รักจากใจเจ้านายจอมโหด(จบ): ตอนที่ 7 ความทรมานแห่งการเลิกรา ตอนที่ 7

เรื่องของเรื่องคือฉันเป็นแฟนของเขาและวันนี้น่าจะเป็นวันแต่งงานของเรา ถึงอย่างนั้นเขากลับมาพูดแบบนั้นกับฉันอีก ฉันไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆ แล้วผู้ชายที่ฉันรักมานานหลายปีจะเป็นคนไร้ยางอายแบบนี้

“ขอบคุณนะแอนนา...” จัสตินพูดด้วยเสียงเหมือนกระซิบ

บางทีเขาอาจจะรู้สึกผิดเพราะเสียงของเขาฟังดูอึกอักอย่างเห็นได้ชัด

ขอบคุณเหรอ เขากำลังขอบคุณฉันเหรอ ฮ่าฮ่า...

เมื่อเห็นความโล่งใจบนใบหน้าของเขาหัวใจของฉันเหมือนถูกบีบจนปวดร้าว ชายที่ครั้งหนึ่งเคยรักฉันและสัญญาว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิตที่เหลือกำลังขอบคุณฉันที่ยกเลิกการแต่งงานจริงๆ

ฉันน่าจะเป็นคนน่าสงสารที่สุดในโลกเลย

“ไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” ฉันร้องบอกแล้วชี้ไปที่ประตู

ฉันเกือบควบคุมตัวเองไม่อยู่ไม่ให้ตรงเข้าไปหาเขาแล้วคาดคั้นถามว่าทำไมเขาถึงนอกใจฉัน

“ไม่ได้ยินเหรอ ไปให้พ้น”

นาตาลีคว้าไม้กวาดขึ้นมากวัดแกว่งใส่จัสตินขณะไล่เขาออกไปอย่างเดือดดาล

หลังจากจัสตินจากไปฉันรู้สึกเหมือนพลังในตัวเหือดหายไปหมดแล้วทรุดลงกับพื้นด้วยสายตาว่างเปล่า

ถึงเขาจะเป็นคนสารเลยเขาก็ยังเป็นชายที่ฉันรักมานานเจ็ดปี ดังนั้นฉันคงจะโกหกถ้าจะบอกว่าไม่เจ็บปวดกับเรื่องระหว่างเราที่ต้องจบลงแบบนี้

“ระบายออกมาให้หมดเลยแอนนา แล้วเธอจะรู้สึกดีขึ้น”

นาตาลีเดินเข้ามาหาแล้วกอดฉันไว้แน่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์

“ทำไมฉันจะต้องร้องไห้เพราะคนสารเลวไร้ยางอายด้วย นาตาลี อย่าพูดถึงเขาต่อหน้าฉันอีกเลยนะ”

ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแต่น้ำตายังคงไหลพรากลงมาตามใบหน้าของฉัน

“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกทรมานนะแอนนา ร้องออกให้หมดเลยคราวนี้ ต่อจากนั้นก็ลืมเขาซะแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่”

นาตาลีกอดฉันแน่นและฉันได้ยินเสียงของเธอจุกๆ อยู่ในลำคอเพราะเธอคือเพื่อนรักของฉัน จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นสภาพของฉันในตอนนี้

ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นานเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดจนกระทั่งตาของฉันบวมและหัวรู้สึกมึนงงจนแทบทนไม่ไหว เหมือนกับการร้องไห้ยกใหญ่นั้นจะดูดกลืนพลังของฉันไปหมด

หลังจากร้องจนตาแทบหลุดออกมาฉันก็กลับเข้าห้องนอนและหลับไปอีกครั้ง ฉันใช้เวลาเกือบทั้งวันทั้งคืนบนเตียง

แม้แต่ในความฝันฉันยังฝันเห็นจัสตินกับมาเบลทำเรื่องอย่างว่าอยู่เลย

อาจเป็นเพราะเบื่อที่จะเห็นฉันทรมานตัวเองแบบนั้น นาตาลีจึงมาที่ห้องของฉันและปลุกฉันตื่น นั่นเป็นวันที่สามที่ฉันเลิกรา

“ตื่นมาหาอะไรกินเถอะแอนนา”

ฉันดึงผ้าคลุมเตียงมาคลุมโปงไว้ไม่มีอารมณ์จะพูดแม้แต่คำเดียวอย่าว่าแต่จะกินอะไรเลย

ฉันเริ่มไร้สติไปอย่างช้าๆ ช่วงสองวันที่ผ่านมาทันทีที่หลับตาทั้งหมดที่ฉันเห็นก็คือภาพของจัสตินนอกใจ

“ฉันไม่อยากกิน...” ฉันพึมพำ

ตอนนั้นฉันแค่อยากนอนเฉยๆ บนเตียงไม่ทำอะไรเลย

แต่นาตาลีทนไม่ไหวอีกต่อไปเธอกระชากผ้าคลุมเตียงออกจากตัวฉันแล้วจ้องหน้าฉันอย่างหงุดหงิด

“แอนนา การ์เซียเธอกลายเป็นคนไร้ค่าตั้งแต่เมื่อไหร่ มันคุ้มเหรอที่จะทำตัวตกต่ำเพราะไอ้สารเลวคนนึง”

ฉันนิ่งเงียบขณะที่ความเจ็บปวดยังคงโจมตีฉันต่อไป

ถึงเขาจะเป็นไอ้สารเลวฉันก็รักเขามาตั้งเจ็ดปี เจ็ดปีที่ผ่านมาฉันลงทุนลงแรงทุกอย่างไปกับความสัมพันธ์นี้ คิดว่าฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือกับเขา ทีแรกฉันคิดว่าอีกก้าวเดียวก็จะมีความสุขแล้ว แต่สิ่งที่ทักทายฉันในช่วงสุดท้ายของวันกลับเป็นหุบเหวที่ไร้ก้น และตอนนี้ฉันร่วงลงไปโดยไร้ทางออก