ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 255

ตอนที่ 255 เทือกเขาเมฆา (2)

จวินอู๋เสียจ้องไปที่คนกลุ่มนั้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากนางทะลวงผ่านขึ้นมาอยู่ในระดับสีส้มแล้ว ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางก็แข็งแกร่งขึ้นมาก ด้วยระดับพลังนี้นางจึงได้ยินคำเยาะเย้ยถากถางนั้นผ่านเข้ามาในหูทุกคำโดยไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว แต่กระนั้นนางก็ไม่ได้ตอบสนองหรือตอบโต้กลับไป

ก็แค่กลุ่มมดปลวก มีอะไรให้ต้องใส่ใจกัน

เนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาที่เทือกเขาเมฆาเพื่อสอบคัดเลือกเข้าสำนักชิงอวิ๋น การสอบจึงไม่อาจแยกประเมินทีละคนๆ ได้ ไม่อย่างนั้นต่อให้ใช้เวลาทั้งเดือนก็ไม่มีทางสอบเสร็จ สำนักชิงอวิ๋นจึงตั้งเกณฑ์การทดสอบแบบง่ายๆ ขึ้นมาโดยแบ่งสอบเป็นด่านๆ ไป

การทดสอบด่านแรก เป็นการทดสอบเรื่องความรู้พื้นฐาน…การแยกแยะสมุนไพร

ณ จุดกึ่งกลางของไหล่เขาเทือกเขาเมฆา มีโต๊ะยาวนับหลายร้อยตัวตั้งเรียงรายอยู่เต็มสองข้างถนนที่ใช้ขึ้นยอดเขา กองสมุนไพรจำนวนมากถูกวางซ้อนกันเกลื่อนบนโต๊ะแต่ละโต๊ะ ในด่านแรกนี้ ผู้เข้าสอบต้องคัดเลือกสมุนไพรที่สำนักชิงอวิ๋นบอกให้หาจากกองสมุนไพรเหล่านั้นภายในห้านาที หากหาเจอก็จะนับว่าผ่านด่านแรกไปได้

การระบุชื่อสมุนไพรไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากจะให้หาสมุนไพรที่ระบุชื่อมาแล้วจากกองสมุนไพรที่มีสมุนไพรหลายร้อยชนิดผสมปนเปกันอยู่นี้ ผลลัพธ์มันจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

สมุนไพรที่กองอยู่บนโต๊ะ เพิ่งถูกเก็บและยังไม่ได้ผ่านการทำความสะอาดและจัดการใดๆ จึงยังมีโคลนและราก หรือส่วนประกอบที่นอกเหนือไปจากบันทึกในตำราติดอยู่เต็มไปหมด อาจเพราะระหว่างเก็บไม่ได้ใส่ใจมาก หรือว่าเป็นความตั้งใจแต่เดิมอยู่แล้วของสำนักชิงอวิ๋นเพื่อใช้ทดสอบศิษย์โดยเฉพาะก็แล้วแต่ สมุนไพรมากมายจึงอยู่ในสภาพเสียหาย มีหลายต้นที่ใบและลำต้นถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทำให้ยากต่อการจำแนกแยกแยะชนิดของมันว่าเป็นสมุนไพรอะไรและอยู่ในประเภทไหน เหล่าผู้เข้าสอบหลายคนทันทีที่ได้เห็นกองสมุนไพรเสียหายจำนวนมากก็ตกตะลึงนิ่งอึ้งไป พวกเขาแทบจำลักษณะเดิมของมันไม่ได้เลย!

ความมั่นใจที่เคยมีมาแต่ต้นถูกขยี้ลงในพริบตา!

พวกเขาเคยแต่ระบุชื่อสมุนไพรจากสมุนไพรที่ถูกทำความสะอาดและจัดการมาเป็นอย่างดีแล้ว แน่นอนว่าสมุนไพรพวกนั้นล้วนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แต่กองหญ้ากองสมุนไพรเหล่านี้ ไม่เพียงแต่จะถูกสุมไว้เป็นชั้นๆ อย่างไม่ไยดี สภาพยังเละเทะน่าเกลียด แล้วพวกเขาจะหามันเจอได้อย่างไรในเมื่อลักษณะเดิมที่เคยถูกฝังอยู่ในหัวไม่มีเหลืออยู่เลย

การทดสอบที่ดูเหมือนง่ายในตอนแรก พริบตากลับกลายเป็นการทดสอบที่ทำให้ผู้เข้าสอบจำนวนมากจนปัญญาทำอะไรไม่ถูก

เด็กหนุ่มสาวในวัยเพียงสิบกว่าปี แม้จะเกิดในครอบครัวที่มีทักษะทางการแพทย์และคลุกคลีกับสมุนไพรมาตั้งแต่เล็ก แต่ก็เป็นไม่ได้ที่พวกเขาจะจดจำสมุนไพรทุกอย่างได้อย่างถูกต้องและแม่นยำไร้ซึ่งจุดบกพร่อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์และยังคงไม่ผ่านการจัดการใดๆ อย่างสมุนไพรที่กองอยู่ตรงหน้า

สมุนไพรเหล่านี้คงไว้ซึ่งลักษณะเฉพาะเพียงเล็กน้อยเผื่อไว้ใช้แยกแยะเท่านั้น

เด็กหนุ่มสาวที่ขึ้นมาด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้นแต่แรก พากันก้มหน้าลงต่ำแทบอยากจะร้องไห้ออกมา พวกเขาแทบอยากจะวิ่งเข้าไปรื้อกองสมุนไพรทั้งหมด แต่ติดอยู่ตรงที่สำนักชิงอวิ๋นให้เวลาพวกเขาจำกัด พวกเขามีเวลาเพียงแค่ห้านาทีเท่านั้น

จวินอู๋เสียเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่รีบร้อนนัก นับตั้งแต่ที่นางขึ้นมาถึงไหล่เขาและมีลูกศิษย์ของสำนักชิงอวิ๋นคนหนึ่งเดินมายื่นป้ายชื่อสมุนไพรที่นางต้องค้นหาให้ นางก็กวาดสายตามองไปทั่วโต๊ะที่มีสมุนไพรกองเกลื่อนกลาด

หญ้าแสวงหารึ…

หญ้าแสวงหาเป็นสมุนไพรทั่วไปที่ดูไม่ต่างจากวัชพืชที่ขึ้นอยู่ข้างทาง เด็กหนุ่มสาวที่มาถึงในเวลาไล่เลี่ยกันกับจวินอู๋เสียล้วนได้รับภารกิจเดียวกันนี้ แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นรายชื่อสมุนไพรที่ต้องค้นหา ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเจิดจ้าราวกับพระอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ ฉับพลันก็ถูกแทนที่ด้วยความเศร้าหมองตรอมตรม

“ข้าจะหามันเจอได้อย่างไรกัน!” เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้า แทบจะอดใจไม่ไหวมองทะลุผ่านป้ายชื่อในมือของตัวเอง แล้วเห็นชื่อสมุนไพรลอยปักอยู่ด้านบนหญ้าแสวงหาที่ตัวเองต้องค้นหานั้น!

ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงมองหาไปรอบๆ ราวกับแมลงวันไร้หัว จวินอู๋เสียก็ค่อยๆ เดินผ่านโต๊ะไป ก่อนจะหยิบเศษชิ้นส่วนของสมุนไพรที่ผ่าครึ่งแล้วที่มีขนาดเท้านิ้วก้อยชิ้นหนึ่งขึ้นมาและเดินไปข้างหน้าต่อโดยไม่หยุดพัก

เด็กหนุ่มสองสามคนที่ติดตามอยู่ข้างหลังจวินอู๋เสีย เมื่อเห็นว่านางหยิบสมุนไพรขึ้นมาแล้วและต้องการจากไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของทั้งคู่ก็ซีดเผือดทันที

จวินอู๋เสียเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปได้เพียงสองสามก้าว เด็กหนุ่มสองคนที่ตามมาด้านหลังติดๆ ก็รีบรุดขึ้นไปขวางทางนางไว้ จวินอู๋เสียเงยหน้าขึ้น นางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพิจารณาใบหน้าของเด็กหนุ่มสองคนนั้น ที่แท้พวกเขาก็คือคุณชายที่วิพากษ์วิจารณ์และชี้นิ้วใส่นางอย่างดูถูกเหยียดหยันที่เชิงเขานั่นเอง

“ไปให้พ้น” จวินอู๋เสียพูดอย่างเย็นชา

แต่เด็กหนุ่มทั้งสองคนนั้นไม่มีเจตนาปล่อยให้จวินอู๋เสียผ่านไป ดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ชิ้นส่วนสมุนไพรในมือของจวินอู๋เสีย แม้ว่ามันจะเป็นชิ้นเล็กๆ เพียงครึ่งเดียว แต่พวกเขาก็แน่ใจว่ามันเป็นหญ้าแสวงหาของแท้อย่างแน่นอน

เจ้าเด็กนี่มันทำได้อย่างไรกัน! เพียงพริบตาที่ได้ป้ายชื่อสมุนไพร มันก็หาสมุนไพรจากกองหญ้าพวกนั้นเจอแล้ว ในขณะที่พวกเขายังหัวหมุน ยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มลงมือจากตรงจุดไหน!