ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 243

ตอนที่ 243 กลับมามีชีวิตอีกครั้ง (2)

กระบวนการรักษาดำเนินไปอย่างเป็นระบบระเบียบ เหมือนกับในชาติภพก่อนที่จวินอู๋เสียต้องต่อสู้กับความตายเพื่อยื้อชีวิตกลับมาจากมือของมัจจุราช ในเวลานี้เองนางก็ทำเช่นเดียวกัน ในหัวสมองของจวินอู๋เสียมีเพียงความสงบเยือกเย็นเท่านั้น

เลือดพิษถูกระบายออกมาอย่างช้าๆ แววตาของจวินอู๋เสียเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทุกๆ ช่วงหนึ่งจวินอู๋เสียจะให้มั่วเฉี่ยนยวนกลืนโอสถวิเศษลงไปพร้อมๆ กับจิบน้ำอุ่นเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นในร่างกาย เวลานี้เนื่องจากบาดแผลภายนอกของมั่วเฉี่ยนยวนก็สาหัสไม่แพ้กัน จวินอู๋เสียจึงไม่สามารถให้เขากลืนโอสถจำนวนมากทีเดียวได้ มีแต่ต้องค่อยๆ เสริมไปทีละเล็กละน้อย ไม่อย่างนั้นพิษในร่างกายของเขาจะแพร่กระจายเร็วยิ่งขึ้น

เลือดพิษไหลออกมาจากร่างกายของมั่วเฉี่ยนยวนทีละนิดๆ ตามเข็มเงินที่ฝังอยู่ทั่วร่าง ผ้าปูที่นอนที่อยู่ใต้ร่างของเขถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงอมดำ กลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องบรรทม

จนกระทั่งเลือดสีดำค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด จวินอู๋เสียถึงได้เริ่มให้เม็ดยาเสริมโลหิตจำนวนมากแก่มั่วเฉี่ยนยวน แต่น้ำอุ่นที่จิบนั้นยังคงปริมาณเท่าเดิม นางทำสลับกันเช่นนี้เป็นระยะๆ

ตอนนี้มั่วเฉี่ยนยวนนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่เคลื่อนไหว เนื่องจากกระดูกในร่างกายของเขาหักหลายจุด มันจึงไม่ง่ายที่จะขยับเขยื้อน หลังจากที่จวินอู๋เสียเริ่มฟื้นฟูอวัยวะภายในจนมีสภาพคงที่ดีแล้ว นางถึงหันไปเย็บเส้นเลือดและเส้นเอ็นที่ฉีกขาดต่อ รวมถึงจัดการกับแผลเปิดที่ลึกจนเห็นกระดูกสีขาวด้านใน จวินอู๋เสียถือเข็มไว้ในมือข้างหนึ่ง ในขณะที่อีกข้างก็สอดไหมสีใสที่บางเฉียบราวกับเส้นผมเข้าไป เด็กสาวค่อยๆ ต่อเอ็นที่ขาดของมั่วเฉี่ยนยวนเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ เย็บปิดปากแผลที่โดนทารุณกรรมอย่างโหดร้ายอย่างเบามือ

นี่เป็นครั้งแรกที่บัวหิมะมัวเมาได้เห็นคนเย็บต่อเส้นเอ็นกับตา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มองไปที่ทักษะทางการแพทย์อันลึกล้ำของเจ้านายของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อแกมอัศจรรย์ใจ

มือของจวินอู๋เสียเคลื่อนไหวได้มั่นคงและรวดเร็วมาก หลังจากต่อเส้นเอ็นเสร็จแล้ว นางหันก็ไปเย็บปิดปากแผลเป็นขั้นตอนสุดท้าย

มนุษย์ที่มีชีวิตคนหนึ่ง เมื่อตกอยู่ในมือของจวินอู๋เสียกลับกลายเป็นตุ๊กตาผ้าถูกนางจับเย็บจนพรุนไปทั้งร่าง แต่แม้ว่าจะเป็นแบบนั้นทว่านี่กลับเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยต่อชีวิตของมั่วเฉี่ยนยวน ช่วยดึงเขากลับมาจากประตูนรก!

เริ่มจากอวัยวะภายในก่อน ต่อด้วยเส้นเอ็นและเส้นเลือด จากนั้นก็เป็นกระดูกที่หัก…

บาดแผลภายนอกบนตัวของมั่วเฉี่ยนยวนถูกจวินอู๋เสียเย็บปิดจนหมดแล้ว นางทาขี้ผึ้งสำหรับช่วยให้แผลสมานได้ไวขึ้นทับไว้บนแผล บาดแผลเหล่านั้นก็เริ่มเชื่อมติดกันด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า จวินอู๋เสียทำการรักษามั่วเฉี่ยนยวนอย่างตั้งใจมาก หลังจากกระบวนการภายในทั้งหมดเสร็จสิ้น จวินอู๋เสียก็เริ่มดามเฝือกให้กับมั่วเฉี่ยนยวน

เป็นเวลากว่าครึ่งวันที่จวินอู๋เสียต้องต่อสู้กับเทพแห่งความตายที่คิดจะมาพรากเอาชีวิตของมั่วเฉี่ยนยวนไปในแทบจะทุกวินาที และก่อนที่พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า จวินอู๋เสียในสภาพเหงื่อโทรมกายก็ขยับถอยออกมาจากข้างเตียงได้ในที่สุด!

แม้ว่าตอนนี้มั่วเฉี่ยนยวนจะยังมีใบหน้าซีดขาวอยู่ แต่หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ก็พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าชายหนุ่มพ้นขีดอันตรายแล้ว

“ไปเรียกองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเข้ามา” จวินอู๋เสียหน้าซีดเผือด นางนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างเพื่อพักเหนื่อย ทันใดนั้นถ้วยชาที่ส่งกลิ่นหอมจู่ๆ ก็ยื่นมาต่อหน้านาง

จวินอู๋เสียเงยหน้าขึ้นไปมอง สบกับแววตาที่ห่วงใยของจวินอู๋เย่า นางรับถ้วยชาที่จวินอู๋เย่ายืนมาให้ แล้วจิบลงไปให้ลำคอที่แห้งผากของนางชุ่มชื้นขึ้นบ้าง

ใช้เวลาไม่นานมากในการรักษามั่วเฉี่ยนยวน ก่อนหน้านี้นางเคยยืนอยู่ในห้องผ่าตัดติดต่อกันสามวันสามคืนโดยไม่นอนมาแล้ว ทว่าหลังจากการผ่าตัดจบลง นางก็ถูกผู้อื่นหามออกจากห้องผ่าตัดในเวลาต่อมา…

ในระหว่างกระบวนการรักษา จวินอู๋เสียจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย และตราบเท่าที่นางทำตามเป้าหมายที่ตั้งไว้แต่แรก นางก็จะกลายเป็นเครื่องมือทางการแพทย์สำหรับช่วยชีวิตคนที่น่าสะพรึงกลัวทันที

จวบจนการรักษาเสร็จสิ้นลง จวินอู๋เสียจะไม่อ่อนเพลียหรือมีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น!