เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 863

ตอนที่ 863 หญิงสาวบนหลังเขาของจวนฝูจู่ (2)

ริ้วรอยของฮูหยินผู้เฒ่าล้วนกำลังสั่นเทา ดวงตาขุ่นมัวของนางสว่างขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ซาบซึ้งราวกับจะร้องไห้ออกมา

หลัวลี่ลูบศีรษะเล็กๆ “ท่านย่า ท่านเป็นอะไรกันแน่?”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาลง อารมณ์ของนางค่อนข้างควบคุมไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงอย่างร้ายกาจ

ฮ่องเต้แคว้นหลิวอวิ๋น...

นางเป็นลูกสาวของฮ่องเต้แคว้นหลิวอวิ๋น?

สักพักฮูหยินผู้เฒ่าก็ลืมตาขึ้น เสียงของนางสั่นเครือ “เจ้าบอกว่าแม่นางเสี่ยวชิงเป็นองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋น? ลี่เอ๋อร์ บอกย่ามาคำพูดนี้จริงหรือไม่ ใช่หรือไม่!”

หลัวลี่เอียงศีรษะ “อนุตระกูลมู่เป็นคนพูด เสี่ยวชิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องจริงกระมัง”

ริมฝีปากฮูหยินผู้เฒ่าสั่นน้อยๆ แต่กลับพูดไม่ออกเสียแล้ว น้ำตาไหลลงจากใบหน้าแก่ชราที่เต็มไปด้วยริ้วรอย สักพักก็ปกคลุมทั่วทั้งหน้าของนาง

เทียนหยา...

ลูกชายของท่านสู่ขอภรรยามีลูกสาวแล้ว

หลานสาวของท่านก็โตถึงเพียงนี้แล้ว

นางยอดเยี่ยมมาก เหมือนกับท่านในตอนนั้น

“ท่านย่า” หลัวลี่ตื่นตระหนก “แคว้นหลิวอวิ๋นมีความสัมพันธ์อะไรกับตระกูลหลัวของพวกเราใช่หรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม

ตั้งแต่ท่านพ่อขัดแย้งกับนางเพื่อฉินเสี่ยวเย่ว์นางก็ไม่ดีใจเช่นนี้เลย

ทว่าครั้งนี้หลัวลี่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าท่านย่าดีใจมากจริงๆ

“ลี่เอ๋อร์ แม่นางเสี่ยวชิงเป็นคนไม่เลว จำเอาไว้ ต่อไปไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรก็ต้องยืนอยู่ข้างนาง”

“เพราะอะไร?”

หลัวลี่ไม่เข้าใจ ท่านย่าชื่นชอบเสี่ยวชิงทว่าก่อนหน้านี้นางไม่มีทางแน่วแน่มั่นคงเช่นนี้ ดังนั้นหลัวลี่มั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องบางเรื่องที่นางไม่รู้

เพราะอะไร?

สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ในภวังค์

เพราะว่า ตระกูลหลัวติดค้างเทียนหยา!

ถ้าไม่ใช่ตอนนั้นตาเฒ่าจะช่วยเทียนหยาเลยตัดสินใจเอาเอง เขาก็ไม่ต้องดำดิ่งลงไปทั้งตัวถูกคนจับไปข่มขู่เทียนหยา

เทียนหยาเป็นคนให้ความสำคัญกับมิตรสหายเช่นนี้จะนั่งยิ่งดูดายไม่สนใจตาเฒ่าได้อย่างไร?

ดังนั้นนี่กำหนดไว้แล้วว่าตระกูลหลัวติดค้างพวกเขา

“ลี่อ๋อร์ มีเรื่องบางเรื่องที่เจ้าไม่ต้องรู้” ฮูหยินผู้เฒ่าลูบศีรษะเล็กๆ ของหลัวลี่ “ไม่เช่นนั้นล้วนไม่เป็นผลดีทั้งต่อเจ้าและต่อแม่นางเสี่ยวชิง”

เหตุใดเทียนหยาจึงไม่กล้าใช้ชื่อนี้ปรากฏตัว?

ก็เพราะเขาเข้าใจ เพื่อประชาชนในใต้หล้าเขาผิดใจกับผู้คนไม่น้อย

หากให้คนในใต้หล้ารู้ว่านางเป็นหลานสาวของเทียนหยา คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คนจะลงมือกลับราชวงศ์แคว้นหลิวอวิ๋น

หัวใจหลัวลี่สั่นสะท้าน ดูเหมือนนางจะสังเกตเห็นบางอย่างกำหมัดแน่น

“มีคนจะทำร้ายเสี่ยวชิงใช่หรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไม่พูด

หลัวลี่ถามต่อ “ในเมื่อเสี่ยวชิงเป็นองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋น เช่นนั้นนางก็เป็นคนโลกปุถุชน ในโลกนี้ไม่ใช่ว่ามีกฏข้อบังคับหรือ? พวกเขากล้าลงมือกับนางหรือ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า “นางก้าวเข้ามาในโลกสันโดษแล้ว”

หากเฟิงหรูชิงกับหนานเสียนแห่งตระกูลมู่นั่นมีความสัมพันธ์กันจริงละก็ นางก็นับไม่ได้ว่าเป็นคนของโลกปุถุชน

คนในครอบครัวเพียงมีคนหนึ่งคนใดก้าวเข้าไปในโลกสันโดษ ข้อบังคับนี้ก็ไม่มีผลอีก

ศัตรูของเทียนหยามีเยอะเกินไป เรื่องบางเรื่องแม้แต่หลานสาวนางยังไม่กล้าบอกแม้แต่คำเดียว เกรงว่าจะนำพาภัยพิบัติไปให้คนในครอครัวของเทียนหยา

“แต่...ความสัมพันธ์ของเสี่ยวชิงกับกู้อีอีดีเช่นนี้ มีจวนเทียนเสินปกป้องนางใครจะกล้าทำร้ายนาง?” หลัวลี่เงยหน้าเล็กๆ สีหน้าดื้อรั้น

รอยยิ้มของฮูหยินผู้เฒ่าหายไปอย่างจนใจ นางหนูนี่ยังไร้เดียงสาเหมือนเดิม

“ลี่เอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ ไม่ว่าตระกูลมู่จะร้ายกาจอย่างไรฝูจู่ก็ไม่มีทางลงมือ?”