รักจากใจเจ้านายจอมโหด(จบ): ตอนที่ 12 ปรับรสนิยมเรื่องผู้หญิงเสียใหม่ ตอนที่ 12

“คุณมาดึงฉันทำไม ฉันแค่พูดความจริง ฉันแน่ใจว่าแอนนายังรักคุณอยู่ ฉันพนันได้เลยว่าแค่เธอไม่พอใจที่โดนเทก็เลยหาผู้ชายคนใหม่มาเป็นแฟน”

“หุบปากมาเบล” จัสตินตะคอกทันทีที่เธอพูดจบ

น้ำเสียงของเขาโกรธจัด

“นี่คุณตะคอกใส่ฉันเหรอ คุณยังรักแอนนาอยู่ใช่ไหม คุณไม่รักฉันแล้วเหรอ”

ดวงตาของเธอเศร้าลงทันทีและมีแสงวิบวับของน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาราวกับว่าเธอไม่ได้รับความเป็นธรรม

เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสงสารของเธอ ฉันแสยะยิ้ม อื้อหือ...เธอทำท่าราวกับตัวเองตกเป็นเหยื่อ บางทีเพราะท่าทางแบบนี้นี่เองที่ทำให้จัสตินประทับใจ ไม่ว่ายังไงผู้ชายมักรักผู้หญิงที่อ่อนแอ เปราะบางและน่าทะนุถนอมแต่มันตรงกันข้ามกับที่ฉันเป็น

ไมเคิลปล่อยมือออกจากเอวของฉันและเดินไปหาจัสติน

หลังจากมองดูมาเบลเขาพูดเยาะเย้ยว่า “คุณเซนาคิส ผมคิดว่าคุณต้องปรับปรุงรสนิยมเรื่องผู้หญิงแล้วหล่ะ”

โว้ว ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดแรงขนาดนี้เมื่อเทียบกับท่าทางเงียบขรึมของเขา ฉันบอกได้เลยว่าจัสตินตกใจมาก

ยิ่งได้เห็นความอัปยศอดสูของเขา ความปีติยินดีท่วมท้นอยู่ในหัวใจจนอธิบายไม่ถูก

“ผมมีบางอย่างต้องทำ ขอตัวก่อนครับคุณชอว์”

จัสตินเป็นคนหยิ่งทะนงในตัวเองดังนั้นการที่มาเบลปากจัดพูดจาระรานคนอื่นก่อนหน้านี้ทำให้เขาอับอายอย่างมาก พูดจบเขาก็ลากมาเบลออกไปพร้อมกัน

"เห็นไหม ผู้ชายคนที่แอนนาพบดีกว่าคนหลอกลวงอย่างพวกเธอ”

นาตาลีพูดทิ้งท้ายให้พวกเขาที่กำลังจากไป

เมื่อพวกเขาลับตาไปแล้ว ฉันไม่อาจเสแสร้งได้อีกต่อไปและรอยยิ้มก็จางลง

เมื่อเหลือบมองไมเคิล ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหา “ขอบคุณที่ช่วยเล่นตามน้ำไปกับฉัน”

“บอกเพื่อนคุณออกไปก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ” ไมเคิลพูดเสียงเย็นชาหลังจากเหลือบมองนาตาลีที่อยู่ข้างๆ

“เราสองคนคงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ขอตัวนะคะถ้าไม่มีอะไรแล้ว”

ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันทำไมฉันอดรู้สึกสับสนไม่ได้ทุกครั้งที่จ้องตาที่เผยความต้องการลึกลับและลึกซึ้งของเขา ความรู้สึกมันเหมือนฉันจะถูกดูดเข้าไปหาตลอดเวลา

ฉันจับมือนาตาลีและเตรียมจะออกไป คืนนั้นฉันแค่ควบคุมตัวเองตัวเองไม่ได้เพราะฉันเมา แต่ตอนนี้เมื่อไม่ได้อยู่ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ ฉันไม่กล้าคุยกับเขาอีกแล้ว

“อืม...ฉันจะปล่อยให้คุณสองคนคุยกัน จู่ๆ ฉันก็นึกได้ว่ามีบางอย่างต้องทำ ไปก่อนนะแอนนา”

แต่นาตาลีคิดไม่เหมือนฉัน พูดจบเธอก็สะบัดมือและจากไปโดยทิ้งฉันไว้ตามลำพัง

ขณะที่กำลังจะเดินตามไป ไมเคิลคว้าข้อมือฉันไว้ทันที

เขาลากฉันไปที่มุมบันไดและตรึงฉันไว้กับกำแพง

เราอยู่ใกล้กันมากจนฉันสัมผัสได้ถึงรังสีที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเขา คืนนั้นฉันเมามากรู้แค่ว่าเป็นเขา แต่ที่เหลือฉันหลงลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่แนบชิดกับเขาใกล้แค่คืบหัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา

“ม-ไมเคิล คุณจะทำอะไร”

สายตาที่จงใจจับจ้องมาที่ฉันทำให้สับสนอย่างบอกไม่ถูก ฉันอยากจะหนีแต่ราวกับขาถูกล่ามโซ่ไว้กับพื้นและไม่ยอมขยับ