ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 232

ตอนที่ 232 การเปลี่ยนแปลง (4)

เสียงของมั่วเฉี่ยนยวนนั้นแผ่วเบามาก แต่คำพูดที่เขาพูดออกมาก็ยังลอยมาเข้าหูของฉินอวี่เยียนทุกคำ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปที่จวินอู๋เสียที่ยืนเด่นหน้าประตูท้องพระโรงด้วยความสนใจ

อู๋เสียหรือ

ถ้านางจำไม่ผิด ดูเหมือนว่าชื่อของคุณหนูใหญ่สกุลจวินก็คือจวินอู๋เสีย!

แต่นางได้ส่งคนไปที่จวนหลินอ๋องแล้วนี่ แล้วจวินอู๋เสียผู้นี้มาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไรกัน!

อย่างไรก็ตาม ถึงฉินอวี่เยียนจะสงสัย แต่สิ่งที่นางให้ความสนใจในตอนนี้กลับเป็นจวินอู๋เย่าที่ยืนอยู่ข้างหลังจวินอู๋เสียมากกว่า

ช่างเป็นบุรุษที่หล่อเหล่าอะไรเช่นนี้!

นางไม่เห็นเคยรู้เลยว่าภายใต้ผืนฟ้านี้จะยังมีบุรุษที่งดงามเช่นนี้อยู่ด้วย!

“เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หากเจ้าอยากรนหาที่ตายดีนักเช่นนั้นข้าก็จะสนองให้!” เจียงเฉินชิงไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีตัวตนและมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร เขารู้เพียงว่าจวินอู๋เสียกล้าเหิมเกริมต่อหน้าสำนักชิงอวิ๋น และนางก็ต้องตาย!

เจียงเฉินชิงพุ่งขึ้นไปข้างหน้าทันทีด้วยความเร็วราวสายฟ้า เป้าหมายของเขาก็คือการฆ่าจวินอู๋เสีย โดยไม่เห็นบัวหิมะมัวเมาและคนอื่นๆ อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย คนหนุ่มสามคนกับภูติวิญญาณอีกตัวหนึ่งมันจะไปมีปัญญาทำอะไรเขาได้ จากที่ดูๆ แล้ว ดูเหมือนภูติวิญญาณของเด็กหนุ่มหน้าสวยนี้จะมีทักษะการต่อสู้เล็กน้อย พวกเขาสามคนอายุยังน้อย ส่วนคนที่อายุมากที่สุดก็อายุประมาณยี่สิบปี ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่มีใครคู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเลยแม้แต่คนเดียว!

อย่างไรก็ตามก่อนที่เจียงเฉินชิงจะแตะโดนขอบชายเสื้อของจวินอู๋เสีย เงาร่างที่เปื้อนโลหิตก็พุ่งมายืนขวางหน้าเขาไว้

เด็กหนุ่มรูปงามเหวี่ยงหมัดไปที่ใบหน้าของเจียงเฉินชิงอย่างแรง การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ใจนี้ ทำให้เจียงเฉินชิงถึงกับต้องชะงักฝีเท้าแล้วยกแขนขึ้น ป้องกันใบหน้าแก่ๆ นี้จากกำปั้นของบัวหิมะมัวเมาที่ซัดเข้ามา เนื่องจากเขารับหมัดที่ชกเข้ามานี้ตรงๆ พลังโจมตีที่รุนแรงนั้นจึงทำให้เขาได้แผลหลายจุด

ในชั่วพริบตา เจียงเฉินชิงก็กระเด็นลอยออกไป แขนของเขาที่ยกขึ้นเพื่อปัดป้องการโจมตีของบัวหิมะมัวเมามีเลือดไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง กระดูกของเขาหัก และแขนที่ตกลงแนบติดกับอาภรณ์บนตัวก็เผยให้เห็นกระดูกสีขาวที่ปูดโปนออกมาอย่างชัดเจน!

นี่มันพลังบ้าอะไรกันเนี่ย!

เจียงเฉินชิงมองไปที่บัวหิมะมัวเมาด้วยสายตาตะลึงงันและไม่อยากจะเชื่อ!

ผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีน้ำเงินที่แข็งแกร่งอย่างเขา กลับถูกเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ในวัยเพียงสิบกว่าปีซัดจนกระเด็นด้วยหมัดเดียว นี่...ไม่ว่าใครก็ทำใจเชื่อไม่ลงทั้งนั้น!

ความแข็งแกร่งและอหังการ์ของบัวหิมะมัวเมา ไม่เพียงแต่ทำให้เจียงเฉินชิงตกตะลึง แม้แต่เหล่าศิษย์ที่มาจากสำนักชิงอวิ๋นก็ยังถึงกับต้องผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง!

ความแข็งแกร่งของเจียงเฉินชิงนั้นอยู่ในระดับใด พวกเขาชัดเจนเป็นที่สุด ต่อให้เขาจะถูกลอบโจมตีโดยไอ้เด็กหน้าขาวคนนั้น แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะทำให้เจียงเฉินชิงอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้

บัวหิมะมัวเมายกหมัดขึ้นกลางอกแล้วบีบกำปั้นของเขาจนเกิดเป็นเสียงดังกร๊อบแกร๊บ เลือดที่เพิ่งเปื้อนมือหยดลงกับพื้น แม้ว่าเขาจะหยิ่งผยอง แต่เขาก็เป็นเหมือนกับภูติวิญญาณทั่วๆ ไปที่จะต้องปกป้องเจ้านายของตัวเองให้ดีที่สุด! ตาแก่นี่ถึงกับบังอาจมามุ่งร้ายจวินอู๋เสียต่อหน้าต่อตาเขา สงสัยคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วกระมัง ถึงได้รนหาที่ตายแบบนี้!

“เจ้าเป็นใครกันแน่” เจียงเฉินชิงประคองแขนที่อาบเลือดของเขาแล้วถลึงตาจ้องบัวหิมะมัวเมา เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้จะเป็นคนรุ่นเยาว์จริงๆ

“เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะรู้” บัวหิมะมัวเมายิ้มอย่างดูถูก

ฉินอวี่เยียนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์หรี่ตาลงแล้วเก็บสายตากลับมาจากร่างของจวินอู๋เย่า มองไปที่บัวหิมะมัวเมาอย่างใช้ความคิด เจียงเฉินชิงเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีน้ำเงิน คนธรรมดาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา นอกจากนี้เขายังเชี่ยวชาญด้านการใช้พิษอีกด้วย นอกเสียจากจะเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณในขอบเขตสีครามที่แข็งแกร่ง มิฉะนั้นใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะเอาเปรียบเจียงเฉินชิงได้

แต่เด็กหนุ่มคนนี้ เห็นได้ชัดว่าอายุยังน้อย แต่เขาสามารถส่งเจียงเฉินชิงให้กระเด็นลอยออกไปด้วยหมัดเดียวได้อย่างไร

ฉินอวี่เยียนกรอกตาอย่างใช้ความคิด นางลุกขึ้นยืนแล้วเปลี่ยนท่าทีของตัวเองทันที มองไปที่บัวหิมะมัวเมาที่วางตัวเย่อหยิ่งด้วยสีหน้าอ่อนโยนแล้วพูดว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสท่านนี้ เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ในวันนี้ ใช่มีความเข้าใจผิดใดต่อสำนักชิงอวิ๋นของเราหรือไม่ แต่สำนักชิงอวิ๋นยามนี้กำลังจัดการธุระส่วนตัวอยู่ จึงขอท่านผู้อาวุโสโปรดอย่าได้ยื่นมือเข้าแทรกแซง แล้วสำนักชิงอวิ๋นจะจดจำน้ำใจในครั้งนี้ของท่านไว้อย่างแน่นอน” ไม่ว่าคนผู้นี้จะอายุเท่าไร ฉินอวี่เยียนก็ไม่อยากจะวางตัวเป็นศัตรูกับเขา นางจึงอ้างชื่อของสำนักชิงอวิ๋นเพื่อให้เขาไว้หน้าและยอมรามือ ส่วนมั่วเฉี่ยนยวนกับจวินอู๋เสียนั้น อีกเดี๋ยวนางค่อยเก็บกวาดทีหลัง