เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 775
ตอนที่ 775 ความผิดหวังของหลัวลี่ (6)
เฟิงหรูชิงไม่มีทางซักไซ้
“พี่สาวเฟิง...”
หลัวลี่กำลังจะเอ่ยปากก็ถูกเฟิงหรูชิงตัดบทแล้ว
“เรียกชื่อข้าก็พอ”
“งั้น...ข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวชิงดีหรือไม่ หลัวลี่ยิ้ม รอยยิ้มแฝงไปด้วยความโศกเศร้า “ความจริงแม่ข้าป่วยตายไปตั้งแต่ตอนห้าขวบ”
นับตั้งแต่รู้จักหลัวลี่มา เด็กสาวผู้นี้สดใสซุกซน ไม่คิดมาก เป็นครั้งแรกที่เฟิงหรูชิงเห็นอารมณ์นี้ของนาง
บางทีอาจมีเรื่องอัดอั้นอยู่ในใจมาก นางกลับใช้รอยยิ้มปิดบังความเสียใจ
“หลายปีมานี้ ท่านพ่อดูแลข้าลำพังไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าเข้าใจดี แต่เขาอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ แต่ไม่อาจแต่งกับฉินเสี่ยวเย่ว์”
หลัวลี่ขบริมฝีปาก เอ่ยต่อว่า “ปีที่แล้วฉินเสี่ยวเย่ว์ล่อลวงท่านพ่อข้า ครั้งหนึ่งนางมาที่บ้าน ข้าเห็นกับตาว่านางหักป้ายวิญญาณท่านแม่! ข้าทนไม่ไหว ตบนางไปฉาดหนึ่ง”
“เดิมทีด้วยความสามารถของนางสามารถหลบได้ แต่นางไม่หลบ นางอาจเห็นท่านพ่ออยู่ก่อนแล้วกระมัง ฉินเสี่ยวเย่ว์เอาแต่ร้องไห้บอกว่านางเห็นป้ายหักอยู่ที่พื้นจึงหยิบขึ้นมา ข้ามีอคติกับนางเพราะนางจะแย่งท่านพ่อไป เข้าใจผิดว่านางหักป้าย ตบนางโดยไม่แบ่งแยกถูกผิด”
“ข้าไม่ชอบฉินเสี่ยวเย่ว์ ไม่ชอบนางจริงๆ ! เมื่อก่อนท่านย่าอยู่ ยังกดดันไม่ให้ท่านพ่อแต่งนางได้ แต่ท่านย่าป่วยแล้ว ต่อไปหากท่านย่าจากไป ท่านพ่อต้องแต่งนางเข้ามาแน่”
“ข้าไม่กลัวจะได้รับความลำบาก อย่างมากข้าก็ออกจากตระกูลหลัว ไปหาจิ้งจอกน้อยของข้า ท่านย่ากับท่านแม่ยังฝังอยู่ที่ตระกูลหลัว ท่านพ่อย่อมไม่ยอมให้ข้าพาไปด้วยแน่ ผู้หญิงคนนั้นอำมหิตเช่นนี้ หากฉวยโอกาสยามกลางคืนขุดสุสานขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร อย่างนั้นท่านย่ากับท่านแม่ไม่เท่ากับตายไม่สงบหรือ”
ตอนแรกเฟิงหรูชิงก็ฟังประโยคแรกๆ ด้วยความตั้งใจ จนกระทั่ง...ประโยคสุดท้าย...
มุมปากนางกระตุกโดยไม่รู้ตัว “ขุดสุสานหรือ นางมีความกล้านั้นหรือ ไม่กลัวพวกเขาจะปีนหลุมขึ้นมาหลอกหรือ”
“ข้าจริงจังนะ!” หลัวลี่โมโหขึ้นมา “นางทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ!”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “เจ้าบอกว่าย่าเจ้ากดดันพ่อเจ้าได้ เช่นนั้นถ้านางหายป่วยก็พอแล้วมิใช่หรือ”
หลัวลี่อึ้งเล็กน้อย ก้มหน้าลง “สองสามปีก่อนท่านย่าป่วย หาหมอมากมายก็ยังไม่พบต้นเหตุของโรค คนที่เก่งกาจที่สุดสองคนของจวนเทียนเสินน้อยครั้งนักจะยื่นมือเข้าช่วย ท่านย่านาง...หมดหนทางแล้ว”
เฟิงหรูชิงแววตาวาวโรจน์ ยิ้มจางๆ เอ่ยว่า “หากเจ้าเชื่อใจข้า ก็พาข้าไปดู แต่ข้ามีเงื่อนไข...”
หลัวลี่เอียงคอ “เงื่อนไขอะไรหรือ”
“ข้าหวังว่าเจ้าจะพาท่านย่าเจ้าออกมา ข้าไม่อยากอยู่ตระกูลหลัว อีกอย่าง...” นางชะงักเล็กน้อย “ข้าอยากพบเฉินเอ๋อร์ เจ้าไปบอกเขาที่ตระกูลฉินให้เขามาหาข้าที่นี่”
“ง่ายเช่นนี้เชียวหรือ”
เรื่องง่ายดายเช่นนี้ เฟิงหรูชิงแค่เอ่ยออกมา นางก็ช่วยเหลืออยู่แล้ว
ต่อให้เฟิงหรูชิงไม่ทำอะไรเพื่อนาง นางก็ยอมช่วย!
“เสี่ยวชิง เจ้าเคยเรียนวิชาแพทย์หรือ”
“พอรู้เล็กน้อย จะรักษาได้หรือไม่ ข้าต้องตรวจอาการก่อน เจ้าหาโอกาสพานางมาพบข้า”
“ได้”
หลัวลี่หยุดร้องไห้
ไม่ว่าเฟิงหรูชิงจะรักษาได้หรือไม่ ในเมื่ออีกฝ่ายมีใจ นางก็มิอาจปฏิเสธน้ำใจได้
“เสี่ยวชิง เจ้ารอข้าที่นี่ ข้าจะกลับบ้านก่อนสักเที่ยว”
หลัวลี่ลุกขึ้นหลังจากเอ่ยประโยคนี้จบ แล้วพุ่งตรงออกไปนอกเรือนอย่างว่องไว