ความลับแห่งจินเหลียน: Chapter 005 ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 พบกันครั้งแรก (2)

หลินเสวียนหลานมองซีเหมินจินเหลียนที่หน้าแดงเรื่อแล้วยิ้มๆ เขาไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วเดินเข้าไปข้างใน “คุณซีเหมิน เรามานั่งคุยกันก่อนดีกว่านะครับ”

ซีเหมินจินเหลียนไม่ได้คัดค้านอะไร ทั้งสองจึงเดินเข้าไปยังห้องรับแขกและนั่งลงตรงโซฟา

“คุณซีเหมิน เรื่องเมื่อคืนนี้ ผมต้องขอโทษคุณจริงๆ ผมดื่มมานิดหน่อยก็เลยมึนๆ ไปบ้าง โชคดีมากเลยนะครับที่คุณไม่ได้เป็นอะไร ต้องขอบคุณเทวดาฟ้าดินจริงๆ” หลินเสวียนหลานกล่าวออกมาอย่างจริงใจ เธอปลอดภัย ส่วนเขาก็ไม่ต้องมีปัญหาวุ่นวายตามหลัง

ซีเหมินจินเหลียนยิ้มๆ “ฉันก็แค่ตกใจนิดหน่อย ในเมื่อฉันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ฉันก็ไม่ฉวยโอกาสเรียกร้องค่าเสียหายจากคุณหรอกค่ะ” ถึงเธอจะเป็นคนบ้านนอกและยากจน แต่เธอจะไม่มีวันฉวยโอกาสเอาเปรียบคนอื่นเด็ดขาด คนจนก็มีศักด์ศรีของคนจนเหมือนกัน “ความจริงแล้วฉันต้องขอบคุณคุณด้วยซ้ำที่ไม่ทิ้งให้ฉันต้องนอนอยู่ข้างถนน”

หากเมื่อคืนซีเหมินจินเหลียนไม่ได้พบกับเขา เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อดี

หลินเสวียนหลานยิ้มเก้อๆ ออกมา “คุณซีเหมิน คือว่า...เมื่อคืนคุณนอนสลบทั้งคืนเลย ตอนแรก ผมจะโทรแจ้งให้ที่บ้านคุณทราบและพาคุณไปส่งที่บ้าน ก็เลย...ถือวิสาสะหาเบอร์โทรติดต่อจากโทรศัพท์มือถือของคุณ แล้วโทรหาสามีคุณ แต่ว่าเขาไม่รับสายเลย ผมไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยพาคุณมาที่นี่แทน ที่นี่เป็นบ้านของเพื่อนผมเอง พอดีเขาไปต่างประเทศน่ะครับ”

เมื่อคืนหลังจากที่หลินเสวียนหลานกดดูเบอร์โทรติดต่อในโทรศัพท์มือถือของซีเหมินจินเหลียนแล้ว เขาก็ได้แต่ส่ายหัวและทอดถอนใจกับคำทำนายของพระรูปนั้นที่วัดหลิงอิ่น เธอมีสามีแล้ว คำทำนายนั่นมันโกหกทั้งเพ อันที่จริงเขายังมีบางสิ่งที่ไม่ได้บอกกับเธอ เขาใช้โทรศัพท์มือถือของเธอโทรหาผู้ชายคนนั้น สองสายแรกไม่มีคนรับ พอโทรครั้งที่สามถึงมีคนรับสาย แต่เขายังไม่ทันได้ปริปากพูดอะไรออกมา ผู้ชายหยาบคายที่อยู่ปลายสายก็ตะคอกกลับมาเสียงดัง “ออกไปแล้วก็ไม่ต้องซมซานกลับมาอีกนะ!...” แล้วก็ตัดสายทิ้งทันที!

สถานการณ์แบบนี้ไม่ต้องใช้สมองคิดก็สามารถเข้าใจได้ทันทีว่าสามีภรรยาคู่นี้คงมีเรื่องทะเลาะกันจนเป็นเหตุให้เธอต้องมานั่งเหม่อลอยอยู่ข้างถนนกลางดึกคนเดียวแบบนั้น

แต่ผู้ชายคนนั้นก็โหดร้ายเกินไป ต่อให้ทะเลาะกันยังไง แต่ดึกดื่นขนาดนั้นเขาก็ไม่ควรปล่อยให้ภรรยาหนีออกมาข้างนอกแบบนี้ไม่ใช่หรือไง เขาเองก็ไม่อยากเล่าเรื่องที่ทำร้ายจิตใจแบบนี้ให้ซีเหมินจินเหลียนฟังหรอก

“สามี” ซีเหมินจินเหลียนทวนคำ นึกถึงหวังหมิงหยางคนใจร้ายคนนั้นแล้วก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” หลินเสวียนหลานรีบถาม “ไม่เป็นไรนะครับ ไม่มีครอบครัวไหนที่ไม่เคยทะเลาะกันหรอกครับ พอเวลาผ่านไป เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง”

“ไม่มีวันนั้นแล้วล่ะค่ะ เราเลิกกันแล้ว เมื่อคืนนี้” ซีเหมินจินเหลียนส่ายหน้า ไม่อยากจะคิดถึงมันอีก เธออยากให้ทุกอย่างจบลง แต่พอพูดถึงหวังหมิงหยาง หยาดน้ำตาใสๆ ก็รื้นเต็มขอบตากลมใสของเธอย่างไม่รู้ตัว

“ละ...เลิกกันแล้ว” ศีรษะของหลินเสวียนหลานมึนตึ้บ “พวกคุณ...เอ่อ...ยังไม่ได้แต่งงานกันเหรอครับ”

ซีเหมินจินเหลียนพยักหน้ารับ รู้สึกเหมือนตัวเองมีที่ระบายความอัดอั้นตันใจแล้ว เธอจึงเล่าเรื่องราวความรักที่ล้มเหลวให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสิบนาทีฟัง..เล่าไป น้ำตาเม็ดโตๆ ก็ไหลอาบแก้มไป

ตอนแรก หลินเสวียนหลานยังคงรู้สึกอึ้งอยู่ แต่พอเห็นซีเหมินจินเหลียนเล่าไปร้องไห้ไป เขาก็เริ่มมีอารมณ์เศร้าไปด้วย เขาหยิบทิชชู่ส่งให้เธอทีละแผ่นๆ และทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีอยู่ข้างๆ เธอ

“คุณดูสิ ฉันทำเพื่อเขามากมายขนาดนี้ แต่ดูสิ่งที่เขาทำกับฉันสิ...ครอบครัวเขาดูถูกฉันสารพัด หาว่าฉันเป็นคนบ้านนอก บ้านนอกแล้วยังไง คนบ้านนอกไม่ใช่คนหรือยังไง ทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนมากมาย แล้วยังจิกใช้ฉันอย่างกับเป็นคนรับใช้อีก...” ซีเหมินจินเหลียนมองหลินเสวียนหลานผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว ท่าทางน่าสงสารจับใจ

หลินเสวียนหลานทอดถอนใจ คนเมืองกรุงดูถูกคนบ้านนอก ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ อย่าว่าแต่สมัยนี้เลย มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่โบราณแล้วต่างหาก

ว่าแต่ คนเมืองกรุงมีค่ากว่าคนบ้านนอกตรงไหนกัน ส่วนผู้ชายที่ชื่อหวังหมิงหยางนั่น ก็ช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด

“คุณซีเหมิน อย่างแรกที่ผมอยากจะบอกคุณก็คือ...คุณเป็นคนสวยมาก! ส่วนคนที่บอกว่าคุณไม่สวย พวกเขาก็หาเรื่องคุณชัดๆ ที่เหลือผมคงไม่พูดอะไรมากแล้ว ไหนๆ ก็เลิกกันแล้ว ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ครับ ถ้าจะพูดให้น่าเกลียดหน่อยก็คือ ผมยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้หญิงที่แต่งไม่ออก จะมีก็แต่ผู้ชายที่ไม่มีปัญญาแต่งเมียเท่านั้นเอง ฮ่าๆ เพราะฉะนั้นคุณก็แค่เลิกกับแฟน ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย ในโลกนี้ คางคกสามขานั้นหายาก แต่ผู้ชายสองขามีเกลื่อนโลก ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณก็ลองเดินออกไปแล้วตะโกนดู ผมกล้าพนันเลยว่า อย่างน้อยก็ต้องมีผู้ชายสักโหลที่อยากแต่งงานกับคุณ”

ซีเหมินจินเหลียนรู้ดีว่าเขาพยายามปลอบใจเธออยู่ แต่ฟังที่เขาปลอบแล้วเธอก็อดขำไม่ได้ จนเธอต้องหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

“มันต้องอย่างนี้สิ ก็แค่อกหักเอง ผมจะบอกอะไรให้นะ ผมเนี่ย อกหักไม่ต่ำกว่าสิบเจ็ด สิบแปดครั้งเชียวนะ คุณดูผมสิ ผมก็ยังดูสบายดีไม่ใช่หรือไง” หลินเสวียนหลานยังพยายามปลอบเธอ “ฮ่าๆ”

“คุณเคยอกหักด้วยเหรอ” ซีเหมินจินเหลียนส่ายหน้าไม่อยากเชื่อ รูปร่างหน้าตาของเขาดีซะขนาดนี้ ดูท่าทางน่าจะรวยมากซะด้วย ผู้ชายแบบนี้เป็นที่หมายปองของสาวๆ นะสิไม่ว่า

“แน่นอนอยู่แล้ว!” หลินเสวียนหลานหัวเราะร่า “ถ้าเทียบกับผมแล้ว เรื่องของคุณน่ะจิ๊บจ๊อยมากเลย เฮ้อ...คิดถึงสมัยก่อนที่ผมแอบรักจางป๋อจือ กว่าผมจะรวบรวมความกล้าไปจีบเธอได้ แต่เธอก็ดันไปแต่งงานกับเซี่ยถิงฟงซะนี่”

ซีเหมินจินเหลียนได้ฟังดังนั้นก็หัวร่องอหาย คนๆ นี้เป็นคนตลกชะมัด ถึงจะรู้ว่าเขาพยายามปลอบเธอให้หายเศร้าก็เถอะ

“คุณซีเหมิน แล้วหลังจากนี้คุณจะทำยังไงต่อไปเหรอ” หลินเสวียนหลานถาม

“อืม...ฉันอยากจะหาบ้านเช่าสักหลัง จากนั้นก็หางานทำ” ซีเหมินจินเหลียนตอบ เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ก็คือเธอต้องหาที่อยู่ให้ได้ก่อนแล้วค่อยหางานทำ ไม่อย่างนั้นชีวิตในเมืองที่ต้องเสียเงินซื้อแม้กระทั่งน้ำดื่ม ถ้าไม่มีรายได้ เธอคงได้อดตายแน่ๆ

“เรื่องหาที่อยู่ไม่ใช่ปัญหา!” หลินเสวียนหลานตอบยิ้มๆ

“คุณหลิน คุณมีเพื่อนที่ปล่อยบ้านให้เช่าด้วยเหรอคะ ฉันขอบอกไว้ก่อนนะว่าตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันมีอยู่ไม่ถึงพันหยวน” ซีเหมินจินเหลียนรีบออกตัว เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เธอก็เพิ่งคิดได้ว่าหวังหมิงหยางคงตั้งใจหลอกให้เธอโอนเงินให้ก่อนแล้วหาเรื่องเลิกกับเธอทีหลังแน่ๆ ถ้าอย่างนั้น ต่อให้เลิกกันแล้ว เธอก็ต้องหาทางทวงเงินของเธอคืนมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเสียเปรียบให้ไอ้ผู้ชายเลวคนนั้นเต็มประตู

เงินสามหมื่นหยวนอาจไม่มากมายนัก แต่มันเป็นเงินที่เธออดออม เก็บหอมรอมริบตั้งหลายปีกว่าจะได้เงินก้อนนี้มา และมันยังเป็นสมบัติทั้งหมดที่เธอมี

“ถ้าคุณไม่รังเกียจก็พักที่นี่เถอะครับ” หลินเสวียนหลานตอบยิ้มๆ “ถึงเพื่อนผมจะกลับมา แต่เขาก็อยู่ที่บ้านน้อยมาก อีกอย่างปล่อยบ้านทิ้งร้างไว้แบบนี้ สู้ให้คุณมาอยู่ยังจะดีกว่า ส่วนเรื่องค่าเช่าบ้าน คุณรับผิดชอบแค่เรื่องค่าน้ำค่าไฟก็พอ ที่เหลือ...ไม่เก็บค่าช่วยดูแลบ้านกับเจ้าเพื่อนตัวดีของผมก็ดีเท่าไหร่แล้วล่ะครับ”

“เอ่อ...คือ...” ซีเหมินจินเหลียนอึ้งไปชั่วครู่ “คุณหลินคะ ฉันจริงจังนะคะ” บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ถ้าปล่อยเช่าออกไป อย่างน้อยก็ต้องมีผู้เช่าสัก สาม สี่ คนแน่นอน ค่าเช่าทั้งปีคงเยอะน่าดู

“ผมก็ไม่ได้พูดเล่นนี่ครับ” หลินเสวียนหลานตอบยิ้มๆ “คุณสบายใจได้ เพื่อนผมคนนี้ก็เป็นคนแบบนี้แหละ อยู่บ้านนี้ทั้งปีรวมกันยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่ก็จะปล่อยบ้านทิ้งไว้แบบนี้ อีกอย่างเขาไม่สนใจเรื่องค่าเช่าบ้านแค่นี้อยู่แล้วครับ”