เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 819
ตอนที่ 819 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (8)
เฟิงหรูชิงเงียบสักพัก “ข้าบอกว่าข้าเป็นผู้บริสุทธิ์พวกเจ้าเชื่อหรือไม่”
หนานเสียนเสียชื่อไม่ใช่ผลงานนาง!
นางเป็นผู้บริสุทธิ์!
รอยยิ้มของฉินเสี่ยวเย่ว์ยังไม่ทันหายไป แข็งค้างอยู่ที่มุมปาก
ฉินเฟยเอ๋อร์มองเฟิงหรูชิงและกู้อีอีอึ้งๆ ผ่านไปสักพักนางยังไม่ได้สติกลับมา...
โดยเฉพาะบุรุษวัยกลางคนที่ฟ้องเมื่อครู่ ยิ่งตกใจจนวิญญาณออกจากร่าง เกือบเป็นลมล้มพับไป
มีแต่กู้สื่อที่รับไม่ไหว เขาระเบิดโทสะ ขณะคิดจะเอ่ยอะไร ใครจะรู้ว่ากู้อีอีกวาดสายตามองมา ทำเขาตกใจเสียงอยู่ในลำคอไม่อาจเปล่งออกได้
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ใครใช้ให้บรรพบุรุษน้อยของเขาชอบเล่า ก็ได้แต่ปล่อยตามใจนาง
แต่สายตาที่มองเฟิงหรูชิงเผยความขุ่นเคือง คล้ายกับนางแย่งชิงของที่เขารักที่สุดไป
“ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะขับไล่เสี่ยวชิงของข้าออกไป” กู้อีอีฉุกคิดถึงคำพูดของกู้สื่อเมื่อครู่ ถามด้วยความโมโห
กู้สื่อสีหน้าเปลี่ยนไป “ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้ ข้าเปล่า!”
เอาเป็นว่าตีให้ตายเขาก็ไม่ยอมรับ
“ข้าไม่สน ข้าได้ยินเองกับหูว่าท่านจะไล่เสี่ยวชิงออกไป!” กู้อีอีเบือนหน้าหนีด้วยความโมโห “ถ้าท่านไล่นางไป ข้าก็จะไปกับนาง”
กู้สื่อแทบร้องไห้แล้ว
บรรพบุรุษน้อย เจ้าอย่าอาละวาดแบบนี้ได้หรือไม่
ข้าผิดไปแล้ว
อยู่ต่อหน้าคนไว้หน้าพ่อสักนิดจะได้หรือไม่
“บรรพบุรุษน้อย เจ้าฟังผิดแล้วจริงๆ ข้าจะไล่คนที่เมื่อครู่ถูกแม่นางเสี่ยวชิงอัดออกไปต่างหาก”
กู้สื่อหน้าขรึม หันไปหาองครักษ์ด้านหลัง สั่งการเสียงดัง “พวกเจ้ายังยืนบื้ออะไรอีก คนที่ก่อความวุ่นวายในจวนฝูจู่ ขับไล่ออกไปให้หมด!”
บุรุษวัยกลางคนนั้นอึ้งไปนานแล้ว จนสุดท้ายเขายังไม่กล้าแก้ต่างให้ตัวเองสักประโยค เกรงว่าจะยั่วให้กู้อีอีโมโห
กู้อีอีค่อยเผยรอยยิ้มพอใจออกมา หัวเราะหึหึอย่างยโส “เรื่องนี้เดิมไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวชิง นางจะทำผิดได้อย่างไรกัน คนกลุ่มนี้กล้ารังแกเสี่ยวชิงในบ้านข้า เดิมก็ไม่น่าให้อภัยอยู่แล้ว เห็นแก่ที่ท่านสำนึกผิด วันนี้ข้าจะไม่เอาความท่าน”
หัวใจกู้สื่อค่อยสงบลง
ทันทีที่บรรพบุรุษน้อยบ้านข้าอาละวาดขึ้นมา ก็ยากรับมือไหวจริงๆ
เคราะห์ดีที่นางอาละวาดแค่สองคำ ไม่เหมือนปกติที่ขว้างปาทำลายข้าวของ ทำลายจวนเละเทะ
แต่สำหรับบรรพบุรษน้อย เขาด่าว่านางไม่ออก ตีไม่ลงแล้วจะให้เขาทำอย่างไร ได้แต่เอาใจ ปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจ
“เสี่ยวชิง” กู้อีอีมองเฟิงหรูชิง “เจ้ายังจำข้ากับเสี่ยวอิ่นที่ถูกเจ้าทิ้งไว้ที่แคว้นหลิวอวิ๋นได้หรือไม่”
เฟิงหรูชิง “...”
นางจำเสี่ยวอิ่นได้ แต่กู้อีอีเปลี่ยนไปมาก นางนึกไม่ออกในทันที
“เจ้ามีคนใหม่แล้ว จำพวกเราไม่ได้จริงๆ ด้วย” กู้อีอีร้องไห้น้อยเนื้อต่ำใจ “แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้างามแล้ว เจ้าต้องจำข้าได้แน่”
“ความจริง...” เฟิงหรูชิงทำร้ายจิตใจกู้อีอีไม่ลง ลูบหัวนาง “ตอนเจ้าอ้วนก็น่าเอ็นดูเช่นกัน”
เดิมทีนางไม่พูดอะไรก็ยังดี พอเอ่ยแล้วยิ่งทำร้ายจิตใจกู้อีอี
ที่นางคิดไม่ผิดเลย เสี่ยวชิงชอบนางตอนที่น้ำหนักสองร้อยห้าสิบชั่งจริงๆ
เช่นนั้นนางจะกลับไปอ้วนให้เร็วที่สุด...
กู่อีติดตามอยู่หลังมู่ฮวน
เป็นคนเดียวที่ได้ยินคำนี้แล้วถึงกับเงยหน้ามองเฟิงหรูชิง