เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 890

ตอนที่ 890 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (4)

“นายท่าน ข้าน้อยได้ยินว่า คล้ายกับว่าปรมาจารย์ไห่หรงรอใครบางคนอยู่ ถึงได้ไม่จากไป”

มู่หลิงหน้าเปลี่ยนสี

ตอนนั้นเขาให้ไต้ซือไห่หรงช่วยรักษานายผู้เฒ่า เพราะอยากให้อาการป่วยนายผู้เฒ่าสงบลงก่อนจะถึงงานเลี้ยงวันเกิด

พลังของเขาถดถอยไวมาก ต่อให้ไม่อาจรักษาหายได้ อย่างน้อยในระยะนี้ก็อย่างถอยลง

อีกอย่างเขารู้ว่าไต้ซือไห่หรงจะไม่รั้งอยู่นาน เขาถึงยอมเสี่ยงทั้งๆ ที่รู้ว่าซู่อีจะกลับมา

แต่ไม่รู้ทำไม ครั้งนี้ไต้ซือไห่หรงถึงอยู่ภายนอกจากเยี่ยงนี้!

“เรื่องนี้ข้าทราบแล้ว” มู่หลิงโบกมือ สายตาล้ำลึก “คนที่ต้องเชิญ ส่งเทียบเชิญออกไปหมดหรือยัง”

“ข้าน้อยส่งไปหมดแล้ว”

“อือ”

มู่หลิงขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม

ตอนที่นายผู้เฒ่าแข็งแรง คบสหายทั่วหล้า ตอนนั้นไม่ว่าจวนเทียนเสินเอง รวมถึงกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ล้วนมีสหายของเขา

ต่อมานายผู้เฒ่าอ่อนแอลงทุกปี คนที่มาร่วมงานเลี้ยงก็น้อยลงทุกๆ ปี

ในจวนเทียนเสิน มีกลุ่มอิทธิพลใหม่กำเนิดขึ้น คิดเข้าแทนที่ตระกูลมู่

ดังนั้นเขาถึงใช้หนานเสียนแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

เขารู้ทั้งรู้ว่าด้วยพรสวรรค์ของหนานเสียน วันหน้าในจวนเทียนเสินนี้จะไม่มีสู้ลูกชายได้

แต่ต้องใช้เวลานานมาก เขาไม่อาจรอถึงวันนั้น

“รอชิงเยียนกลับมาเจ้าค่อยส่งคนมาบอกข้า ข้าจะไปดูนายผู้เฒ่าเสียหน่อย”

...

ในสวนดอกไม้

เฟิงหรูชิงนั่งกับซู่อี พูดคุยสนุกสนาน

เวลานี้เองเสียงอันคุ้นเคยดังเข้ามา ตัดบทสนทนาของทั้งสอง

“แม่นางเสี่ยวชิง ข้ามาหาท่านแล้ว”

เฟิงหรูชิงสีหน้าไม่น่าชมนัก

คนพวกนี้มีงานอดิเรกเป็นการปีนกำลังแพงหรืออย่างไร ยังไม่ได้รับอนุญาตก็ปีนเข้าบ้านนางแล้ว

ดูท่านางต้องให้หมาป่าสีขาวมาเฝ้าประตูเสียแล้ว

เฉียนคุนหรี่ตา หาได้มีความตระหนักว่าบุกรุกบ้านคนอื่นสักน้อย “ข้ารอเจ้าอยู่โรงหมอครึ่งเดือนแล้ว เจ้ายังไม่มาหาข้า ข้าให้กู้อีอีช่วยนัดเจ้า เจ้าก็ยังไม่มา จนปัญหาจริงๆ ข้าได้แต่มาหาเจ้าเองแล้ว”

“อ้อ” เฟิงหรูชิงหัวเราะ “ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไป”

นางไม่มีเวลาพลอดรักกับกั๋วซือเลยด้วยซ้ำ จะเอาเวลาไปสนใจตาแก่นี่ที่ไหนกัน

“ฮ่าฮ่า” เฉียนคุนรู้ว่าเฟิงหรูชิงแก้ตัว แต่เขาไม่สนใจ หัวเราะร่าสองคำ “ก่อนหน้าข้ารับปากสหายเก่าไว้ว่าจะแนะนำเจ้าให้เขารู้จัก เดิมช่วงนี้เขาจะจากไปแล้ว แต่เจ้าไม่มาเสียที ข้าถึงลงมือโดยพลการต้องพาเขามาเอง”

เฟิงหรูชิงกวาดตามองเฉียนคุน

ท่านก็รู้ว่าตัวเองทำโดยพลการด้วยหรือ

แต่ว่าไม่รอให้เฟิงหรูชิงเอ่ยอะไรอีก สหายชราของเฉียนคุนก็ก้าวออกมาข้างหน้า จับแขนซู่อีไว้

เฟิงหรูชิงบันดาลโทสะ ตวัดขาออกไป

ลูกเตะนี้ปล่อยออกอย่างรุนเกิดเป็นกระแสลมพัดผ่านหูไป

เคราะห์ดีที่คนชราหลบลูกเตะนี้ได้ทัน

กระนั้นลมสายนั้นยังพัดผมที่ไม่มัดไว้อย่างปราณีตของเขาจนยุ่งเหยิง

เฉียนคุนตะลึงงัน มองตาแก่ตรงหน้าอย่างอ้าปากตาค้าง “ปรมาจารย์ไห่หรง ทำไมถึงได้เสียมารยาทกับสตรีเช่นนี้ ต่อให้ฮูหยินท่านนี้รูปงาม แต่เจ้าก็ควรกระทำเช่นนี้ ศักดิ์ศรีข้าถูกทำเจ้าจนป่นปี้หมดแล้ว!”

ตาแก่ไต้ซือไห่หรงนี่เขาเป็นคนพามา แต่เขาคิดไม่ถึงว่าไต้ซือไห่หรงจะไร้มารยาท เห็นหญิงงามก็กระทำกิริยาเสียมารยาทออกไป