ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 385
ตอนที่ 385 เข้าเรียน (1)
หลังจากกลับมาที่โรงเตี๊ยม เฟยเยียนก็ยื่นลูกแก้วผลึกสีใสส่งให้กับจวินอู๋เสีย
“การจะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเฟิงหัวได้ ก่อนอื่นพวกเขาจะทดสอบวงแหวนภูติวิญญาณของเจ้าก่อน ไม่จำเป็นต้องอัญเชิญภูติวิญญาณของเจ้าออกมา เพียงแค่วางมือลงบนสิ่งนี้ มันก็จะถ่ายโอนรูปลักษณ์ของภูติวิญญาณของเจ้ารวมไปถึงระดับของวงแหวนภูติวิญญาณของเจ้าลงไป ในที่นี้ ทางที่ดีที่สุดให้เจ้านึกถึงภาพของเจ้าแมวดำตัวน้อยแทนบัวหิมะซังอวี้จะดีกว่า” เฟยเยียนใช้เวลากว่าครึ่งวันเพื่อค้นหาขั้นตอนในการลงทะเบียนเรียน กับคนอื่นๆ เขาไม่ค่อยเป็นห่วงมากเท่าไหร่แต่กับจวินอู๋เสีย ภูติวิญญาณของนางไม่สามารถเปิดเผยต่อหน้าผู้คนได้
“เจ้าโง่เฉียวเคยเล่าให้ข้าฟังว่าแมวดำของเจ้าเองก็เป็นร่างวิญญาณด้วย เจ้าลองดู” ที่มาที่ไปของแมวดำของจวินอู๋เสียนั้นไม่ชัดเจนนัก เฟยเยียนและคนอื่นๆ จึงไม่อยากถามซอกแซกมากไปกว่านี้
จวินอู๋เสียพยักหน้า หลังจากเฟยเยียนจากไป จวินอู๋เสียก็วางมือลงบนลูกแก้วผลึกสีใสอันนั้น ภาพของดอกบัวขาวสะท้อนอยู่ในลูกแก้วผลึกสีใสเลือนรางมากจนแทบจะมองไม่เห็น
จวินอู๋เสียหรี่ตาลงเล็กน้อย เปิดถุงเอกภพของนาง แล้วเปิดของบางอย่างที่มีลักษณะทรงกลมปิดผนึกขนาดใหญ่ออกมา ครึ่งล่างของทรงกลมนั้น เผยให้เห็นระลอกคลื่นของน้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลง โดยที่บนผิวน้ำบัวหิมะซังอวี้กำลังลอยอยู่บนนั้นอย่างสงบ
หลังออกมาจากสำนักศึกษาหงส์อมตะ จวินอู๋เสียก็พาเจ้าบัวหิมะซังอวี้มากับนางด้วย เนื่องจากมีกาสวรรค์เทียนหูและน้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนซึ่งจะไม่มีวันหมดอยู่กับนาง นางจึงไม่กังวลว่าจะขาด ‘น้ำ’ ที่จะนำมาเพาะเลี้ยงบัวหิมะซังอวี้อีกต่อไป
เนื่องจากบัวหิมะซังอวี้ไม่ได้อยู่ในร่างของจวินอู๋เสีย เงาที่สะท้อนจากลูกแก้วผลึกสีใสจึงคลุมเครือมาก แต่ก็ยังมองออกว่าเป็นรูปทรงของดอกบัว
การปรากฏตัวของวงแหวนภูติวิญญาณประเภทพฤกษาจะนำผลกระทบที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนมาให้ จวินอู๋เสียเคยได้สัมผัสมันกับตัวมาแล้ว แผนที่ของสุสานเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิ เดิมทีก็เป็นของในมือของเจ็ดในสิบสองตำหนัก ถ้าหากว่าสำนักศึกษาเฟิงหัวมีมันอยู่...ดวงตาของจวินอู๋เสียทอประกายหนาวเหน็บ นั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะต้องเกี่ยวข้องกับตำหนักใดตำหนักหนึ่งอย่างแน่นอน
เฟยเยียนเองก็คงตระหนักได้ถึงอันตรายนี้ ถึงได้จงใจเตรียมสิ่งนี้ไว้กับจวินอู๋เสียตั้งแต่เมื่อคืนก่อน
ใช้เจ้าแมวดำตัวน้อยแทนที่ภูติวิญญาณของจริง จวินอู๋เสียไม่เคยลองมาก่อนเช่นกัน นางจึงทำได้เพียงค่อยๆ คลำทางไปทีละเล็กละน้อย ดึงพลังวิญญาณมาไว้ที่ฝ่ามือของตัวเอง จากนั้นจวินอู๋เสียก็วางมือลงบนลูกแก้วผลึกสีใสอีกครั้ง คราวนี้เงาสลัวๆ ของดอกบัวได้หายไปแล้วและถูกแทนที่ด้วยเงาของเจ้าแมวดำตัวเล็กๆ ที่กำลังโปร่งแสงอยู่
ทว่ามันก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ จวินอู๋เสียดึงมือของตัวเองกลับพร้อมกับหอบหายใจเหนื่อย
เจ้าแมวดำตัวน้อยยังคงหลับใหลอยู่ จิตวิญญาณของมันเกือบจะเหือดแห้งไปหมดแล้ว จวินอู๋เสียจึงไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไรมากไปกว่านี้ ทำเพียงหยิบยืมเศษเสี้ยวดวงวิญญาณของมันที่ยังคงวิ่งอย่างอิสระอยู่ภายในร่างกายของนางแล้วลองทำ ‘เรื่องตบตา’ นี้ดู เนื่องจากจิตวิญญาณของจวินอู๋เสียก็ได้รับบาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน ทดลองทำ
ได้ไม่กี่ทีร่างเล็กก็เหนื่อยหอบเหงื่อโชกเต็มร่าง
หยิบแหวนจากในถุงเอกภพออกมาแล้วสวมมันลงบนนิ้วมือข้างหนึ่ง ปลอมว่าเป็นวงแหวนภูติวิญญาณ จวินอู๋เสียหย่อนตัวนั่งลงกับเก้าอี้เพื่อปรับลมหายใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น จวินอู๋เสียและคนอื่นๆ ก็มุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษาเฟิงหัวตั้งแต่เช้าตรู่ เนื่องจากมีคนจำนวนมากมารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งห้าคนจึงต้องแยกย้ายกันไปรับการประเมินคนละแถว
อาจเพราะยังเช้าอยู่มาก แม้คนที่มารอจะมากแล้วแต่ก็ไม่ได้มหาศาลเท่ากับเมื่อวาน ไม่นานนักคนทั้งห้าก็มาถึงโต๊ะที่รับลงทะเบียนของสำนักศึกษาเฟิงหัว แต่ละคนทำการทดสอบของตัวเองไป จนกระทั่งมาถึงตาของจวินอู๋เสีย นางก็เดินเข้าไปเพื่อรับการทดสอบ บุรุษผู้ซึ่งรับผิดชอบการทดสอบนี้มองจวินอู๋เสียขึ้นลงหลายครั้งอย่างพิจารณา สีหน้าของเขาแสดงออกถึงอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นลูกแก้วผลึกสีใสไปตรงหน้าจวินอู๋เสียอย่างไม่สบอารมณ์นัก
จวินอู๋เสียรับเอาลูกแก้วผลึกสีใสนั้นมาถือไว้ในมืออย่างสงบ นางไม่ได้พูดอะไร เพียงปลดปล่อยพลังวิญญาณของตัวเองลงไป ไม่นานนักก็มีรูปของลูกแมวตัวน้อยสีดำขมุกขมัวปรากฏด้านในลูกแก้ว บุรุษผู้นั้นเพียงเหลือบตามองนางอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า “สัตว์วิญญาณ…รอเดี๋ยว!”
คล้ายกับจะสังเกตเห็นถึงบางอย่าง การแสดงออกบนใบหน้าที่หงุดหงิดของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาหรี่ตาลง พิจารณาเงาที่ปรากฏอยู่ในลูกแก้วผลึกสีใสนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองจวินอู๋เสียด้วยความประหลาดใจ มีร่องรอยของการค้นหาฉายขึ้นในดวงตาของเขา
“ปลดปล่อยพลังวิญญาณของเจ้าลงไปในลูกแก้วผลึกสีใสอันนี้” บุรุษผู้นั้นหยิบลูกแก้วผลึกสีใสออกมาอีกอันแล้วส่งให้กับจวินอู๋เสีย