เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 808
ตอนที่ 808 ถูกขวางไว้ด้านนอก (2)
เวินอวี่ยิ้มอ่อนๆ “วางใจเถอะ ยาวิเศษที่ตระกูลหลัวเตรียมไว้คือโสมเชียนจีระดับหก ของที่ข้าเตรียมให้ก็คือโสมจื่อเย่ สองสิ่งนี้หน้าตาคล้ายกันมาก ของอย่างหลังนี้มีพิษ หากไม่ระวังกินลงไปจะตายทันที! แต่พวกเราไม่คิดทำให้ตระกูลหลัวล่มสลาย!”
ครั้นเห็นหน้าซีดของฉินเสี่ยวเย่ว์ เวินอวี่ก็อธิบายต่อว่า “เวลานั้นข้าจะส่งคนออกไปอธิบายว่า ตระกูลหลัวแค่ไม่รู้จักยา ถึงถูกคนหลอกขายยาวิเศษ อย่างมากก็ทำให้คนรู้สึกว่าหลัวเฟยโง่งม ไม่มีทางทำลายตระกูลหลัวจริงๆ ”
ฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่พูดจา ขบริมฝีปากแน่น
นางจะแต่งหลัวเฟย
หลัวเฟยถูกจวนฝูจู่เข้าใจผิด สำหรับนางแล้วจะมีผลดีอะไรได้...
อีกอย่างนางมิได้คิดแก้แค้นให้บิดา หากมิใช่เขา นางก็คงตั้งครรภ์ได้ทั้งกล้าแต่งงานไปหลายปีแล้ว
“ฉินเสี่ยวเย่ว์” เวินอวี่เดินมาข้างกายฉินเสี่ยวเย่ว์ เสียงเข้ม “เจ้าใคร่ครวญให้ดี จะให้ข้านำเรื่องแท้งไปบอกหลัวเฟย ให้เขาเตะเจ้าออกมา หรือว่าเจ้าเชื่อฟังพวกเราจะดีกว่า”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าขาวราวหิมะ
นางรู้ว่าเวินอวี่กุมชะตาชีวิตนางไว้
นั่นคือสิ่งที่นางทำทุกอย่างเพื่อปิดบัง
ทันทีที่ถูกคนพบเขา นางก็จะสูญสิ้นชื่อเสียง ชั่วชีวิตไม่อาจมีความสุขได้อีก!
“ตอนนั้นข้ายังเด็กไม่รู้ความ รู้สึกว่าความรักทำให้อิ่มท้องได้ ถึงได้ทำผิดเช่นนี้ไป ข้าสำนึกเสียใจแล้ว ทำไมพวกท่านถึงใช้มันคุกคามข้าอีก”
นางเสียใจแล้วจริงๆ
นางไม่ควรชอบคนคนหนึ่งโดยไม่คำนึงถึงชาติตระกูลสองฝ่าย ไม่เพียงทำร้ายเขาเสียชีวิต ซ้ำยังทำร้ายตัวเองไปชั่วชีวิตด้วย
ดังนั้นภายภาคหน้า นางยอมไม่แต่งงาน ก็ต้องเลือกคนที่ชาติตระกูลเหมาะสม มิฉะนั้นพี่ชายก็คงไม่ปล่อยคนผู้นั้น
คุณหนูตระกูลฉินยอมเฝ้าเรือนไปตลอดชีวิต ก็ไม่อาจติดตามคนไร้ฐานะ ไม่เช่นนั้นจะทำร้ายชื่อเสียงตระกูลฉินไปด้วย
“ฉินเสี่ยวเย่ว์” เวินอวี่กุมมือฉินเสี่ยวเย่ว์เบาๆ รอยยิ้มนางไม่เย็นชาอีก เจือความอ่อนโยน “เจ้าเป็นน้องสาวสามีข้า ข้าจะคุกคามเจ้าได้อย่างไร ข้าแค่ถามเจ้าประโยคหนึ่ง เจ้ายอมหรือไม่ หากไม่ยอมก็อย่าโทษว่าข้าใจดำ”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หลับตาลงช้าๆ...
หลัวเฟยเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของนาง นางไม่อาจตายทั้งๆ ที่ยังเป็นแม่นางไม่ออกเรือนอยู่ได้
ยิ่งกว่านั้นเวินอวี่ต้องป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปแน่ ในจวนเทียนเสินก็จะไม่มีที่ยืนของนางอีก
ไม่ช้าฉินเสี่ยวเย่ว์ค่อยๆ ลืมตา หน้าตาขาวซีดโศกเศร้า “ได้ ข้าทำ! พี่สะใภ้ ท่านทำแค่สร้างความแคลงใจระหว่างตระกูลหลัวและจวนฝูจู่เท่านั้น ไม่คิดทำร้ายหลัวเฟยจริงๆ ใช่หรือไม่”
เวินอวี่หัวเราะเบาๆ “เจ้าก็บอกแล้ว ฝูจู่คงไม่โง่ถึงขั้นคิดว่าหลัวเฟยทำร้ายกู้อีอี อย่างมากก็โมโหที่หลัวเฟยโง่งมเท่านั้น อย่างไรเสีย...หากไม่มีใครพบเห็นเขา กู้อีอีก็จะถูกทำร้าย แต่เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้คนของฝูจู่ไม่รู้ ตระกูลฉินของเราก็จะพูดออกไป”
“ได้...” ฉินเสี่ยวเย่ว์กำหมัด “ข้ารับปากท่าน แต่ท่านต้องรับปากข้าว่า ต่อไปจะไม่ใช้เรื่องนี้ขู่ข้าอีกแล้ว!”
เวินอวี่หลุบตาลง ปิดบังรอยยิ้มชั่วร้าย “ในเมื่อข้ารับปากเจ้าแล้ว ก็ต้องทำได้”
ฉินเสี่ยวเย่ว์มองเวินอวี่ราวกับเป็นคนแปลกหน้า ไม่พูดพร่ำอีก ก็เดินไปยังสวนดอกไม้