ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 364

ตอนที่ 364 แผนที่หนังมนุษย์ (2)

“ส่วนบรรดาผู้ที่พยายามค้นหาสุสานของเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็ถูกโยนโทษกบฏใส่หัวนั้น ไม่เพียงแต่จะต้องแบกรับความอัปยศและเสียงด่าทอ แม้กระทั่งหลังจากที่พวกเขาตายไป ชีวิตของพวกเขาก็ไม่มีใครสงบ คนของสิบสองตำหนักสั่งไล่ล่าสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาทุกคน การฆ่าล้างจึงได้เริ่มต้นขึ้น ผู้บริสุทธิ์มากมายที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ถูกฆ่าทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น” เมื่อเฉียวฉู่เล่าถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น น้ำตาของเขาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาเมื่อมองไปที่จวินอู๋เสีย

“เจ้าว่า คนพวกนั้นโง่หรือไม่ ทั้งที่รู้ว่าสุสานของเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิไม่อาจทำให้แปดเปื้อนและด่างพร้อย พวกเขาก็ยังยืนกรานที่จะเข้าไปค้นหา สุดท้ายต้องมาลากคนในตระกูลของพวกเขาให้ตกตายไปด้วยกัน คนของสิบสองตำหนักที่แสนโสมมและชั่วช้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้เต็มใจที่จะแบกรับชื่อเสียงฉาวโฉ่นี้แต่แรก จึงได้ยัดมันให้กับเหล่าแพะรับบาปผู้ที่แสนจงรักภักดีอย่างไม่ลืมหูลืมตาพวกนี้ เจ้าว่าทำไมพวกเขาถึงได้โง่เขลานัก"

จวินอู๋เสียรับฟังอย่างเงียบๆ ในขณะที่เฉียวฉู่หัวเราะพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด

“ถ้าหากว่าในปีนั้น ท่านอาจารย์ไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเราสองสามคนในเวลาที่เหมาะสม ข้าเกรงว่าพวกเราคงจะตายไปตั้งนานแล้ว ท่านอาจารย์ลักลอบพาพวกเราลงมายังสามโลกเบื้องล่างแห่งนี้ทั้งที่รู้ว่ามันอันตรายมาก สั่งสอนให้พวกเราให้รู้จักถึงวิธีการบ่มเพาะพลังวิญญาณและการใช้พลังวิญญาณในการต่อสู้ ข้ารู้ว่าพูดแบบนี้เจ้าอาจจะไม่ชอบใจเท่าไรนัก แต่ที่ท่านอาจารย์ให้พวกเราวางตัวต่ำต้อย ปล่อยให้พวกเราอดทนต่อการกดขี่ ไม่ยอมให้พวกเราลงมือตอบโต้ ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็เพื่อต้องการซ่อนอัตลักษณ์ของพวกเราต่อสายตาของคนจากสามโลกชั้นกลางที่ยังจับตาดูอยู่ เพื่อวันหนึ่งเมื่อพวกเราแข็งแกร่งมากพอที่จะเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นและแก้แค้น พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบนี้อีก”

เฉียวฉู่ได้เปิดบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขาให้กับจวินอู๋เสียได้เห็น เพียงเพราะเขาไม่ต้องการให้นางมีอคติต่อเยี่ยนปู้กุย อาจารย์ที่พวกเขาเคารพและนับถือมากที่สุด

ฝ่ามือหลังมือล้วนเป็นเนื้อ[footnoteRef:1] และเขาหวังว่าทั้งคู่จะสามารถปรองดองอยู่ร่วมกันด้วยดีได้ [1: ฝ่ามือหลังมือล้วนเป็นเนื้อ หมายความว่าคนนั้นก็ลูก คนนี้ก็ลูก จะตัดเนื้อก้อนไหนออกไป มันก็เจ็บปวดหัวใจด้วยกันทั้งนั้น อุปมาว่าทั้งคู่ล้วนมีความสำคัญ]

จวินอู๋เสียหรี่ตาลง ทันใดนั้นนางก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตู

เยี่ยนปู้กุยจ้องไปที่จวินอู๋เสียขณะที่นางเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

จวินอู๋เสียเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าเยี่ยนปู้กุย น้ำเสียงที่เย็นชาของเด็กสาวดังขึ้นว่า

“ท่านอาจารย์”

“อืม”

เยี่ยนปู้กุยไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่เขากำลังปกป้องเฉียวฉู่และคนอื่นๆ อยู่ต่างหาก และแม้ว่าวิธีการของเขาจะสุดโต่งไปสักหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้

ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เยี่ยนปู้กุยหลบหนีออกมาจากสามโลกชั้นกลางลงมายังสามโลกเบื้องล่างโดยพ่วงเด็กๆ ทั้งสี่คนมาด้วย ทั้งต้องหลบหนีจากการไล่สังหาร ทั้งยังต้องเสาะหาสถานที่หลบซ่อนตัว ไหนจะเรื่องจิปาถะทั้งหลายแหล่อีก ไม่ต้องคิดจวินอู๋เสียก็รู้เลยว่าเขาต้องผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหน

คำเรียก ‘อาจารย์’ สั้นๆ สองคำนี้จากปากของจวินอู่เสีย ทำให้ฮวาเหยาและคนอื่นๆ ที่เดิมมีความตึงเครียด ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จวินอู๋เสียทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของหรงรั่ว สิ่งเหล่านี้ได้ประทับลึกลงในหัวใจของชายหนุ่มทุกคน แน่นอนว่ามิตรภาพอันลึกซึ้งก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นเพราะเหตุนี้เช่นกัน

"แค่กๆ เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์แล้ว เช่นนั้นในอนาคตต้องเชื่อฟังคำพูดของอาจารย์รู้หรือไม่ เรื่องในวันนี้…” เยี่ยนปู้กุยกำลังจะสาธยายถึง ‘วิถีแห่งการเอาตัวรอด’ ในสำนักศึกษาหงส์อมตะเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกในอนาคตให้จวินอู่เสียฟัง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ น้ำเสียงเย็นๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาวก็ดังขัดขึ้นก่อนว่า

“ถ้าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกในวันหน้า ศิษย์ก็ยังจะทำแบบเดิม”

เยี่ยนปู้กุยแข็งค้างไป

“เจตนาดีของท่านอาจารย์ ศิษย์เข้าใจแล้ว เพียงแต่ศิษย์ไม่เห็นด้วย" ดวงตาของจวินอู๋เสียฉายแววแน่วแน่ แม้ว่านางจะยอมรับในเกียรติของผู้เป็นอาจารย์อย่างเยี่ยนปู้กุยแล้ว แต่วิธีการจัดการเรื่องราวของเขานั้นยังไม่ใช่สิ่งที่นางยอมรับได้

"สำหรับเรื่องเช่นนี้ ในอนาคตโปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของศิษย์เถิด” จวินอู๋เสียกล่าว

ในทางกลับกัน เนื่องจากนางกราบอีกฝ่ายเป็นอาจารย์แล้ว กถือว่าได้ลงเรือลำเดียวกันและอีกหน่อยนางก็คือศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมอาจารย์ของเฉียวฉู่และคนอื่นๆ นางจะยอมปล่อยให้พวกเขาถูกดูถูกข่มเหงได้อย่างไร

เยี่ยนปู้กุยอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรออกไปสักคำแต่ก็พูดไม่ออก

สวนทางกัน เฉียวฉู่และคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านข้างมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า พวกเขาเองก็ทนเหลือจะทนแล้ว ย่อมคาดหวังว่าจวินอู๋เสียจะมีวิธีการเหมาะๆ มาจัดการกับเจ้าพวกเด็กที่หยิ่งผยองเหล่านั้น

เด็กหนุ่มสาวทั้งสี่คนที่เคยเชื่อฟังปฏิบัติตามคำพูดของเยี่ยนปู้กุยอย่างเคร่งครัด คิดไม่ถึงว่าเพียงแค่จวินอู๋เสียกระโดดเข้าร่วมวงมาเป็นศิษย์คนที่ห้า จะทำให้พฤติกรรมของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้! โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้ การเปลี่ยนแปลงนี้จะนำไปสู่การพลิกผันของมรสุมลูกใหญ่ที่จะกวาดไปทั้งสามโลก!