เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 880

ตอนที่ 880 ตระกูลมู่มาเยือน (4)

“แล้วหนานเสียนเจ้านั่นล่ะ? เขาบอกกับข้าแค่ว่าเจ้าอยู่ที่นี่แล้วตัวเองหนีไปที่ไหนอีก?”

“...”

ซู่อีหานางพบเพราะหนานเสียนเป็นคนบอก?

หนานเสียนรู้นานแล้วว่านางจะมาจวนเทียนเสิน?

ในตอนนั้นใบหน้าเฟิงหรูชิงก็ดำทะมึน “อ้อ เขาอาจจะไปเที่ยวเล่นสองคนกับชิงน้อยแล้ว”

ซู่อีขมวดคิ้ว “งูตัวนั้นแค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่งูดี แล้วยังลักพาตัวหนานเสียนไปอีก ชิงเอ๋อร์เจ้าวางใจรอครั้งหน้าเจอพวกเขาสองคนข้าจะช่วยเจ้าเอางูไปต้มซุป พร้อมกับซุปหงส์ขาวด้วย ให้เจ้าบำรุงร่างกายพอดี”

...

ในตอนนี้เองชิงน้อยที่อยู่ห่างออกไปนอกจวนเทียนเสินก็อดจามออกมาไม่ได้ มันยื่นศีรษะเล็กๆ ออกมานัยน์ตางูแฝงด้วยความสับสน

“เมื่อครู่มีคนบ่นถึงข้าใช่หรือไม่? จะต้องเป็นงูเสน่ห์ตัวนั้นแน่! นายท่าน ท่านแน่ใจนะว่างูเสน่ห์จะไม่ตามข้ามาถึงที่นี่?”

หนานเสียนกวาดสายตามองชิงน้อยนิ่งๆ

ชิงน้อยหุบปากลงทันทีไม่พูดอะไรอีก

จากนั้นสายตาของหนานเสียนก็หันไปมองเด็กหนุ่มกับหงส์ขาวตัวนั้นที่ยืนอยู่บนน้ำ สายตาของเขาเรียบนิ่งดุจดั่งสายลม

“ก่อนนี้...มีองค์หญิงงูน้ำตัวหนึ่งชอบเจ้า?”

หากชิงน้อยเป็นแมวเกรงว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้คงจะพองขน

น่าเสียดายมันเป็นงูไม่มีขนให้พอง ได้แต่ยืนตัวขึ้นทั้งตัวอยู่ในสถานะป้องกัน

“นายท่าน ท่านคิดจะทำอะไรอีก?”

เสียงชิงน้อยสะอึกสะอื้น

มันเป็นงูมีจริยธรรม ขายแต่ศิลปะไม่ขายตัว ครั้งนั้นไม่มีทางไปหลอกล่องูเด็ดขาด

“อื้อ เจ้าไปยั่วยวนมัน ให้คนเผ่าน้ำอย่าหาทางให้เขา”

“...” ชิงน้อยจะร้องไห้แล้วจริงๆ “นายท่าน องค์หญิงงูน้ำแม้จะสวยกว่างูเสน่ห์แต่ว่ามันโหดร้ายยิ่งนัก ข้ากลัว...”

สายตาของหนานเสียนนิ่งเงียบขึ้นเรื่อยๆ

“นายท่าน เหตุใดท่านไม่ลงมือเอง เหตุใดกัน?” เสียงของชิงน้อยสั่นเครือ “ท่านสามารถลงมือเองได้แท้ๆ เหตุใดต้องเสียสละพรหมจรรย์ของข้า? ข้าไม่ทำ!”

หนานเสียนนิ่งดุจสายลมและก้อนเมฆ “ให้ชิงเอ๋อร์รู้เข้าต้องมีคนรับผิด”

ความหมายก็คือ ชิงน้อยเป็นคนที่ต้องรับผิดนั่นเอง

ถึงตอนนั้นหากเฟิงหรูชิงโกรธก็ผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้ชิงน้อย

ชิงน้อยตกตะลึงมองหนานเสียนค้าง ลืมแม้แต่จะร้องไห้

นายท่านไม่อยากให้ศัตรูหัวใจไปหาองค์หญิง ดังนั้นเพื่อหยุดเขาก็เลยผลักมันงูที่น่าสงสารตัวนี้ออกมา?

“องค์หญิงต้องเอาข้าไปต้มซุปแน่ จริงๆ”

“อื้อ” หนานเสียนสีหน้าเย็นชา “ชิงเอ๋อร์คิดถึงซุปงูมาโดยตลอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ครั้งนี้ข้าก็จะให้นางได้บำรุงร่างกาย”

ชิงน้อยระเบิดในทันที ตั้งแต่รู้จักองค์หญิงนายท่านก็ไม่ใช่นายท่านที่มันรู้จักอีกต่อไป

ไม่มีบรรทัดฐานเอาเสียเลย

“นายท่าน เมื่อครู่ข้าล้อเล่น จริงๆ นะ” ชิงน้อยพันรอบแขนหนานเสียนราวกับเอาใจ “ท่านเป็นนายท่านที่ข้าเคารพที่สุด อย่าว่าแต่ให้ข้าไปยั่วยวนองค์หญิงงูน้ำเลย ต่อให้ท่านให้ข้าไปยั่วยวนหนีชิว[footnoteRef:1]ข้าก็ยอม” [1: หนีชิว หมายถึง ปลาชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายปลาไหล]

สายตาหนานเสียนมืดลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

แสงในดวงตาของเขาทำให้ชิงน้อยตัวสั่นทันที มันจำได้ขึ้นมากะทันหัน ตอนแรกมีหนีชิวที่สามารถกลายร่างได้คิดจะยั่วยวนมันจริงๆ

ไม่มีทางเลือก ใครให้มันเป็นงูที่มีเสน่ห์มากที่สุดในเผ่า ทั่วทุกที่มีแต่สัตว์วิเศษต้องการข่มแหงมัน

“ที่จริง ประโยคนี้ของข้าก็เป็นการล้อเล่นเช่นกัน”

หนานเสียนเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจำไว้แล้ว”

ชิงน้อยร้องไห้ด้วยความเสียใจ นายท่าน ท่านไม่ใช่มีความจำเพียงเจ็ดวินาทีหรือ? ขอร้องท่านช่วยลืมประโยคนั้นไปทีเถอะ คิดเสียว่ามันไม่เคยพูดได้หรือไม่?

หนานเสียนดึงชิงน้อยออกจากแขนแล้วโยนทิ้งด้านข้างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก