เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 820

ตอนที่ 820 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (9)

ตอนที่คุณหนูใหญ่อ้วนก็ไม่ได้รังเกียจนาง รูปก็งามนิสัยก็ดี อ้อจริงสิ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นแม่นางเสี่ยวชิงที่นายท่านเคยพูดถึง

อีกทั้งเงื่อนไขข้อสุดท้ายที่นายท่านเอ่ยก็คือ สามารถพูดคุยเรื่องแม่นางเสี่ยวชิงกับคุณหนูใหญ่ได้

เช่นนั้น...ตัวนางเองพูดถึงตัวนางเองคงไม่มีปัญหากระมัง?

ดังนั้น นายท่านกำหนดเงื่อนไขในการรับสมัครลูกเขามากมายเช่นนี้ ก็เพื่อเจาะจงแม่นางผู้นี้โดยเฉพาะ?

“นายท่าน” กู่อีเงียบไปสักพัก “ตอนแรกท่านให้ข้าหาสามีที่ยอดเยี่ยมให้คุณหนูตอนนี้ข้าหาพบแล้ว แม่นางผู้นั้นไม่เลวเลยทีเดียว ผู้หญิงสองคนก็ไม่มีอะไรเสียหาย ดังนั้น...”

“ไสหัวไป!”

กู้สื่อตะโกนด้วยความโกรธ

ลูกสาวที่รักของเขาเอนเอียงมากพอแล้ว

เจ้าชั่วนี่ยังกล้าพูดเช่นนี้อีก

เขาอยากให้จวนผู้นำจวนไร้ลูกหลายหรืออย่างไร?

“เสี่ยวชิงวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของข้า เจ้าได้นำของขวัญอะไรมาให้ข้าหรือไม่?” กู้อีอีกะพริบตาปริบๆ มองนางด้วยสายตาคาดหวัง

สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่เฟิงหรูชิง

ฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ้มเยาะอดเอ่ยปากขึ้นไม่ได้ “คุณหนูกู้ แม่นางผู้นี้เป็นเพียงหญิงสาวตระกูลธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ท่านให้นางนำของขวัญออกมาต่อหน้าทุกคนจะไม่เป็นการทำให้นางเขินอายหรือ? แต่ว่าในเมื่อคุณหนูกู้เอ่ยปากแล้วไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องเอาของออกมา”

“แม่นางฉิน!”

สีหน้ากู้สื่อถมึงทึงลงหลายส่วนมองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยสายตาเย็นชา “ลูกสาวของข้าทำอะไรไม่ต้องให้คนอื่นมาวิพากษ์วิจารณ์ เจ้าดูแลตัวเองก็พอไม่เช่นนั้นจวนเทียนเสินของข้าจะไม่มีที่ให้เจ้าอยู่”

สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์เก้อเขิน นางเพียงแค่พูดด้วยความหวังดีเท่านั้น ใครจะรู้ว่านายท่านจะขี้โมโหถึงเพียงนี้ แม้แต่หลัวเฟยยังเทียบไม่ได้

“เสี่ยวเย่ว์” หลัวเฟยก็ไม่พอใจขมวดคิ้ว “เจ้าเลิกพูดมากได้แล้ว ยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้นก็พอ”

ต่อให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่พอใจเพียงใดก็รู้ดีว่าไม่มีผู้ใดทำให้ตำแหน่งของกู้สื่อสั่นคลอนได้ นางทำได้เพียงยืนอยู่ด้านข้างด้วยความไม่เต็มใจใช้สายตาโกรธเคืองจับจ้องไปยังเฟิงหรูชิง

ฉินเฟยเอ๋อร์ไม่ได้พูดมากความเช่นฉินเสี่ยวเย่ว์ นางยังแยกแยะได้ว่าสถานการณ์ไหนควรพูดอะไร

ทว่าเห็นความสัมพันธ์ของเฟิงหรูชิงกับกู้อีอีสนิทชิดเชื้อกันเช่นนี้แล้ว ในใจของนางก็รู้สึกไม่ดีบนใบหน้าไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย

...

เดิมกู้อีอีก็เป็นคนอารมณ์ร้ายอยู่แล้ว ฉินเสี่ยวเย่ว์ยังกล้าใช้น้ำเสียงสั่งสอนพูดกับนางอีก

นางโกรธจนแทบจะเต้นเร่าและเป็นเฟิงหรูชิงที่อยู่ข้างๆ ที่ดึงนางเอาไว้ก่อน

“ในเมื่อวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้า ในงานเลี้ยงพวกเราอย่าเพิ่งสนใจคนพวกนี้เลย แต่ว่าของขวัญวันเกิดของเจ้าข้าไม่ได้เตรียมมาจริง ๆ เอาอย่างนี้แล้วกันข้าจะให้เจ้าชิ้นหนึ่งก่อน เจ้ามีกระดาษพู่กันอะไรหรือไม่?”

“มี”

สีหน้ากู้อีอีเต็มไปด้วยความยินดี

ขอเพียงเฟิงหรูชิงเป็นคนให้นางนางล้วนชอบทั้งนั้น!

ดังนั้นกู้อีอีจึงรีบให้สาวใช้ไปนำกระดาษหมึกผู้กันจากห้องหนังสือมา

เฟิงหรูชิงหยิบกระดาษมาถือไว้แล้วเอาพู่กันไปจุ่มน้ำหมึก เขียนตัวอักษรด้วยความคล่องแคล่วไม่กี่บรรทัดก็ยื่นให้กู้อีอี

“ของขวัญวันเกิดของเจ้า”

แววตากู้อีอีมีความตื่นเต้นรีบรับกระดาษมา

เนื่องจากหมึกบนกระดาษยังไม่แห้ง การกระทำของนางจึงระมัดระวังเพราะเกรงว่าจะทำมันเละ

คนอื่นๆ เห็นว่าเฟิงหรูชิงเพียงแค่เขียนตัวอักษรให้กู้อีอีไม่กี่บรรทัด ต่อให้ตัวอักษรนั้นจะงดงามเพียงใดของขวัญเช่นนี้ก็เห็นได้ชัดว่ายากจนข้นแค้นยิ่งนัก

ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงหลัวลี่ที่ยืนอยู่ข้างเฟิงหรูชิงเท่านั้นที่พอจะเห็นตัวอักษรสองสามตัว

เสี่ยวชิงเขียนยาวิเศษลงบนกระดาษ

นางเขียนยาวิเศษเพื่ออะไร?

นัยน์ตานางฉายแววงุนงง จนกระทั่งนางนึกถึงเทียบยาอาหารบำรุงวิเศษที่เฟิงหรูชิงให้ท่านย่าขึ้นมาได้