พันธกานต์ปราณอัคคี: Chapter 046 ตอนที่ 46

ตอนที่ 46 ขวดน้ำเต้าแปลกไป

มั่วชิงเฉินตกใจจนรีบกระเด้งขึ้นจากเตียง กระทั่งเท้าถึงพื้นถึงรู้สึกตัวว่าเจ็บ ล้มลงบนพื้นเต็มก้น

ล้มลงครั้งนี้กลับล้มเสียนางตาสว่าง

มั่วชิงเฉินตบศีรษะตนว่า “ดื่มมากไปแล้วจริงๆ วั่งชวนเป็นเช่นนี้ ต้องเป็นเพราะใช้หินวิญญาณหมดแล้วแน่ๆ!”

เมื่อพูดถึงนี่มั่วชิงเฉินก็เกิดกลุ้มขึ้นมา ตอนนั้นเพื่อซื้อวั่งชวนให้นางท่านปู่ต้องเสียเงินก้อนใหญ่ไปแล้วแน่ๆ ตนละอายใจไม่อาจไปหาท่านเพื่อขอหินวิญญาณอีกแล้วจริงๆ

ทว่า...เห็นวั่งชวนที่เป็นเช่นนี้รู้สึกใจหวิวนี่นา

มั่วชิงเฉินมองวั่งชวนที่ไม่ขยับเขยื้อนตาไม่กะพริบ หน้าย่นว่า “วีรบุรุษต้องหนักใจเพราะเงินเฟื้องเดียวจริงๆ วั่งชวน ข้าเคยบอกว่าถ้าเข้าสู่ระดับหลอมลมปราณแล้วจะเปลี่ยนบ้านใหม่ให้เจ้า ไม่คิดว่าเจ้ากลับไม่ขยับเสียแล้ว เฮ้อ ชิงเฉินยากจนเช่นนี้ ยังไม่รู้เลยว่าจะทำให้เจ้าขยับได้อีกทีเมื่อใด”

นึกถึงตอนนั้นท่านปู่บอกนางว่า หินวิญญาณชั้นต่ำก้อนหนึ่งทนให้วั่งชวนขยับติดต่อกันได้หนึ่งเดือน หลายเดือนมานี้ ต่อให้ตนใช้อย่างประหยัด เพื่อฝึกเข็มกล้วยไม้ปัดจุดอย่างไรก็ต้องใช้เวลามากมายทุกวัน ก็โทษไม่ได้หรอกว่าหินวิญญาณของวั่งชวนหมดเร็วเช่นนั้น

ใช่แล้ว เข้าสู่ระดับหลอมลมปราณสามารถไปรับถุงเก็บวัตถุที่ท่านปู่รองได้แล้ว ยังมีสิ่งที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรปีหน้าอีกไม่นานคงแจกจ่ายลงมา นอกจากนั้นยังมีสิ่งที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรของมั่วอวี้ฉี ถึงเวลาตนจะรับมาโดยไม่เกรงใจแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว คงเจียดหินวิญญาณออกมาให้วั่งชวนได้สักก้อนกระมัง

แม้จะบอกว่าการบำเพ็ญเพียรประจำทุกวันของผู้บำเพ็ญเพียรต้องการหินวิญญาณ โอสถปริมาณมาก พูดได้ว่าสิ่งเหล่านี้มีเท่าไรก็ไม่เกี่ยงมาก ด้วยกำลังของตระกูลมั่ว คาดว่าสิ่งที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรของแต่ละคนคงไม่มากมายนัก ปกติไม่มีคนยอมให้หุ่นเชิดที่ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรใช้หินวิญญาณหรอก แต่ว่าอย่างไรเสียวั่งชวนก็เป็นคู่ฝึกเข็มกล้วยไม้ปัดจุดให้มั่วชิงฉินนานถึงเพียงนี้ สำหรับมั่วชิงเฉินแล้ว วั่งชวนไม่เพียงแต่เป็นหุ่นเชิดไม่มีชีวิต หากแต่เป็นเหมือนเพื่อนผู้จงรักภักดีมากกว่า

มั่วชิงเฉินดื่นสุราอีกอึก พูดเองเออเองว่า “วั่งชวน วันนี้ชิงเฉินดีใจจริงๆ เจ้าดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกเถอะนะ”

พูดจบไม่คิดว่ามั่วชิงเฉินจะลุกขึ้นมาเขย่งปลายเท้าถือขวดน้ำเต้าสุราจรดเข้าใกล้ริมฝีปากวั่งชวน

ความจริงหากมีคนอยู่ด้วยก็จะรู้ว่าเจ้ามั่วชิงเฉินดื่มมากไปแล้ว

วั่งชวนสร้างตามแบบผู้ชายวัยผู้ใหญ่ สูงกว่ามั่วเชิงเฉินที่อายุหกขวบมากนัก ต่อให้มั่วชิงเฉินเขย่งเท้าก็ถึงแค่ท้องน้อยของเขาเท่านั้น

ดังนั้นมั่วชิงเฉินปีนขึ้นไปบนเตียง เหยียบเตียงยื่นสุราให้วั่งชวน

เดิมทีมั่วชิงเฉินก็เจ็บไปทั้งตัวอยู่แล้ว บัดนี้ดื่มสุราเข้าไปไม่น้อยอีก กำลังมึนงงไม่ทันระวังก็เหยียบพลาดร่างทั้งร่างโถมใส่วั่งชวนแล้วล้มลงพื้นไปทั้งคู่

“ไอยา” มั่วชิวเฉินอดร้องด้วยความตกใจไม่ได้

“คุณหนู คุณหนูท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ” อวิ๋นจือได้ยินเสียงร้องของมั่วชิงเฉิน รีบผลักประตูบุกเข้ามากลับต้องตกตะลึงหน้าซีดเพราะถูกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า

เห็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ชุดขาวกอดผู้ชายรูปร่างผอมสูงคนหนึ่ง ล้มอยู่ด้วยกันบนพื้น ผู้ชายคนนั้นกำลังกอดเด็กผู้หญิงที่ดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน บนพื้นข้างๆ ยังมีขวดน้ำเต้าสุราสีเทาทะมึนตกอยู่ มีของเหลวไหลจ๊อกๆ ออกมา ของเหลวนั้นส่งกลิ่นหอมสุรารุนแรง

“เจ้าเป็นใคร!” อวิ๋นจือวิ่งเข้าไปอุ้มมั่วชิงเฉินจากอ้อมกอดผู้ชายพลางตะโกนถามเสียงดุ

มั่วชิงเฉินหัวเราะพรืดออกมาว่า “พี่อวิ๋นจือ พี่ไม่ต้องกลัว นั่นคือหุ่นเชิดวั่งชวนที่ท่านปู่มอบให้ข้าอย่างไรล่ะ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้มั่วชิงเฉินเบิกตากว้างโดยพลัน จ้องวั่งชวนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาตาเขม็ง “วั่ง...วั่งชวน เหตุใดเจ้าจึงขยับได้แล้วล่ะ”

พูดไปก็เหลือบไปเห็นขวดน้ำเต้าสุราที่ตกอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นซึมออกทั้งตัวทันที รีบดิ้นออกจากอ้อมกอดอวิ๋นจือ กระโจนใส่ขวดน้ำเต้าราวกระต่ายแล้วรีบหยิบขึ้นมายัดเข้าไปในอก

“คุณ...คุณหนู นี่เกิดอะไรกันขึ้นเจ้าคะ” เสียงอวิ๋นจือฟังแล้วสูงขึ้นมาแปดระดับ

เวลานี้มั่วชิงเฉินสร่างเมาแล้วกว่าครึ่ง นางยังตกใจกว่าอวิ๋นจือเสียอีก ก่อนหน้านี้วั่งชวนใช้หินวิญญาณจนหมดขยับตัวไม่ได้ชัดๆ เหตุใดบัดนี้ถึงยืนขึ้นมาได้อีก

“วั่งชวน เจ้าไปเอาถ้วยชาบนโต๊ะมาให้ข้าหน่อย” มั่วชิงเฉินเอ่ยหยั่งเชิง

เพิ่งสิ้นเสียงก็เห็นวั่งชวนที่เดิมทียืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้นเดินไปหาโต๊ะอย่างเชื่องช้าและแข็งเกร็ง เดินถึงข้างโต๊ะหยิบถ้วยชาขึ้นมาจากนั้นก็ไปหามั่วชิงเฉินทีละก้าวๆ

“คุณ...คุณหนู นี่...นี่คือหุ่นเชิดจริงหรือเจ้าคะ” ตั้งแต่อวิ๋นจือเข้าห้องมาก็พูดไม่คล่องอีกเลย

มั่วชิงเฉินในใจปั่นป่วนเหมือนแมวข่วน อยากรู้ให้กระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้นกับวั่งชวนกันแน่ รับถ้วยชาที่วั่งชวนส่งมาให้แล้วพูดกับอวิ๋นจือว่า “ก็ใช่น่ะสิ ก่อนหน้านี้ท่านปู่ให้ข้ามา เอาล่ะ พี่อวิ๋นจือ ข้าไม่เป็นไรแล้วล่ะ พี่ไปทำงานเถอะ”

“เจ้าค่ะ” อวิ๋นจือพยักหน้าอย่างเหม่อลอย กำลังจะก้าวเท้าออกไปกลับจู่ๆ ก็ได้สติขึ้นมาร้องเสียงแหลมว่า “คุณหนู ไม่นึกเลยว่าท่านจะดื่มสุรา!”

มั่วชิงเฉินถอนใจด้วยความเศร้าใจ ยังนึกว่าปลิ้นปลอกไปได้แล้ว ไม่คิดว่ายังคงถูกอวิ๋นจือจับได้เสียแล้ว

“พี่อวิ๋นจือ ก่อนหน้านี้ท่านปู่ให้ข้าดื่มสุราทิพย์มิใช่หรือ รสชาติดีมากเลยนะ จะดื่มหมดก็เสียดายชิงเฉินเลยเก็บไว้หน่อยหนึ่ง วันนี้คิดว่าในที่สุดก็เข้าสู่ระดับหลอมลมปราณรู้สึกดีใจก็เลยดื่มมากไปหน่อย” มั่วชิงเฉินเอ่ยอย่างระมัดระวัง ในใจคิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็เอาขวดน้ำเต้าสุรานั้นให้อวิ๋นจือดูไม่ได้

อวิ๋นจือทำหน้าบึ้งว่า “คุณหนู บัดนี้ท่านยังบาดเจ็บอยู่ จะดื่มสุราได้อย่างไรกัน ไม่สิ ท่านยังเล็ก ต่อให้ไม่บาดเจ็บก็ดื่มสุราไม่ได้นะเจ้าคะ...”

เห็นอวิ๋นจือจะบ่นต่อ มั่วชิงเฉินรีบว่า “พี่อวิ๋นจือ พี่วางใจได้ สุราที่มีปราณวิญญาณเช่นนี้ไม่ทำลายสุขภาพหรอก”

“จริงหรือเจ้าคะ” อวิ๋นจือเอ่ยอย่างลังเล

“จริงๆ จริงๆ พี่อวิ๋นจือ พี่รีบไปทำงานเถอะ ชิงเฉินเพิ่งดื่มสุราไปเริ่มง่วงแล้ว อยากพักผ่อนแล้ว” มั่วชิงเฉินดันอวิ๋นจือพลางเอ่ย

อวิ๋นจือลังเลทีหนึ่งว่า “ต่อ...ต่อให้เป็นเช่นนั้นก็ดื่มมากไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนู ขืนท่านเป็นเช่นนี้อีกบ่าวจะบอกนายท่านห้าแล้ว”

“ได้ ข้ารับรองต่อไปไม่ดื่มมากแล้ว”

อวิ๋นจือถึงได้ถอยออกไป ก่อนปิดประตูยังมองวั่งชวนปราดหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มั่วชิงเฉินมองดูอวิ๋นจือปิดประตูห้อง เหงื่อเย็นซึมออกจากหน้าผาก ตนประมาทเกินไปจริงๆ เป็นคนจะได้ใจจนลืมตัวไม่ได้จริงๆ!

ที่เข้ามาวันนี้คืออวิ๋นจือ หากคนที่เข้ามาคือท่านปู่หรือผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นจะทำอย่างไรดี จะพบความผิดปกติของขวดน้ำเต้าสุราหรือไม่นะ

ไม่ได้ ต่อแต่นี้ไปต่อให้อยู่ตัวคนเดียวก็จะประมาทเลินเล่อหยิบขวดน้ำเต้าสุราออกมาดื่มสุราไม่ได้แล้ว

คิดถึงตรงนี้มั่วชิงเฉินกลุ้มขึ้นมาอีก ตนเคยชินกับการดื่มสุราเลิศรสในขวดน้ำเต้าเสียแล้ว หากวันใดไม่ได้ดื่มจะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง หากไม่เอาออกมา ถ้าเช่นนั้นควรทำอย่างไรดีนะ

ใช่แล้ว รอตนหายดีแล้ว ก็คิดวิธีหาขวดน้ำเต้าสุราธรรมดามาใบหนึ่ง ถึงเวลากรอกขวดน้ำเต้าสุรานี้ให้เต็มทุกวัน หากอยากดื่มก็ดื่มสักอึกหนึ่ง ส่วนขวดน้ำเต้าสุรามหัศจรรย์ใบนั้น ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเอาออกมาไม่ได้อีก!

ดูท่าตนต้องรีบไปรับถุงเก็บวัตถุที่ท่านปู่รอง ถึงเวลานำขวดน้ำเต้าสุราเก็บไว้ในถุงเก็บวัตถุก็ปลอดภัยแล้ว

คิดถึงตรงนี้มั่วชิงเฉินเหล่ไปทางวั่งชวนอีก เอ่ยในใจว่า เหตุใดวั่งชวนถึงขยับได้อีกแล้วนะ