เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 832

ตอนที่ 832 ความเสียใจของฉินเสี่ยวเย่ว์ (1)

ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าแข็งทื่อ มองใบหน้าเย็นชาของฉินลี่ด้วยความไม่อยากเชื่อ

ลำคอของนางสะอื้นร่างกายสั่นน้อยๆ “เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้? เพราะเหตุใด? เป็นพวกเจ้า ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของพวกเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าข้าไม่มีทางตกอยู่ในสภาพนี้!”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ในตอนนี้เข้าใจในที่สุด ครั้งนี้นางทำความผิดที่โง่เขลาเพียงใด

ทว่าต่อให้นางพูดว่าทั้งหมดล้วนเป็นพี่ชายและพี่สะใภ้ชี้นำจะมีใครเชื่อนาง?

ไม่เทียบกับชื่อเสียงภายนอกของนางแล้ว พี่ใหญ่ชื่อเสียงอ่อนโยนมีเมตตามาโดยตลอด ไม่มีทางที่ใครจะเชื่อนางแม้แต่ประโยคเดียว

“ฉินเสี่ยวเย่ว์” มุมปากฉินลี่มีรอยยิ้มเย็น สายตาของเขาที่มองไปทางฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่มีความรู้สึกใด “ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็สามารถให้อภัยความผิดที่เจ้าทำได้ วันนี้เพื่อการโต้เถียงเล็กน้อยเจ้ากลับคิดร้ายกับคุณหนูกู้ วันหน้าไม่แน่ว่าจะทำความผิดอะไรขึ้นมาอีก เพื่อจวนเทียนเสินวันนี้ไม่อาจปล่อยเจ้าไปได้”

ฉินเสี่ยวเย่ว์กำหมัดแน่น ในช่องปากของนางถูกนางกัดจนเลือดไหลออกมา น้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าเองโดยไม่รู้ตัว ความโศกเศร้าอ้างว้างเต็มอยู่ในหัวใจ

นางค่อยๆ หันหน้าไปมองหลัวเฟย

ชายที่เคยรักนางราวกับของล้ำค่าทะนุถนอมนางอยู่ในหัวใจคนนี้ นางเกือบจะผลักเขาลงเหวลึกที่ไม่มีวันกลับ

ในโลกใบนี้ไม่มีชายคนใดดีต่อนางมากว่าหลัวเฟยอีกแล้ว

ตอนแรกหลังจากคนที่นางรักถูกท่านพ่อพบเข้า ปฏิกิริยาแรกของเขากลับเป็นโขกศีรษะขอร้อง ไม่ลังเลที่จะสัญญาว่าชีวิตนี้จะไม่พบนางอีก

มีเพียงหลัวเฟย...

เมื่อครู่เขายังคิดจะพูดปกป้องนาง ไม่รู้เลยว่านางเชื่อคำพูดว่าร้ายทำร้ายเขาเสียแล้ว

บางทีก่อนตายคนจะมีคุณธรรมจริง

เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในชีวิตไหลผ่านตรงหน้านาง นางจึงได้พบว่านางใช้ชีวิตอย่างโง่เขลาเพียงใด

ถ้าหาก...นางไม่ได้เกิดในตระกูลฉินคงจะไม่มีนิสัยเห็นแก่ตัว ไม่ว่าพ่อหรือพี่ชายพี่สะใภ้ล้วนสอนนางว่า คนไม่รักตัวเองฟ้าดินจะประหัตประหาร

หากนางไม่ได้เกิดในตระกูลฉินนางก็ไม่ต้องสนใจความเหมาะสมคู่ควร บางทีอาจจะแต่งงานไปนานแล้วก็ได้ ไม่ต้องแท้งทำให้มีบุตรยากไปตลอดชีวิต

แต่นางไม่เคยคิดทำร้ายชีวิตใครเลย

ครั้งนี้เพียงเพราะพี่ชายและพี่สะใภ้ใช้ความผิดพลาดของนางมากข่มขู่นาง นางอยากแต่งงานมากจริงๆ อยากออกจากตระกูลฉินมาก แต่ตอนแรกนางก็ไม่อยากทำให้ตระกูลหลัวพินาศ

นางคิดเพียงว่า...อย่างมากก็ทำร้ายหลัวเฟยไม่ถึงชีวิต

แต่นางโง่เขลาเกินไปคิดไม่ถึงว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้จะต้องการทำร้ายกู้อีอี หลังจากนั้นศรอยู่บนคันธนูแล้วนางก็ไม่มีทางเลือก อยากให้ตัวเองสะอาดหมดจรดก็มีแต่ต้องละทิ้งหลัวเฟย

ฉินเสี่ยวเย่ว์หลับตาลงด้วยความโศกเศร้า

ตระกูลฉินสอนให้นางเห็นแก่ตัว กลับไม่เคยสอนให้นางตอบแทนคนอื่นอย่างไร...

“ท่านน้า!” ฉินเฟยเอ๋อร์ได้สติกลับมาหลังจากตกใจ หัวใจนางแตกสลาย “เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้? เพื่อการโต้แย้งเพียงเล็กน้อยท่านถึงกับโหดร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

มุมปากฉินเสี่ยวเย่ว์กระตุก ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ฉินเฟยเอ๋อร์ในเมื่อก่อนเป็นข้อยกเว้นคิดถึงคนอื่นในทุกๆ เรื่อง อย่างไรเสียนางก็เป็นคนตระกูลฉินได้ยินได้เห็นมาตั้งแต่เล็ก ไม่รู้ว่าการเอาใจใส่บางเรื่องนั้นจริงหรือปลอมกันแน่

...

ในที่นั้นสองคนที่นิ่งเรียบที่สุดเกรงว่าจะเป็นเฟิงหรูชิงกับฉินเฉิน

ฉินเฉินกลัวว่าเฟิงหรูชิงจะยืนจนเมื่อยเกินไปก็เดินไปหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้นาง

กู้อีอีเห็นดังนั้นก็ไม่ได้การณ์รีบวิ่งไปยกจานผลไม้เดินออกมา หยิบแอปเปิ้ลมาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะยื่นให้เฟิงหรูชิง