เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 805

ตอนที่ 805 ไม่ยอมให้ใครก็ตามทำร้ายหนานเสียนได้ทั้งนั้น (5)

มู่หลิงหน้าเขียว “อาจารย์เจ้าบอกแล้วว่า อาการป่วยของปู่เจ้า เกรงว่าจะมีแต่หมอเทวดาของหอแห่งแรกรักษาได้ เจ้า...”

มู่ฮวนหัวเราะเย็นชาแดกดัน “เขาเอาแต่คิดถึงซู่อีและหนานเสียน! เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้ซู่อีแต่งไป! ข้าไม่มีทางแต่งกับจิ่วหมิงแน่!”

“ฮวนเอ๋อร์ เจ้าบังอาจนัก! อย่างไรซู่อีก็เป็นแม่เจ้า” มู่หลิงมีสีหน้าเดือดดาลไม่อาจปิดบังได้

ลูกสาวที่ชวนให้คนรักใคร่มาตลอด ไฉนเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาได้

เฉินชิงเยียนลนลาน รีบส่งสายตาหามู่ฮวน

คล้ายกับว่ามู่ฮวนไม่รู้สึกตัว ยิ้มเย็นต่อ “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าที่ข้ามีวันนี้ได้ เพราะซู่อี ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ท่านให้ข้าแสดงความเคารพต่อนางในภายหน้า แต่ที่ข้าเป็นศิษย์อาจารย์ได้ อาศัยความพยายามของข้าทั้งนั้น แค่ซู่อีคนเดียวจะทำให้อาจารย์รับศิษย์หรือ น่าขันนัก!”

ใช่แล้ว นางทำด้วยตัวเองทั้งหมด

ไม่ได้อาศัยซู่อี ทั้งไม่ได้อาศัยตระกูลมู่

ท่านพ่อมีสิทธิ์อะไรยกให้เป็นความดีความชอบของซู่อีกัน

นางหญิงแก่ที่ไม่ยอมรับคนแค่คนเดียว ทำไมนางต้องเคารพด้วย

ก่อนหน้านางเคารพต่อท่านพ่อ เพราะท่านพ่อรักนางที่สุด นางต้องพึ่งพาตระกูลมู่ แต่มาตอนนี้นางเป็นศิษย์ปรมาจารย์ไห่หรงแล้ว

อาจารย์ของนาง เป็นคนที่แม้แต่ท่านพ่อยังต้องเคารพเลย!

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมนางต้องทอดทิ้งความสุขตัวเองด้วย ทำไมต้องเคารพหญิงที่แย่งสามีคนอื่นด้วย

“ฮวนเอ๋อร์!” เฉินชิงเยียนโมโห ตบหน้ามู่ฮวนอย่างแรง น้ำเสียงร้อนรน “ขอโทษพ่อเจ้าซะ!”

ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป ใบหน้ามู่ฮวนแดงก่ำ

มุมปากนางยกยิ้มขึ้นจางๆ มองเฉินชิงเยียนด้วยสายตาผิดหวัง

“ท่านแม่ ข้าไม่เหมือนท่าน อ่อนแอไร้ความสามารถ สามีที่ท่านรักที่สุดถูกคนอื่นแย่งชิงไป ท่านถึงเป็นได้แค่อนุ ท่านยังเอาแต่คิดเพื่อนางไปเสียทุกเรื่อง หลายคืนแอบนอนร้องไห้ เบื้องหน้ายังต้องคอยปกป้องชื่อเสียงของซู่อี แต่ใครก็รู้ว่าซู่อีกับลูกชายเถื่อนของเขาหนีไปแล้ว! คนที่ไม่มีใจภักดี ยังทำให้ท่านพ่อครุ่นคิดถึง ท่านมีสิทธิ์อะไรปกป้องนาง”

เฉินชิงเยียนหน้าซีดขาว นางยกมือขึ้นอีกครั้งแต่สุดท้ายไม่ได้ตบลงไป

ใบหน้านางฉาบด้วยน้ำตา แววตาเจ็บปวดสิ้นหวัง ตัวสั่นเทา

มู่หลิงที่แต่เดิมบังเกิดโทสะ หลังจากเห็นสภาพเฉินชิงเยียน หัวใจคล้ายถูกมีดแทง เจ็บปวดอย่างร้ายกาจ

เขารีบเข้าไปกอดนางไว้

“ชิงเยียน ขอโทษ ขอโทษเจ้าจริงๆ ข้าคิดไม่ถึงว่าอยู่ภายนอกเจ้ายังปกป้องนางเช่นนี้ ข้าละเลยความรู้สึกของเจ้า ข้ามันสารเลว! ข้ารับปากเจ้า รอผ่านวันเกิดท่านผู้เฒ่าไปแล้ว จะให้เจ้าเป็นฮูหยินดีหรือไม่”

ชั่วขณะนั้น ในสมองเขามีเพียงคำพูดเมื่อครู่ของมู่ฮวน กระทั่งว่าซู่อีจะโมโหหรือไม่เขายังไม่คิดถึงเลย

ที่แท้ชิงเยียนแกล้งเข้มแข็งอยู่ต่อหน้าเขาทุกครั้ง

ที่แท้ทุกคืนนางแอบเสียใจ

ผู้หญิงที่ทำเพื่อเขาเช่นนี้ เขามีสิทธิ์อะไรทำให้นางเสียใจ

ในโลกนี้มีเพียงชิงเยียนที่ปรนนิบัติต่อเขาจากใจจริง

“ฮวนเอ๋อร์ เจ้าถอยไปก่อน” มู่หลิงมองมู่ฮวน “เห็นแก่หน้าแม่เจ้า ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความกับเจ้า ต่อให้เจ้าไม่พอใจซู่อี แต่ต่อหน้าก็ต้องเก็บไว้บ้าง! ได้ยินหรือไม่”

มู่ฮวนร้องหึคำหนึ่งแล้วจากไป

นางเดินอ้อมมู่ซี คล้ายไม่เห็นมู่ซีที่นอนหมดสติเพราะความเจ็บปวดอยู่บนพื้นเลยสักน้อย