ความลับแห่งจินเหลียน: Chapter 003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 เนตรหัตถา

ซีเหมินจินเหลียนคิดถึงชายที่ขับรถชนเธอเมื่อวาน เขาไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำที่ชนแล้วหนีและปล่อยเธอทิ้งไว้รอความตายอยู่ข้างถนน ที่สำคัญเขาไม่ได้ขับรถถอยมาทับเธอซ้ำจนตาย

เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น เพราะเธอเองเคยอ่านเจอเรื่องทำนองนี้ในหนังสือพิมพ์มาก่อน อีกอย่าง ตอนเกิดเรื่องเมื่อคืนนี้ก็เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน ถนนหนทางร้างผู้คน ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์แน่นอน คนคนนี้...นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว ด้วยเหตุผลข้อนี้ซีเหมินจินเหลียนจึงไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นผู้ก่อเหตุแต่อย่างใด ถึงเขาจะเป็นคนขับรถชนเธอ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีน้ำใจพาเธอกลับมาด้วยโดยไม่ได้หนีความรับผิดชอบใดๆ

ซีเหมินจินเหลียนมองไปรอบๆ ห้องแล้วเห็นกระเป๋าสะพายของตัวเองวางอยู่ตรงหัวเตียง เธอนึกถึงเสียงโทรศัพท์เมื่อครู่จึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดดูเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้รับสาย และเป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกผิดหวังอย่างสิ้นเชิง...

เดิมทีเธอคิดว่าเวลาผ่านไปตั้งหนึ่งคืนแล้ว หวังหมิงหยางคงจะโทรหาเธอและถามว่าเธอปลอดภัยดีไหม ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน หรือถามเรื่องอื่นๆ ที่เป็นการแสดงความห่วงใยเธอ แต่เบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นเบอร์ที่เธอไม่รู้จักเลย

ในเมื่อมันเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่เธอไม่รู้จัก เธอจึงไม่คิดที่จะโทรกลับไป ที่สำคัญตอนนี้เธอมีเงินเหลือติดตัวแค่หนึ่งพันหยวนเท่านั้น ถึงจะเป็นการโทรกลับแค่สายเดียวก็ต้องเสียเงิน ถ้าเป็นไปได้เธอก็เลือกที่จะประหยัดเงินไว้ดีกว่า

ขณะที่ซีเหมินจินเหลียนกำลังจะวางโทรศัพท์ลงนั้น กลับมีภาพสุดแปลกประหลาดปรากฏขึ้นในสมองให้เธอ “เห็น” อีกครั้ง และครั้งนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม...

“นี่มัน...” ซีเหมินจินเหลียนรีบคลายมือจากโทรศัพท์มือถือ ชั่วขณะที่เธอคลายมือออกจากโทรศัพท์มือถือ ภาพแปลกประหลาดนั้นก็หายวับไปทันที

“เป็นไปได้อย่างไร” ซีเหมินจินเหลียนรู้สึกประหลาดใจมาก ความรู้สึก ณ วินาทีนั้นมันช่างพิลึกพิลั่น ราวกับว่าเธอสามารถ “เห็น” สิ่งต่างๆ ที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นได้ ใช่แล้ว เธอเห็น! เธอกล้ายืนยันได้เลยว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นความจริง ซึ่งมันไม่เหมือนกับเวลาที่มองเห็นสิ่งต่างๆ ผ่านตาเนื้อตามปกติ แต่เธอมั่นใจว่าเธอเห็นแน่ๆ...

แผงวงจรในโทรศัพท์มือถือ อุปกรณ์ต่างๆ บนแผงวงจร ไม่สิ ไม่เพียงแค่นี้ เธอยังเห็นลักษณะพลาสติกของเคสโทรศัพท์มือถือ ลักษณะของอุปกรณ์ต่างๆ บนแผงวงจร สีสัน และส่วนอื่นๆ ที่ประกอบอยู่ภายในโทรศัพท์มือถือ รายละเอียดทั้งหมดนี้ปรากฎขึ้นในสมองของเธออย่างแจ่มชัด

“เป็นไปได้อย่างไรกัน” ซีเหมินจินเหลียนพึมพำกับตัวเอง เธอจ้องมองฝ่ามือของตัวเองด้วยความสงสัย และรูปดอกบัวสีทองแรกแย้มบนหลังมือขาวก็ปรากฏแก่สายตา

“เอ๊ะ” ซีเหมินจินเหลียนรู้ดีว่านั่นไม่ใช่รอยสักแน่ๆ เธอไม่นิยมการสักและไม่เคยสักเลยสักครั้ง แต่ว่าทำไมถึงมีรอยสักรูปดอกบัวสีทองแรกแย้มอยู่บนหลังมือขวาของเธอได้ล่ะ เธอครุ่นคิดด้วยความสงสัย ขณะเดียวกันนั้นสายตาก็เหลือบมองไปยังข้อมือของตัวเองโดยสัญชาตญาณ สร้อยข้อมือที่ถักจากด้ายแดงที่ผูกอยู่กับขวดเซรามิกสีขาวมีดอกบัวสีทองแรกแย้มประดับบนขวดหายไปแล้ว

สร้อยข้อมือที่เธอสวมติดตัวตั้งแต่เด็กจนโตหายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ซีเหมินจินเหลียนคิดพลางใช้นิ้วมือลูบรูปดอกบัวสีทองที่คล้ายรอยสักบนหลังมือตัวเอง

ดอกบัวดอกนี้...น่าจะเป็นรูปดอกบัวที่วาดไว้บนขวดเซรามิกสีขาวสินะ

ซีเหมินจินเหลียนเกือบจะมั่นใจเต็มร้อย เพราะเธอใส่สร้อยข้อมือนี้มาตั้งยี่สิบกว่าปี เธอจำมันได้ดีที่สุด เพียงแต่เจ้าดอกบัวสีทองดอกนี้กลายเป็นรอยสักบนหลังมือเธอได้อย่างไรกัน แล้วขวดเซรามิกสีขาวเล็กจิ๋วนั่นหายไปไหน หรือว่า...มันจะผสานเข้ากับร่างกายของเธอแล้ว

ซีเหมินจินเหลียนต้องสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อสลัดความคิดพิสดารนี้ออกจากหัว ถึงกระนั้นความรู้สึกที่เธอสัมผัสได้ในขณะที่กำโทรศัพท์มือถือไว้ในมือนั้น มันชัดเจนและเหมือนจริงมาก

“หรือว่าดอกบัวนี้มีอะไรพิเศษอย่างนั้นหรือ” ซีเหมินจินเหลียนคิดพลางกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นอีกครั้ง

ความรู้สึกนี้มันช่างแปลกประหลาดที่สุด ขณะเดียวกันมันก็เป็นความรู้สึกที่จริงที่สุด ซีเหมินจินเหลียนรู้สึกได้ว่ามีคลื่นความร้อนแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือตัวเอง และคลื่นความร้อนนี้ก็แผ่ปกคลุมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ จากนั้นรายละเอียดทุกอย่างที่อยู่ภายในโทรศัพท์มือถือก็ปรากฏขึ้นในสองของเธอ ไม่ว่าจะเป็นลักษณะและคุณภาพของพลาสติก แผงวงจร อุปกรณ์ต่างๆ นานา

นี่เธอมีดวงตาดวงที่สามเพิ่มขึ้นตรงฝ่ามืออย่างนั้นหรือ ซีเหมินจินเหลียนหัวเราะเยาะตัวเอง หรือนี่จะเป็นพลังพิเศษแบบที่เล่าขานกันในตำนาน แต่พลังพิเศษแบบนี้จะไปทำอะไรได้

ซีเหมินจินเหลียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกตลก เธอคงต้องไปที่โรงพยาบาลแล้วให้ตัวเองทำงานแทนเครื่องอัลตราซาวด์เพื่อดูว่าคนท้องได้ลูกเป็นเพศชายหรือเพศหญิงซะแล้วกระมัง

อีกอย่าง ตอนนี้เธอเองก็ไม่แน่ใจว่านี่ถือเป็นพลังพิเศษหรือเปล่า ต่อให้เป็นพลังพิเศษจริง แล้วมันมีประโยชน์อะไรกัน ให้ไปแสดงความสามารถในการทายสิ่งของที่อยู่ในกล่องปริศนาของคณะละครสัตว์หรือ หรือถ้าโรคจิตกว่านั้น อาศัยจังหวะที่อยู่บนรถเมล์แล้วใช้พลังพิเศษนี้ส่องดูไอ้นั่นของผู้ชายเหรอ

ซีเหมินจินเหลียนทอดถอนใจ ถึงมันจะเป็นพลังพิเศษ แต่ก็คงเป็นพลังพิเศษที่จิ๊บจ๊อยมาก มันไม่ได้ทำให้เหาะเหินเดินอากาศหรือมุดน้ำดำดินได้สักหน่อย อีกอย่างผลจากการทดสอบหลายๆ ครั้ง ทำให้เธอได้ข้อสรุปว่า ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของอะไรก็ตาม จำเป็นต้องสัมผัสสิ่งของเหล่านั้นด้วยฝ่ามือของเธอและเพ่งสมาธิจึงจะเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

เธอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงไปกับการทดสอบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสะพายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน นอกจากนี้เพื่อความมั่นใจ เธอยังทดสอบกับตู้ที่อยู่หน้าเตียงอีกด้วย เธอวางฝ่ามือลงบนตู้และเพ่งสมาธิ เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่กระจายออกไป จากนั้นสิ่งของทุกอย่างที่อยู่ข้างในตู้ก็ปรากฏขึ้น ในตู้นั้นมีเนกไทสองเส้น เส้นหนึ่งเป็นเนกไทสีน้ำเงินลายจุดสีขาว อีกเส้นเป็นเนกไทสีแดงเข้ม นอกจากนี้ ในตู้ยังมีเข็มกลัดติดเนกไทเก่าๆ กระดาษหลายแผ่น สมุดหนึ่งเล่ม ปากกาลูกลื่นสีดำหนึ่งด้าม และหยากไย่ที่ติดอยู่ตามซอกตู้

ตู้ใบนี้ไม่ใช่ตู้ที่ทำจากไม้จริง หากแต่เป็นตู้ที่ทำจากวัสดุแปรรูป สมัยนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาที่มีเครื่องเรือนลักษณะนี้เต็มไปหมด เพราะเครื่องเรือนที่ทำจากไม้จริงนั้นราคาแพงมาก

ไม่รู้ว่านี่เป็นห้องนอนของใคร ตู้ก็ไม่ได้ล็อคเอาไว้ ซีเหมินจินเหลียนอยากแกะโทรศัพท์มือถือออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอด แต่ดูเหมือนการเปิดตู้ของคนอื่นน่าจะง่ายกว่า เธอเลยเปิดลิ้นชักตู้ออก ทุกสิ่งที่อยู่ในตู้ไม่ผิดเพี้ยนจากสิ่งที่เธอเห็นเลย

ซีเหมินจินเหลียนได้แต่นั่งนิ่งอึ้งตะลึงอยู่บนเตียง นี่คงเป็นพลังพิเศษจริงๆ สินะ แต่เธอไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ เธอไม่อยากแสดงหรือโชว์ให้ใครดู และเธอไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเธอเป็นตัวประหลาด ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามีคนที่ไม่รู้เรื่องหาว่าเธอเป็นพวกคนทรงเจ้าแล้วเธอจะทำอย่างไร

ซีเหมินจินเหลียนได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง ในคืนที่เธอเลิกรากับคนรัก เธอถูกรถชนแต่ไม่ตาย นี่เธอยังได้พลังพิเศษแถมมาด้วยหรือนี่ เธอยื่นมือซ้ายออกมาลูบคลำรูปดอกบัวสีทองบนหลังมือขวา เธอยังจำในสิ่งที่ย่าเคยสอนไว้ได้อย่างแม่นยำ “จินเหลียนเอ๋ย...ทองคำเป็นสิ่งสูงค่า ผู้หญิงที่ดีคือผู้หญิงที่เข้มแข็งพึ่งพาตนเองได้!”

“หรือว่า...วิญญาณย่าที่อยู่บนสวรรค์คุ้มครองเธอไว้ เมื่อวานเธอถึงไม่ถูกรถชนตาย!” ซีเหมินจินเหลียนมองดูรูปดอกบัวสีทองบนหลังมือขวาอีกครั้ง นึกถึงย่าที่เสียชีวิตและร่างไร้ลมหายใจถูกฝังไว้บนเขาที่ไม่มีใครรู้จักแล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม ได้แต่คร่ำครวญในใจ “ย่าจ๋า...จินเหลียนผิดไปแล้ว จินเหลียนไม่เชื่อฟังที่ย่าสอน ยอมผู้ชายเฮงซวยคนนั้นทุกอย่างจนต้องตกอยู่ในสภาพนี้ จากนี้ไปจินเหลียนจะกลับมาเป็นตัวของตัวเอง เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองให้ได้!”

จังหวะนั้น เสียงโทรศัพท์ของซีเหมินจินเหลียนดังขึ้นอีกครั้ง เธอได้แต่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเห็นว่ายังคงเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักเบอร์เดิม เธอคิดๆ แล้วตัดสินใจกดรับสาย

________________________________________