ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 35

บทที่ 35 เลิกแสแสร้งได้แล้ว

หนิงเมิ่งเหยาสุขใจกับท่าที ‘พวกเจ้าโดนแม่นางแสนดีคนนี้หลอกแล้ว’ ของหยางเล่อเล่อแล้วตบไหล่นางเบาๆ “เจ้าเล่นอะไรของเจ้าน่ะ ท่านลุงหยาง ท่านป้าหยาง พวกท่านกล่าวหาหยางเล่อเล่อผิดแล้ว นางคืนเงินมาให้ข้าบ้างแล้ว”

“หืม หยางเล่อเล่อ บอกแม่มาว่าเจ้าขายงานเย็บปักคราวนี้ได้เท่าไร” นางหยางมองบุตรสาวแล้วถามอย่างสงสัย

หยางเล่อเล่อชูสามนิ้วด้วยความภาคภูมิใจ

“สามตำลึงรึ”

หยางเล่อเล่อทำหน้าบึ้ง “ท่านแม่ ข้าไม่เก่งเลยหรือ”

“ท่านป้าหยาง ครั้งนี้งานปักของหยางเล่อเล่อขายได้สามสิบตำลึง” หนิงเมิ่งเหยายิ้ม นางทนมองต่อไปไม่ได้

ทั้งนางหยาง นางเฉียว และหยางจู้กับหยางอี้สองพ่อลูกไม่เพียงทำตาโต แต่ยังมองหยางเล่อเล่อกันอย่างไม่อยากเชื่อ

นางเฉียวเดินไปยืนข้างหยางเล่อเล่อด้วยความประทับใจ นางเอ่ยถาม “เล่อเล่อ จริงหรือ”

“จริงสิ ข้าคืนให้เหยาเหยาไปยี่สิบตำลึง แล้วซื้อของกลับมาบ้าง ยังมีเหลืออีกหกตำลึง ข้าให้ท่านแม่” หยางเล่อเล่อเอาเงินที่เหลือให้นางหยาง

ถัดจากให้เงินนางหยาง หยางเล่อเล่อเริ่มแจกจ่ายของ มีพู่กัน หมึก และกระดาษสำหรับหยางจื้อ เสื้อผ้าให้นางหยาง นางเฉียว และหยางจู้ ขณะที่หยางอี้ได้เพียงอาหาร และยาเท่านั้น

หยางอี้มองมองน้องสาวอย่างน้อยใจ “น้องข้า แล้วของข้าล่ะ”

หยางเล่อเล่อหยิบเอากระดูกกับปลาออกมาให้หยางอี้ “พี่ใหญ่ นี่ของท่าน”

หยางอี้อึ้งไปในขณะที่คนอื่นพากันขบขัน

นางเฉียวมองน้องสะใภ้ของนางแล้วนึกอิจฉา เพราะนางรู้ว่าที่งานเย็บปักของหยางเล่อเล่อขายได้ราคาสูงขนาดนั้นก็เพราะได้หนิงเมิ่งเหยาสอน

แต่ถึงนางจะอิจฉาอยู่บ้าง นางก็ไม่ได้คิดอะไรไปกว่านั้น อีกอย่างน้องสะใภ้ของนางมีฝีมือ ตัวนางก็ย่อมได้ประโยชน์อยู่บ้างในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างนางกับน้องสะใภ้ไม่ได้เลวร้ายอะไร

นางหยางลูบเนื้อผ้าปักลายดอกไม้อย่างสุขใจ “เจ้าเด็กโง่ แม่ของเจ้าจะทำอย่างไรกับของขวัญที่วิเศษขนาดนี้เล่า เจ้าน่าจะเป็นคนสวมมากกว่า”

“ท่านแม่ เหยาเหยาจะกินข้าวที่บ้านเราวันนี้ ทำไมท่านไม่ไปเตรียมอาหารเล่า” ศีรษะหยางเล่อเล่อคันยิกๆ นางพูดพร้อมชี้ไปที่หนิงเมิ่งเหยา

เมื่อนางหยางได้ยินก็เอาของที่บุตรสาวซื้อมาไปทางครัวหลังจากนั้นจึงพูดว่า “เมิ่งเหยา ไปเล่นกับเล่อเล่อสักพักนะ” เสียงนางยังดังชัดแม้ตัวนางจะปราดเข้าไปในครัวแล้ว

“ใช้ข้าเป็นโล่เลยรึ” หนิงเมิ่งเหยามองหยอกหยางเล่อเล่อ

สายตาเช่นนั้นทำให้ใจหยางเล่อเล่อไหววูบ นางมองล่อกแล่กซ้ายทีขวาทีซ้ำไปมา สุดท้ายก็ทำหน้าจ๋อยมองหนิงเมิ่งเหยา “ก็ข้าไม่มีทางอื่น เหยาเหยา อย่าโกรธข้าเลย”

หนิงเมิ่งเหยาไม่ได้โกรธแต่อย่างใด เพียงแค่นึกขำหยางเล่อเล่อเท่านั้น บัดนี้เมื่อเห็นว่าหยางเล่อเล่อเป็นกังวลจริง นางจึงจำต้องส่ายศีรษะ

มือนางเอื้อมไปลูบมือหยางเล่อเล่อ “เจ้านี่นะ…”

หยางเล่อเล่อแตะศีรษะตัวเอง นางยิ้มซื่อพลางรู้สึกขวยเขิน

ถ้านางไม่ทำเช่นนั้น นางไม่รู้ว่ามารดาจะทำอะไรบ้าง

แม้ว่าสภาพตระกูลนางจะดีกว่าตระกูลอื่นในหลายปีนี้ แต่ก็ไม่ได้มากไปกว่ากันเท่าไรนัก เมื่อเทียบกับตระกูลร่ำรวย ตระกูลนางไม่ได้ดีเด่แต่อย่างใด แต่นางหยาง และหยางจู้คอยหาสิ่งที่ดีที่สุดให้หยางเล่อเล่อ และหยางอี้ เมื่อตอนนี้มีหยางจื้อ พวกเขาก็ให้แต่สิ่งที่ดีที่สุดแก่หลานพวกเขาแทน

ตอนนี้นางมีความสามารถ นางย่อมอยากให้บิดามารดามีความเป็นอยู่ดีขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าเมื่อก่อน

หนิงเมิ่งเหยาเห็นความอบอุ่นห่วงใยกันและกันที่ตระกูลนี้มี รอยยิ้มก็ระบายบนดวงหน้านาง ครอบครัวเดียวกันควรเป็นแบบนี้ “ท่านลุงหยาง ข้ามีข้อเสนอ” หนิงเมิ่งเหยาเหลือบมองทางหยางจื้อแล้วเอ่ยขึ้นมา เมื่อเห็นพวกเขาทำหน้างุนงงมาทางนาง จึงเอ่ยต่อ “หยางจื้อเป็นเด็กมีพรสวรรค์ ท่านจะส่งให้เขาไปเรียนที่สถานศึกษาในเมืองก็ได้นะ”

หยางจู้และหยางอี้ตะลึงงันพอได้รับฟัง หลายวันมานี้หยางจื้อตั้งอกตั้งใจเรียนอยู่กับหนิงเมิ่งเหยา พวกเขาเพียงอยากให้เด็กชายมีทักษะความสามารถ แต่ไม่ได้คาดคิดว่าหนิงเมิ่งเหยาจะพูดเช่นนี้

“เหยาเหยา เจ้าพูดจริงหรือ” หยางเล่อเล่อดีใจกว่านักเมื่อเทียบกับคู่พ่อลูก หลานชายของนางชอบเรียนหนังสือ ถ้าเขาสอบผ่านข้อสอบหลวงระดับท้องถิ่นหรือเขตได้ ตระกูลนางจะต้องภาคภูมิใจมาก เมื่อก่อนตระกูลนางจะต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ แต่ตอนนี้ต่างออกไป นางมั่นใจว่าหลานของนางจะต้องทำได้แน่นอน