เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 889
ตอนที่ 889 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (3)
อันชุ่ยตัวสั่นเทา
ทำแบบนี้คนจะตายเอา!
ครั้นมองสององครักษ์ที่จับแขนนางไว้ อันชุ่ยลนลานแล้ว นางผลักองครักษ์ออก วิ่งเข้าไปกอดขากู้อีอี
“พี่หญิง ข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าให้พวกเขาปล่อยเลือดข้านะ ข้ากลัว...”
นางรู้ว่า ขอเพียงกู้อีอีเอ่ยออกมา ต้องทำได้แน่!
กู้อีอีตีหน้าตึง เตะอันชุ่ยออกไป
“อันชุ่ย เจ้าเป็นคนของตระกูลอัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลกู้ ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อให้เขาส่งคนไปจับพวกเจ้าสองแม่ลูกออกจากจวนไปซะ”
เดิมกู้อีอียังไว้หน้าพวกเขา ถึงได้ปล่อยพวกนางไว้ในจวนเทียนเสิน ไล่พวกนางออกจากจวนฝูจู่กลับไม่ปล่อยให้พวกนางต้องอดอยาก
ต่อให้เป็นเช่นนี้ ตระกูลกู้ก็เลี้ยงดูพวกอกตัญญูออกมาสองคน
“ไม่”
อันชุ่ยสายตาลนลาน
นางไม่กลับไป ไม่อยากกลับใปที่นั่น...
ขอเพียงกลับไป นางกับท่านแม่ไม่มีทางชีวิตที่ดีแน่
โดยเฉพาะท่านแม่ ต้องถูกตีตายอย่างแน่นอน!
กู้อีอีไม่สนใจอันชุ่ยอีก ก็พากลุ่มองครักษ์ออกไป
อันชุ่ยยืนใต้แสงอาทิตย์ นางมองร่างกู้อีอีจากไป ร่างกายเย็นวาบคล้ายอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
กู้อีอี เจ้าเป็นคนใจดำเช่นนี้จริงหรือ ไม่มีความผูกพันของพี่น้องเลยสักนิดหรือ
น้ำตาอันชุ่ยไหลลงมาจากหางตา ใบหน้าบิดเบี้ยว
เจ้าไม่ช่วยให้ข้าเข้าตระกูลมู่ เช่นนั้นข้าไปขอร้องคนอื่น รอข้าเข้าตระกูลมู่ได้ เจ้าก็จะรู้ว่าทุกอย่างที่เจ้าทิ้งไปล้วนเป็นของข้า!
คนรักในฝันของหญิงในจวนเทียนเสินทั้งหมดก็เป็นของข้า!
...
ใกล้วันฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าตระกูลมู่เข้ามาทุกที คนตระกูลมู่ทั้งหมดต่างวุ่นวายอลม่าน
บางทีอาจเป็นเพราะมู่หลิงไม่ได้บอกข่าวที่ซู่อีกลับมาแล้วกับคนอื่น ระยะนี้จึงไม่มีใครไปรบกวนนางอีก
นางจึงอยู่อย่างสงบเช่นกัน
เวลานี้ในตระกูลมู่ หันเฟิงเดินกะโผกกะเผลกออกจากห้องโถง เห็นมู่หลิงในสภาพน่าอนาถอยู่ไกลๆ เกิดความรู้สึกตื่นเต้น “นายท่านกลับมาแล้วหรือ ครึ่งเดือนที่ท่านไม่อยู่นี่ คุณหนูถานดำเนินการเรื่องงานวันเกิดของนายผู้เฒ่า”
มู่หลิงหน้าขรึม สตรีที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้ มีคุณสมบัติอันใดจัดงานให้นายผู้เฒ่ากัน
“ขาเจ้ายังไม่หายหรือ” มู่หลิงมุ่นคิ้วถาม
หันเฟิงยิ้มขมขื่น
นับตั้งแต่วันที่นายท่านทำเพื่อคุณชายหนานเสียน ให้เขาส่งสินสอดไปยังจวนองค์หญิง ผลคือสินสอดยังไม่ทันส่งมอบ เขาก็ถูกเฟิงหรูชิงโยนออกมาแล้ว
ซ้ำยังโชคร้ายถูกคุณชายหนานเสียนกับฮูหยินน้อยพบเข้าอีก
เขาไม่เพียงขาพิการ ซ้ำยังบาดเจ็บสาหัส พักรักษาตัวในตระกูลมู่มาถึงยามนี้ค่อยออกมาได้
ตลอดชีวิตนี้!
ไม่สิ!
ทั้งชาตินี้ ข้าไม่อาจเยียบย่างเข้าแคว้นหลิวอวิ๋นอีกสักก้าวเดียว!
“ขอบคุณนายท่านที่ห่วงใย ข้าน้อยเสียขาไปข้างเดียวเท่านั้น ยังทำงานได้”
“อืม ฮวนเอ๋อร์กับชิงเยียนกลับมาแล้วหรือไม่”
ครั้นเอ่ยถึงเฉินชิงเยียน สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนขึ้นเป็นพิเศษ นี่คือสิ่งที่เขาไม่มีวันมอบให้เมื่อเผชิญหน้ากับถานซวงซวง
“เรียนนายท่าน ฮูหยินชิงเยียนให้คนส่งจดหมายกลับมาบอกว่า ของขวัญอวยพรวันเกิดนายผู้เฒ่านางได้มาแล้ว อีกไม่กี่วันก็กลับมา”
สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนยิ่ง มีเพียงคิดถึงความเย้ยหยันที่ซู่อีมีต่อเฉินชิงเยียนเท่านั้น สีหน้าเขาถึงเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว
“จริงสิ ปรมาจารย์ไห่หรงจากไปหรือยัง”
เรื่องนี้สำหรับมู่หลิงแล้ว เป็นสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด
งานฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าใกล้เข้ามาแล้ว หากปรมาจารย์ไห่หรงยังไม่จากไป อาจพบกับซู่อีได้ เช่นนี้คำลวงของเขากับเฉินชิงเยียนจะถูกเปิดโปง