เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 850

ตอนที่ 850 ผู้เฒ่าตระกูลมู่ผู้ร้องไห้โวยวาย (4)

คนพึ่งเสื้อผ้า พระพุทธรูปพึ่งทอง[footnoteRef:1] [1: คนพึ่งเสื้อผ้า พระพุทธรูปพึ่งทอง หมายถึง ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง]

ที่ตระกูลมู่ให้นางมีแต่เสื้อผ้าหยาบๆ แล้วยังห้ามไม่ให้ช่างตัดเสื้อวัดตัวตัดชุดให้นาง นางได้แต่ต้องออกไปหาร้านผ้า

หากต้องการดึงดูดมู่ชิงอิ้นอาศัยเสื้อผ้าชุดนี้ของนางไม่ได้เป็นอันขาด

ในบ้านตระกูลฉิน ณ ตอนนี้

เสียงเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังทำให้ฝีเท้าฉินเฉินชะงักหยุดลง

“เฉินเอ๋อร์!”

เขาไม่ได้หันกลับยังคงหันหลังให้หญิงสาวเช่นเดิม สีหน้าเรียบนิ่งไม่มีความรู้สึกใดๆ

ฉินเฟยเอ๋อร์หลับตาลงเบาๆ

ในหัวของนางปรากฏรอยยิ้มของชายหนุ่มขึ้นมา

รอยยิ้มนั้นราวกับดาบนับหมื่นแทงทะลุใจนาง เจ็บปวดเลือดอาบนองใบหน้าซีดขาว

ที่แท้...เขาก็ยิ้มได้

นางคิดมาตลอดว่าเฉินเอ๋อร์เป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่ว่าต่อหน้าผู้ใดล้วนไม่ยกเว้น

ทว่าเขากลับยิ้มให้คนอื่นแล้ว ยิ้มได้สว่างเจิดจ้าเช่นนี้

“เฉินเอ๋อร์” ฉินเฟยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นเดินไปทางฉินเฉินอย่างเชื่องช้า “เจ้ารู้ว่าเรื่องครั้งก่อนของเจ้าท่านพ่อโมโหมาก แล้วช่วงนี้เจ้าก็ยังมักจะหนีออกไปข้างนอก เป็นข้าที่เกลี้ยกล่อมเขาให้เขาไม่คิดเล็กคิดน้อยมากเกินไป เจ้าได้รับความขื่นขมมากพอแล้วให้เขาดีต่อเจ้าหน่อย”

ใบหน้าฉินเฉินเรียบนิ่งฟังคำของฉินเฟยเอ๋อร์เงียบๆ

ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มขมๆ “กับลี่เอ๋อร์ข้าทำเรื่องผิดไปบ้างจริงนางโกรธข้าก็เป็นการสมควร แต่ว่าข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดอะไรต่อเจ้า พวกเราเป็นพี่น้องกันเหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้? เฉินเอ๋อร์เจ้าบอกพี่มา พี่ทำผิดอะไรกันแน่?”

เจ้าถึงได้...เย็นชาเช่นนี้...ทั้งๆ ที่ตอนแรกฉินเฉินก่อนออกจาตระกูลฉินไม่มีทางเป็นเช่นนี้ต่อให้เขาไม่ยิ้มให้นางก็ไม่มีทางห่างเหินอย่างนี้ ฉินเฟยเอ๋อร์ที่รออยู่นานจู่ๆ ก็คิดถึงประโยคนั้นหลังจากที่ฉินเฉินกลับมา และหลังจากนั้นมาเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นนี้

“เฉินเอ๋อร์ เป็นเพราะข้าไม่ยอมล้มเลิกเรื่องตระกูลมู่ใช่หรือไม่? แต่ว่าข้าชอบหนานเสียนนี่ ชายที่สง่างามดุจทวยเทพใครบ้างไม่ชอบ? ข้าอยากเข้าตระกูลมู่แล้วผิดอะไร?” สายตาฉินเฟยเอ๋อร์แฝงด้วยความเจ็บปวดแทบแหลกสลาย “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโทษข้า โทษที่ข้าไม่รักตัวเองยอมไปเป็นอนุ สักวันหนึ่งที่เจ้าได้พบหญิงที่เจ้าชอบเจ้าก็จะเข้าใจ ไม่ว่าจะทุ่มเทเพื่อเขามากเพียงใดเจ้าก็ล้วนเต็มใจ”

เป็นอนุแล้วอย่างไร?

แม้จะไม่มีชื่อไม่มียศนางก็ล้วนยินดี

ไม่มีใครรู้ว่าฉินเฟยเอ๋อร์เคยเจอหนานเสียน ไม่ใช่หนานเสียนในตอนนี้!

หนานเสียนในตอนนี้นางเห็นจากภาพเหมือนที่ตระกูลมู่ส่งมาที่นางเคยพบ...เป็นเขาเมื่อนานหลายปีก่อน หนานเสียในตอนนั้นอายุยังน้อยแต่ก็มีหน้าตาที่ทำให้คนยากที่จะลืมแล้ว และเป็นความบังเอิญครั้งหนึ่ง นางอยู่ในโลกภายนอกจวนเทียนเสินเห็นเด็กชายอายุแปดเก้าปีกำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากคนตระกูลมู่นับไม่ถ้วนก็ยังนิ่งสงบใบหน้าไร้ความเกรงกลัว

เขาเหมือนทวยเทพและคนตรงหน้าเขาเหล่านั้นเป็นเพียงมดแมลงทรงพลังจนทำให้คนตกตะลึงทำให้นาง...ไม่เคยลืมเขาเลยตั้งแต่นั้นมา

ต่อมาตระกูลมู่ก็ส่งภาพเหมือนหนานเสียนหลังโตเป็นหนุ่มมา ได้มองเพียงครั้งเดียวนางก็จมลึกลงไปไม่อาจลืมได้เลย

นางชอบเขามีอะไรผิด?

ไม่รักตัวเองแล้วอย่างไร? นางไม่เคยใส่ใจอะไรมากมายเกินไป

ในเมื่อเฉินเอ๋อร์เป็นน้องชายของนาง เป็นเพราะห่วงใยนางถึงได้เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ แล้วเหตุใด...เขาถึงไม่เข้าใจนาง?

“เฉินเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบแม่นางที่ชื่อว่าเฟิงหรูชิงนั่น ข้าเป็นพี่สาวของเจ้าข้าจะไม่ทำให้เจ้าสมหวังได้อย่างไร? หากนางก็จริงใจต่อเจ้าเช่นนั้นข้าจะไปขอร้องท่านพ่อ เขาต้องยอมให้เจ้าไปสู่ขอนาง”