ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 228

ตอนที่ 228 เคารพท่านในฐานะวีรบุรุษคนหนึ่ง (3)

บัวหิมะมัวเมาที่แข็งแกร่งมากถึงขนาดทำให้ผู้มีพลังวิญญาณขั้นสีครามหวาดกลัว กับข้อเสนอของจวินอู๋เสียที่ได้มอบทางเลือกที่สองให้กับเวินเซินหัน ใครบางคนที่ไม่ชอบหน้าสำนักชิงอวิ๋นอยู่ก่อนแล้ว จึงได้เลือกที่จะจากไป

ทั้งพลังและกลยุทธ์ เรียกได้ว่าจวินอู๋เสียไม่ขาดไปแม้แต่อย่างเดียว

เมื่อสูญเสียความช่วยเหลือจากเวินเซินหัน แรงกดดันที่กดทับทหารกองทัพรุ่ยหลินอยู่ก็สลายหายไป กองทัพรุ่ยหลินกลับมายืนขึ้นได้อีกครั้ง และจากที่ไม่สะดวกจะเคลื่อนไหวในตอนแรกก็เริ่มมีกำลังวังชาขึ้นมา พวกเขาล้อมคนจากสำนักชิงอวิ๋นไว้กลางวง บังคับให้พวกเขาต่อสู้กับเจ้าสัตว์ร้ายสีดำและบัวหิมะมัวเมาจนตัวตาย!

บัวหิมะมัวเมาซึ่งใต้ระดับพลังขั้นสีม่วงไร้ผู้ต่อกร เริ่มเปิดฉากฆ่าล้างทันที

ในเวลาเพียงครึ่งชั่วยามสั้นๆ ลูกศิษย์ทั้งสี่คนจากสำนักชิงอวิ๋นและผู้เชี่ยวชาญระดับขั้นสีน้ำเงินที่สำนักชิงอวิ๋นเชิญมาทั้งหมดก็ตกตายลงภายใต้น้ำมือของบัวหิมะมัวเมาและเจ้าสัตว์ร้ายสีดำ

โลหิตสีแดงสดที่สะดุดตาเปรอะเปื้อนเต็มเท้าของบัวหิมะมัวเมา อาภรณ์สีขาวของเขาถูกย้อมไปด้วยสีโลหิต แต่ใบหน้าที่หล่อเหลางดงามนั้นกลับไม่แสดงความรู้สึกอึดอัดออกมาเลย ตรงกันข้ามมันเต็มไปด้วยความสนุกสนานและพึงพอใจหลังจากการฆ่าล้างครั้งใหญ่!

“สะใจที่สุด!” บัวหิมะมัวเมาคำรามออกมาอย่างสนุกสนาน กำปั้นที่เปื้อนเลือดของเขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาทุบหน้าอกครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปหาจวินอู๋เสียด้วยท่วงท่าที่สง่างามและฝีเท้าที่เงียบกริบ

“เจ้านาย ข้าฆ่าเสร็จแล้วขอรับ” ดวงตาคู่สวยของบัวหิมะมัวเมายิ้มตาหยี

จวินอู๋เสียพยักหน้าเล็กน้อย วิกฤตของจวนหลินอ๋องถูกกำจัดไปหมดแล้ว แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ จวินอู๋เสียนำทหารมากมายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับเข้าไปรักษาตัวที่หน้าประตูจวนหลินอ๋อง ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ นางมั่นใจว่าจะสามารถช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้อย่างแน่นอน

อาการบาดเจ็บของจวินเสี่ยนและจวินชิงไม่ร้ายแรงมาก แต่หลงฉีนี่สิไม่น่าอภิรมย์เลย กระดูกซี่โครงของเขาหักไปถึงสามท่อน กระนั้นเขากลับยังเอาแต่นิ่งเงียบกัดฟันไม่ยอมพูดอะไร

หลังจากแจกจ่ายเม็ดยาให้แก่บรรดาทหารกองทัพรุ่ยหลิน อาการบาดเจ็บของหลายคนก็คงตัวขึ้นมาก จวินอู๋เสียไม่ได้กลับเข้าไปในจวนหลินอ๋องทันที แต่ยืนอยู่ที่หน้าประตูจวนแล้วมองดูร่างไร้วิญญาณของเหล่าคนจากสำนักชิงอวิ๋นด้วยสายตาที่เย็นชา

“เสี่ยวเสียเอ๋อร์ กำลังคิดอะไรอยู่หรือ” จวินอู๋เย่าปรากฏตัวออกมาอย่างไร้ซุ่มเสียงด้านข้างจวินอู๋เสีย

“เป็นเจ้าเองสินะที่ปล่อยให้บัวหิมะมัวเมาออกมา” จวินอู๋เสียถาม

จวินอู๋เย่ายิ้มเล็กน้อย เหลือบมองไปที่ ‘กองเนื้อบด’ ที่อยู่บนพื้น รอยยิ้มของเขาก็ขยายกว้างขึ้นอีกส่วน “ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากรู้มาโดยตลอดหรือว่าบัวหิมะมัวเมานั้นมีพลังต่อสู้อยู่ในระดับใด” เพราะฉะนั้น เขาก็เลยให้บัวหิมะมัวเมาได้มีโอกาสพิสูจน์ตัวเอง

เพียงแต่ วิธีการฆ่าของเจ้าบัวหิมะมัวเมานั้นช่างสอดคล้องกับรสนิยมของเขาเสียจริง ถูกจริตเขายิ่งนัก

“ข้าจะไปที่วังหลวง” จวินอู๋เสียพูด

รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินอู๋เย่าแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย

“สำนักชิงอวิ๋นไม่ยอมรามือง่ายๆ แค่นี้แน่ จนกว่าพวกเขาจะได้หยกวิญญาณไปไว้ในมือ พวกเขาจะไม่ยอมหยุดค้นหามันอย่างแน่นอน ข้าคิดว่าเวลานี้คนของสำนักชิงอวิ๋นส่วนหนึ่งคงมุ่งไปหามั่วเฉี่ยนยวนแล้ว” จวินอู๋เสียหรี่ตาลง จากปากของหลงฉีที่บอกเล่าให้ฟัง ทำให้นางพอจะสรุปได้ว่าเวลานี้มั่วเฉี่ยนยวนคงจะตกอยู่ในเงื้อมมือของสำนักชิงอวิ๋นแล้ว

ไม่รู้ว่าฮ่องเต้น้อยผู้ไร้เดียงสานั่นจะได้รับบทเรียนจากการลงมือในครั้งนี้ของสำนักชิงอวิ๋นหรือไม่

“เจ้าอยากจะไปช่วยเขาหรือ” จวินอู๋เย่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม

“ใช่”

รอยยิ้มที่มุมปากของจวินอู๋เย่าเลือนหายไปโดยสิ้นเชิง

“เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วย” เรื่องบ้าๆ อย่างหญิงงามช่วยอสูรอัปลักษณ์ เขาไม่ยินดีที่จะเห็นมันเกิดขึ้น!

จวินอู๋เสียพยักหน้าเล็กน้อย หลังจากหันไปสั่งให้เจ้าสัตว์ร้ายสีดำกับบัวหิมะมัวเมามุ่งหน้าไปยังวังหลวงด้วย นางก็ถูกจวินอู๋เย่าดึงเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพาทะยานออกไป

ด้านนอกจวนหลินอ๋อง สัตว์ร้ายสีดำมองกองเลือดที่เปื้อนเท้าบัวหิมะมัวเมาแล้วรู้สึกหดหู่เหลือเกิน มุมปากของมันกระตุกเล็กน้อย

บัวหิมะมัวเมาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่แยแสว่าเจ้าสัตว์ร้ายสีดำจะรังเกียจหรือเปล่าก็กระโดดขึ้นไปขี่หลังมันทันที คว้าขนที่แผงคอของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำแล้วเยาะเย้ยว่า “เจ้าเหมียวโง่! ยังไม่รีบพาข้าไปอีก!”

“...” หัวใจของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำเกือบแหลกสลาย

บัดซบเถิด! เจ้านาย…ท่านอย่าทิ้งข้าไว้กับเจ้าดอกไม้จิตวิปริตนี่ได้หรือไม่!