เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 862

ตอนที่ 862 หญิงสาวบนหลังเขาของจวนฝูจู่ (1)

“เสี่ยวชิง” บนถนนของจวนเทียนเสิน หลัวลี่หันหน้าไปมองเฟิงหรูชิงค้าง

“ฮูหยินรองของตระกูลมู่นางจะไม่กลับมาแล้วจริงๆ หรือ?”

นางไม่เคยเจอซู่อีมาก่อน ทว่าในจวนเทียนเสินนี้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับนางมากมายนับไม่ถ้วน

ลือว่าฮูหยินรองตระกูลมู่ผู้นี้รักนายท่านรองตระกูลมู่มาก ความรักที่แน่นแฟ้นเช่นนี้จะละทิ้งไปง่ายๆ ได้หรือ?

หลัวลี่ชะงักแล้วเงียบลง

หากจิ้งจอกน้อยของนางต้องการรับอนุ เช่นนั้นคาดว่า...ต่อให้นางจะชอบเขาเท่าไรก็ไม่มีทางทนให้เขาอยู่กับจิ้งจอกสาวได้ บางที...ฮูหยินรองตระกูลมู่อาจจะเป็นเช่นนี้เหมือนกัน

เฟิงหรูชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “นางชื่อซู่อีไม่ใช่ฮูหยินรองตระกูลมู่ ระหว่างนางกับตระกูลมู่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรแล้ว”

หลัวลี่ตอบรับอย่างว่าง่าย “อ้อ ได้”

“หลัวลี่ สุขภาพของท่านย่าของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ตอนที่เฟิงหรูชิงไม่ยินดีจะพูดเรื่องตระกูลมู่มากนักก็เปลี่ยนเรื่องเอ่ยถาม

ได้ยินคำนี้บนหน้าหลัวลี่ก็เต็มไปด้วยความยินดี “หลังจากนางกินอาหารบำรุงวิเศษเข้าไปก็ดีขึ้นมาไม่น้อยแล้ว คาดว่าใช้เวลาอีกไม่นานก็สามารถกลับมาแข็งแรง เสี่ยวชิงนี่ก็สายมากแล้ว ข้าต้องกลับไปอยู่เป็นเพื่อนท่านย่า นางอยู่บ้านคนเดียวจะเหงาแย่”

บางทีฉินเสี่ยวเย่ว์อาจจะทำร้ายหลัวเฟยมากเกินไป หลัวเฟยในช่วงนี้มักจะไม่อยู่บ้านและก็ไม่รู้ว่าออกไปทำอะไร

แม้สาวใช้ตระกูลหลัวมีมากมาย ทว่าก็สู้คนในครอบครัวมาอยู่ข้างๆ ไม่ได้ หลัวลี่ไม่อยากปล่อยท่านย่าที่แก่ชราไว้ที่บ้านคนเดียวนานเกินไป

“ได้” เฟิงหรูชิงยิ้ม

หลังจากหลัวลี่บอกลากับเฟิงหรูชิงเสร็จก็จากไป

หลังหลัวลี่จากไปแล้วเฟิงหรูชิงก็ไม่ได้รีบกลับบ้าน นางกลับเดินไปทางจวนฝูจู่

...

ช่วงนี้สุขภาพของหลัวเหล่าไท่ไท่ฟื้นคืนมาไม่น้อยแล้ว ตอนนี้นางกำลังอาบแดดอยู่ในลาน

นางเห็นร่างหลัวลี่ราวกับผีเสื้อมาจากไกลๆ บนใบหน้ามีริ้วรอยแก่ชราก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความรักและเมตตา

“ท่านย่า” หลัวลี่พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดหลัวเหล่าไท่ไท่ “ข้ากลับมาแล้ว”

หลัวเหล่าไท่ไท่ลูบศีรษะหลัวลี่อย่างอ่อนโยน “เจ้าไปหาแม่นางเสี่ยวชิงมาละสิ? เหตุใดไม่เชิญนางกลับมานั่งเล่นในบ้าน? อย่างไรพ่อของเจ้า เจ้าคนเลวนั่นก็ไม่อยู่บ้าน มีแต่พวกเราย่าหลานสองคน”

ครั้งนี้หลัวเฟยเสียใจมาจริงๆ

เขาเสียใจที่ตัวเองดูคนไม่ออกเกือบทำร้ายทั้งตระกูลหลัว

แต่ว่าไม่ใช่เพียงเพราะเขาเสียใจแล้วเหล่าไท่ไท่กับหลัวลี่ก็จะสามารถยกโทษให้เขาง่ายๆ

ในสายตาของพวกนาง หลัวเฟยผู้นี้ไม่ใช่แค่คนเลวแต่ยังเป็นคนโง่อีกด้วย

“ท่านย่า วันนี้ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเสี่ยวชิงไม่ใช่คนจวนเทียนเสิน ดูเหมือนนางจะมาจากที่ที่เรียกว่าแคว้นหลิวอวิ๋น” นิ้วมือของหลัวเหล่าไท่ไท่สั่นทันที “เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไร?”

“ข้าบอกว่าเสี่ยวชิงไม่ใช่คนจวนเทียนเสิน ข้าได้ยินอนุตระกูลมู่คนนั้นพูด นางเป็นลูกสาวของฮ่องเต้แคว้นหลิวอวิ๋น ท่านย่า แคว้นหลิวอวิ๋นอยู่ที่ใดกัน? หากต่อไปเสี่ยวชิงไปจากจวนเทียนเสินข้าจะได้ไปหานางได้”

สายตาหลัวลี่แฝงด้วยความไม่เข้าใจ

แม้นางจะเคยไปหอแห่งแรก ทว่าบนแผ่นดินใหญ่นี้หอแห่งแรกตั้งอยู่ทั่วทุกมุมโลก ไม่ใช่แค่แคว้นหลิวอวิ๋นเท่านั้นที่มีหอแห่งแรก

ดังนั้นหลัวลี่ย่อมไม่รู้ว่าแคว้นหลิวอวิ๋นอยู่ที่ไหนกันแน่

“ท่านย่า?”

นานหลัวลี่ก็ไม่ได้คำตอบจากหลัวเหล่าไท่ไท่ นางเงยศีรษะเล็กๆ ขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ ความประหลาดใจปรากฏอยู่ในสายตาท่านย่า...ท่านย่าเป็นอะไรไป?