เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ถานเจี่ยว 5 (1)

-ถานเจี่ยว-

ฉันนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงเหมือนปลาเค็มตัวหนึ่ง

อย่างน้อยฉันก็พอใจในสภาวะทางจิตของตนเอง เมื่อคืนตอนอูอวี้โยนระเบิดหนักอึ้งลูกหนึ่งมาให้ ถึงเที่ยงคืนฉันก็ยังหลับได้เป็นปกติ เช้านี้พอตื่นขึ้นมา ความกลัวก็ลดลงไป เพราะในสมองยังว่างเปล่า ดังนั้นความกลัวนั้นจึงดูเหมือนยังห่างไกลจากฉันอยู่

ฉันควรทำอย่างไรดี

คำพูดของอูอวี้พิสูจน์แล้วด้วยว่าเป็นจริง เพราะว่าพอฉันดูปฏิทิน บันทึก รวมทั้งตั๋วเรือโดยสาร ทั้งหมดก็พบว่า เป็นฉันที่พูดทึกทักไปเองคนเดียวมาตลอด

หรือจะบอกว่า ฉันเป็นโรคความจำเสื่อมเข้าให้แล้ว? เพราะว่าตอนนี้พอฉันคิดย้อนกลับไปอย่างละเอียด ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดนั้น เริ่มตั้งแต่หลายวันก่อนตอนที่นอนบนโซฟาแล้วตื่นจากฝันขึ้นมา ก็เหมือนแสดงอยู่ในละครนั่นแหละ คนบางคนก็เหมือนปลาที่มีความทรงจำแค่ในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น

แต่ทั้งชีวิตของฉัน ทุกเรื่องก่อนที่จะขึ้นเรือลำนั้น ฉันกลับจำได้ชัดเจน

ฉันเกาหัวแล้วเกาหัวอีก ในสมองของฉันก็เหมือนเส้นผมของฉันที่ยุ่งเหยิงเหมือนเล้าไก่ แต่ฉันไม่คิดจะไปหาหมอ เหตุผลหนึ่งก็เพราะว่า อาการของฉันแบบนี้มันประหลาดเกินไป เหตุผลที่สองคือ ฉันเกลียดที่จะต้องถูกคนอื่นมาศึกษาวิจัยเหมือนพวกตัวประหลาด

ฉันตัดสินใจว่าจะโทรหาจ้วงอวี๋ก่อน

เปลืองน้ำลายอยู่นาน ถึงจะอธิบาย ‘อาการ’ ของฉันให้ชัดเจนได้ สุดท้ายจ้วงอวี๋ก็เหมือนฉัน เป็นผู้หญิงที่อดทนและใจเปิดกว้าง เธอเงียบไปสักพักก่อนจะพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเรือสำราญที่พวกเธอเคยนั่งและสถานที่ที่เคยไป เพราะความทรงจำที่หายไปของพวกเธอ เริ่มตั้งแต่ตอนที่อยู่บนเรือไม่ใช่เหรอ”

“มันเกี่ยวกันยังไง” ฉันถาม

เวลานี้ จ้วงอวี๋แสดงออกอย่างเต็มที่ถึงสติปัญญาที่เธอมีในฐานะนักเขียนนิยายแนวไซไฟคนหนึ่ง พูดเรียบๆ ว่า “เหตุผลที่เป็นรูปธรรมน่ะพูดยาก ยกตัวอย่างที่ง่ายที่สุดอย่างสนามแม่เหล็กโลกแล้วกัน บางทีพวกเธออาจจะไปที่ไหนสักแห่งที่สนามแม่เหล็กโลกผิดปกติ จนสร้างความผิดปกติให้กับสมองของพวกเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายอูอวี้คือสูญเสียความทรงจำในตอนนั้นไปหลายวัน แต่สิ่งเกิดขึ้นกับตัวเธอคือ สูญเสียความทรงจำไปหนึ่งปี”

“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ล่ะ” ฉันถาม

“ฉันก็แค่จะเปรียบเทียบ ฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ แต่ว่าฉันเชื่อว่าพวกเธอจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่เหนือธรรมชาติแน่ๆ เหตุผลบางอย่างที่ใกล้เคียงกับนิยายวิทยาศาสตร์น่ะ” พูดถึงตรงนี้ ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นในใจได้อีก “เชี่ย ในที่สุดฉันก็อาจจะได้เห็นว่าเหตุการณ์ที่เหนือธรรมชาติมีอยู่จริงๆ ตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ แล้วก็เกิดขึ้นกับเพื่อนซี้ฉันด้วย แม่งเจ๋งว่ะ! ”

“จ้วงอวี๋!”

“โทษทีๆ ฉันไม่ใช่ไม่เห็นใจเธอนะ โรคจากการทำงานน่ะ เธอคงเข้าใจ ที่จริงฉันก็ไม่ได้เห็นใจเธอหรอก... เพราะว่าฉันอิจฉาเธอ! ” จ้วงอวี๋พูด

ฉันแค่นเสียงเฮอะ ทันใดนั้นก็นึกถึงปัญหาที่สำคัญอีกข้อขึ้นมาได้ เลยถามไป “งั้นปีที่ผ่านมา เรื่องที่เกิดระหว่างเราสองคน เธอยังจำได้มั้ย”

“จำได้สิ ระหว่างเราจะเกิดเรื่องอะไรได้ ก็แค่ไปเที่ยวดื่มเที่ยวกิน เหมือนแต่ก่อนไม่ใช่หรือไง” จ้วงอวี๋ตอบเลี่ยงไป

“อ๋อ…”

“เธอป่วยแบบนี้ ไปรักษาที่โรงพยาบาลคงจะไม่หาย ไม่งั้น...ฉันแนะนำรุ่นพี่ต้าหนานที่จบกลศาสตร์ควอนตัมให้เธอ จะไปลองคุยกับเขาดูมั้ย” จ้วงอวี๋ถามอีก

“ไม่ต้อง” กลศาสตร์ควอนตัมอะไรกัน แค่ฟังก็ปวดหัวแล้ว

“งั้นเธอคิดจะทำยังไง”

ฉันพูด “ไม่ว่าจะมีปัจจัยเหนือธรรมชาติหรือเปล่า ไม่ว่าสิ่งที่พวกเราเจอมาจะเป็นวิทยาศาสตร์หรือเรื่องแฟนตาซี ความจริงก็คือความจริง ฉันเป็นนักเขียนนิยายสืบสวนคนหนึ่ง ฉันเชื่อว่าความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ตอนนี้ไม่ใช่ไม่มีเบาะแส ทางออกก็คือนกพวกนั้นที่อยู่เหนือธรรมชาติ และผู้ชายแปลกๆ คนนั้น เขาทิ้งข้อความไว้ให้ฉันด้วยว่าถ้าเกิดคุณอยากจะรู้ว่าคุณสูญเสียอะไรไปถ้าฉันอยากจะหาเขาให้เจอ ก็จำเป็นต้องช่วยตำรวจสืบคดีต่อเนื่องเกี่ยวกับการลักพาตัวเด็กนี้ให้ได้ก่อน”