ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 244

ตอนที่ 244 กลับมามีชีวิตอีกครั้ง (3)

บัวหิมะมัวเมารีบเรียกทหารองครักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูห้องเข้ามาทันที เมื่อทั้งสองเข้ามาในห้อง พวกเขาก็ตกใจกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกระจายไปทั่วอากาศ ทั้งสองคนมองไปที่เจ้าสัตว์ร้ายสีดำและจำได้ว่าเป็นมันที่แบกฮ่องเต้ของพวกเขาในสภาพสะบักสะบอมกลับมาด้วย เวลานี้เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดฉุนแสบจมูก ฉับพลันหัวสมองของพวกเขาก็ว่างเปล่า

“ในสองวันนี้ พวกเจ้าจงดูแลฮ่องเต้ให้ดี ป้อนน้ำอุ่นให้พระองค์ดื่มทุกๆ ครึ่งชั่วยาม...” จวินอู๋เสียวางขวดโอสถวิเศษสองสามขวดไว้บนโต๊ะแล้วอธิบายว่าต้องใช้พวกมันแบบไหน ตอนนี้สภาพร่างกายของมั่วเฉี่ยนยวนคงที่ดีแล้ว เพียงแค่เขายังหมดสติอยู่ ในช่วงเวลานี้จึงต้องมีคนคอยดูแลป้อนน้ำป้อนยาให้เขา

ซึ่งจวินอู๋เสียจะไม่ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน

ทหารองครักษ์ทั้งสองคนตะลึงงันเมื่อพวกเขาได้ยิน แต่พวกเขาไม่กล้าถามอะไรซอกแซ่ก จึงทำได้เพียงฟังคำสั่งของจวินอู๋เสียและจดจำทุกคำพูดของนางให้ขึ้นใจ ไม่อนุญาตให้บกพร่องแม้แต่นิดเดียว

หลังจากทิ้งภาระให้กับทหารยามทั้งสองคน จวินอู๋เสียก็วิ่งออกจากห้องบรรทมของมั่วเฉี่ยนยวน นางแทบทนกลิ่นเลือดที่วนเวียนอยู่รอบตัวไม่ไหวแล้ว

จนกระทั่งจวินอู๋เสียและคนอื่นๆ ออกจากห้องบรรทมของฮ่องเต้จนหมด ทหารองครักษ์ทั้งสองถึงได้มีความกล้าพอที่จะมองไปยังมั่วเฉี่ยนยวนซึ่งบรรทมอยู่บนแท่นบรรทม ทหารองครักษ์ทั้งสองตกใจจนตาเหลือก เกือบล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

พวกเขาเห็นมั่วเฉี่ยนยวนหรือก็คือฮ่องเต้ของพวกเขาถูกหุ้มด้วยผ้าพันแผลทั้งตัวจนดูราวกับก้อนบ๊ะจ่าง บนเตียงมังกร คราบโลหิตสีดำอมแดงของเลือดยังคงเปื้อนเปรอะไม่ได้ถูกทำความสะอาดให้เรียบร้อย หากไม่ใช่เพราะพระอุระของพระองค์ยังคงขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ พวกเขาคงคิดว่านั่นเป็นพระศพของฮ่องเต้ของพวกเขาแล้ว!

ในความเป็นจริง เมื่อสัตว์ร้ายสีดำเข้ามาในตำหนักพร้อมกับร่างของมั่วเฉี่ยนยวนที่นอนอยู่บนหลังของมัน เหล่าทหารองครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็พากันคิดไปในทางเดียวกันว่า…จบสิ้นแล้ว! ฝ่าบาททรงใกล้สิ้นพระชนม์แล้ว!

แต่เมื่อดูจากสภาพของมั่วเฉี่ยนยวนในปัจจุบัน แม้จะอเนจอนาถไปบ้างสำหรับผู้ที่พบเห็นอย่างพวกเขา แต่เสียงลมหายใจที่มั่นคงกับจังหวะการกระเพื่อมของหน้าอกที่สม่ำเสมอ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ใกล้ตายเลย

ทหารองครักษ์ทั้งสองคนสับสนเล็กน้อย เมื่อสักครู่นอกจากคุณหนูใหญ่สกุลจวิน ที่ติดตามนางมาด้วยยังมีบุรุษอีกสองคน หรือว่าหนึ่งในสองคนนี้จะเป็นหมอ เพราะพวกเขาไม่เห็นจวินอู๋เสียเรียกตัวหมอหลวงคนใดเข้ามาเลย แต่พวกเขากลับทำให้ฮ่องเต้กลับมามีชีวิตอีกครั้งด้วยเวลาเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้น!

คงไม่ใช่ว่า...หนึ่งในสองบุรุษแปลกหน้านั้นมีคนหนึ่งเป็นหมอเทวดาหรอกนะ!

ทหารองครักษ์ทั้งสองคนพุ่งเป้าไปที่บัวหิมะมัวเมากับจวินอู๋เย่าทันที โดยไม่ได้คาดคิดเลยว่าคนที่ช่วยรักษาและเก็บชีวิตมั่วเฉี่ยนยวนกลับมาจากประตูแห่งความตายนั้น แท้จริงแล้วก็คือจวินอู๋เสีย!

จวินอู๋เสียต้องการกลับไปพักที่จวนหลินอ๋องจริงๆ นางอยากอาบน้ำล้างตัวจะแย่ แต่เพิ่งก้าวออกจากประตูตำหนักได้ไม่ทันไร กลุ่มขุนนางอาวุโสกลุ่มใหญ่ของราชสำนักก็มองมาที่นางเป็นตาเดียวด้วยแววตาซับซ้อน

กลุ่มขุนนางเหล่านี้ ก็คือกลุ่มขุนนางที่มาประชุมยามเช้าที่ท้องพระโรงและถูกขับไล่ออกไปโดยคนของสำนักชิงอวิ๋นที่สุดท้ายก็ต้องมาตายอย่างน่าอนาถนั่นเอง พวกเขาสู้กับสำนักชิงอวิ๋นไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าจากไปทั้งแบบนั้น จึงได้รั้งรออยู่ตรงนั้นตั้งแต่ถูกไล่ให้ออกมา สิ่งที่เกิดขึ้นด้านในทั้งหมด แม้จะไม่ได้เห็นกับตาตัวเองแต่ก็รับรู้ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงเสียงกรีดร้องเจ็บปวดทรมานของฮ่องเต้ของพวกเขาด้วย พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย จึงได้แต่ยืนโง่อยู่ด้านนอกท้องพระโรงแล้วภาวนาขอให้ฮ่องเต้ของพวกเขากลับออกมาได้อย่างปลอดภัย

แต่การรอนี้ กลับต้องแลกมาด้วยการที่พวกเขาต้องทนฟังเสียงกรีดร้องเป็นชุด

ในวันนั้นจวินอู๋เสียได้ประหารขุนนางที่ประตูวังหลวงไปมากมาย และมากกว่าครึ่งหนึ่งก็เป็นขุนนางกังฉินในฝั่งของอดีตฮ่องเต้ทำให้ราชสำนักรัฐชีสะอาดขึ้นมาก คนที่ยังเหลืออยู่ก็มีแต่คนที่จงรักภักดีกับรัฐชีจริงๆ หลังจากที่มั่วเฉี่ยนยวนขึ้นครองราชย์ เขาก็ยกเลิกอภิสิทธิ์พิเศษของขุนนางแล้วเริ่มเปิดคัดเลือกขุนนางที่มีอุดมการณ์อันสูงส่งจากชนชั้นธรรมดา ส่งเสริมขุนนางหนุ่มที่รักความก้าวหน้า ซื่อสัตย์ มีความสามารถ แต่ไม่ทะเยอทะยาน มีคนจำนวนไม่น้อยที่เห็นด้วยกับเขา ทำให้มั่วเฉี่ยนยวนได้รับความภักดีและแรงสนับสนุนท่วมท้นจากคนเหล่านี้

พวกเขาเฝ้ารออยู่ด้านนอกท้องพระโรงตลอดเวลา เรื่องชั่วๆ ที่สำนักชิงอวิ๋นคำ คำพูดหยิ่งยโสที่คนของสำนักชิงอวิ๋นพูด เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมานของฮ่องเต้ พวกเขาล้วนได้ยินมันกับหูทั้งนั้น!

ในใจของพวกเขามีความเกลียดชัง พวกเขาเกลียดสำนักชิงอวิ๋นเข้าไส้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

จนกระทั่งการมาถึงของจวินอู๋เสียที่พลิกเปลี่ยนสถานการณ์จากผู้ที่เป็นเหยื่อกลายเป็นผู้ล่าบ้าง นี่ถึงทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากวังวนแห่งความสิ้นหวังที่ไม่รู้จบ