รักจากใจเจ้านายจอมโหด(จบ): ตอนที่ 15 ไอ้สวะนั่นมาซักไซ้ไล่เรียง ตอนที่ 15

ฉันรู้ว่าไมเคิลเป็นเจ้าของบริษัทโฆษณาแห่งนี้แต่เพราะเป็นแค่ธุรกิจรองฉันจึงไม่คิดว่าจะได้พบตัวเขาที่นี่ โอกาสที่จะได้เจอผู้ชายที่ยุ่งตลอดเวลาแทบจะไม่มีเลย

เป้าหมายของฉันคือการได้งานนี้และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ฉันต้องหยุดทำตัวเซื่องซึมและสร้างอนาคตให้ตัวเอง

ด้วยคุณสมบัติและประสบการณ์ ฉันมั่นใจว่าจะสามารถเข้าทำงานประจำในบริษัทนี้ได้ แต่นี่ฉันกำลังพูดถึงบริษัทโฆษณาจอยฟูลซัคเซสที่ให้สวัสดิการพนักงานดีที่สุดในแวดวงธุรกิจ แน่นอนว่ากระบวนการจ้างงานก็เข้มงวดเช่นกันจึงไม่มีใครบอกได้ว่าฉันจะได้งานหรือเปล่า

หลังสัมภาษณ์ฉันรู้สึกแปลกๆ เป็นแค่ธุรกิจรองแต่บริษัทใหญ่มาก ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นพนักงานหลายพันคนทำงานที่นี่

หน้าของไมเคิลลอยขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แม้เขาจะเพิ่งอายุสามสิบต้นๆแต่กลับมีทรัพย์สินที่เป็นของเขาเองมากมายมหาศาล ฉันจินตนาการไม่ออกว่าเขารวยแค่ไหน เขาอาจจะเป็นผู้ชายที่ร่ำรวยที่สุดที่ฉันเคยพบมาตลอดชีวิต

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อวัตถุประสงค์เดียวคือได้งานทำ

ขณะเดินไปตามถนนฉันภาวนาอย่างร้อนรนอยู่ในใจให้ได้งาน อย่างไรก็ตามคำอธิษฐานของฉันถูกรบกวนเมื่อรถที่แล่นอยู่ด้านหลังเริ่มบีบแตรซ้ำๆ เสียงดังรบกวนคนที่เดินอยู่ใกล้

“แอนนา การ์เซีย” มันเป็นเสียงที่ฉันจำได้แม้จะอยู่ในนรกขุมไหนก็ตาม

ฉันแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและเร่งฝีเท้า ไม่ต้องการเห็นคนเลวทรามคนนี้อีกเลย

“แอนนา หยุดอยู่ตรงนั้น” แค่ก้าวไม่กี่ก้าวจัสตินมายืนอยู่ตรงหน้าท่าทางไม่พอใจ

"คุณจะทำอะไร ไปให้พ้นทาง” ฉันจ้องเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว

“ผมมีเรื่องจะถามคุณ” น้ำเสียงเขามีความความกังวล

“โชคร้ายจริง ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย” ความสัมพันธ์ของเราจบลงแล้วและฉันไม่จำเป็นต้องตอบ

เขาคิดว่าเขาเป็นใครถึงมาสั่งฉัน

จากนั้นฉันหาทางเดินหลีกให้พ้นเขา

ก่อนที่ฉันจะเดินต่อเขาจับแขนฉันแน่น “ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณชอว์เป็นยังไง ที่ห้างสรรพสินค้าวันก่อนทำไมคุณดูสนิทสนมกับเขา แล้วที่เขาพูดว่าเขาจะอ่อนโยนขึ้นในครั้งต่อไปมันหมายความว่ายังไง คุณนอนกับเขามาแล้วใช่ไหม“ ประโยคสุดท้ายเขาตะโกนออกมา ใบหน้าโกรธเกรี้ยวราวกับว่าตัวเองโดนสวมเชา

ฉันยิ้มอย่างเย็นชาก่อนจะปฏิเสธ “ความสัมพันธ์ของฉันกับไมเคิลหรือที่ว่าฉันนอนกับเขาหรือเปล่ามันใช่เรื่องของคุณหรือเปล่า ไม่คิดว่าตัวเองยุ่งมากเกินไปเหรอไง” ตั้งแต่เขาหักหลังฉันเราก็กลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้ว

“คุณนอนกับเขาหรือไม่ได้นอน คุณทำตัวง่ายๆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้ที่มาเสแสร้งเป็นบริสุทธิ์ไร้เดียงสากับผมนี่มันเป็นเรื่องโกหกมาตลอดใช่ไหม” ดวงตาโกรธแค้นที่จ้องมาในขณะกล่าวหาทำให้ฉันประหม่า