผู้ช่วยจังเท่อเห็นว่าซย่าหว่านอานไม่พูดอะไร คิดว่าเธอไม่สมัครใจ ด้านหนึ่งในก้นบึ้งลึกของหัวใจก็มีความเคารพนับถือคุณนาย เป็นคุณนายโดยแท้จริง ที่มีความซื่อตรงกับหันจิงเหนียน อีกด้านหนึ่งเป็นแสงสว่างข้างกาย จึงขอร้องต่อไป “ขอร้องเถอะคุณนาย ขอร้อง ขอร้อง ขอร้องๆ...”

ลักษณะหน้าตาเช่นนี้ของผู้ช่วยจังเท่อ ถ้าห่างด้านหลังมีหางงอกออกมา ก็ไม่ต่างอะไรกับหมาปั๊กที่หากระดูกมาเอาใจเจ้าของไม่มีผิด

ซย่าหว่านอานรู้สึกว่า หนึ่งเขาพูดพล่ามหนวกหูจนเธอปวดกระโหลก สองกลัวว่าถ้าต้องเห็นสีหน้าท่าทางเช่นนี้ของเขาต่อไปแล้วจะอดขำไม่ได้ ก็เลยพูดขึ้นว่า “ฉันไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่ เถ้าแก่ของคุณ...”

“คุณนาย ขอแค่คุณไม่มีปัญหา เถ้าแก่ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!” หลังจากที่ผู้ช่วยจังเท่อพูดประโยคนี้โพล่งออกมา ก็สำนึกได้ว่าตนเองได้ทำเกินอำนาจหน้าที่ไปแล้ว จึงทำใจดีสู้เสื้อ หันไปชำเลืองมองผู้จัดการหันซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ “ใช่ไหมครับ ผู้จัดการหัน?”

ผู้จัดการหันไม่รีบร้อนที่จะตอบคำถาม

ซย่าหว่านอานรู้สึกกังวลจนหยิกมือตัวเอง

เมื่อครู่นี้ผู้ช่วยจังเท่อขอเธอในสิ่งที่ขาดความคิดเห็นเกินไปหรือเปล่า ตอบคำถามก็ดูตอบแบบขอไปทีเกินไป? หากว่าเขาปฏิเสธเธอล่ะ ถ้าอย่างงั้นเธอ...

ขณะที่เธอกำลังคิดเพ้อเจ้ออยู่นั้น หันจิงเหนียนพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก จากนั้นพูดทิ้งท้ายกับผู้ช่วยจังเท่อว่า “คุณจัดการเถอะ” แล้วก็ก้มหน้ามองคอมพิวเตอร์ต่อไป

เห็นหันจิงเหนียนอนุญาตแล้ว ผู้ช่วยจังเท่อที่จัดการกับเรื่องที่ยากที่สุด แอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก มองไปยังซย่าหว่านอานจากนั้นก็พูดพร่ำไม่หยุด “คุณนายครับ ผมพาคุณลงไปทานอาหารเช้าที่ชั้นล่างก่อน หลังทานเสร็จผมจะพาคุณไปทำทรีทเมนท์ผิว คุณสวยขนาดนี้ ทำทรีทเม้นท์สักหน่อย คืนนี้คุณต้องเป็นดาวดวงนั้นที่เจิดจรัสที่สุดในค่ำคืนนี้! ” ขณะที่พูดนั้นผู้ช่วยจังเท่อก็ผายมือไปที่ประตู บ่งบอกว่าให้ซย่าหว่านอานเดินไปพร้อมกับตนเอง

“ทำทรีทเม้นท์อย่างเดียวคงไม่พอ ต้องทำผมสักหน่อย แล้วก็ชุดราตรี เดี๋ยวผมให้คนเอาชุดราตรีมาส่ง คุณเลือกๆ ดู...ใช่แล้ว คุณนายสัดส่วนคุณเท่าไหร่ แล้วก็เบอร์รองเท้า... ”

ประตูปิดลงแล้ว ภายในห้องเงียบลงในที่สุด

หันจิงเหนียนที่กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เงยหน้ามองไปยังประตูเล็กน้อย เข้าก้มหน้าลงเหมือนจ้องมองที่คอมพิวเตอร์ ดูเหมือนว่าจิตใจล่องลอยไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนเวลาผ่านไปพักใหญ่ นิ้วมือที่เรียวยาวของเขาวางลงบนแป้นคีย์บอร์ด เคาะๆ พิมพ์ต่อไป

...

จากการจัดการของผู้ช่วยจังเท่อ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ของซย่าหว่านอานงานรัดตัวยิ่งกว่าตอนไปทำงานปกติเสียอีก จนกระทั่งเธอจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อยเหมาะสม ตอนที่ไปเจอกับหันจิงเหนียนก็เป็นเวลาหกโมงเย็นช่วงพลบค่ำ ห่างจากช่วงเวลาเริ่มงานเลี้ยงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง