เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 800

ตอนที่ 800 กู้อีอีตระกูลกู้ (6)

“เป็นเจ้า พวกเราช่างมีวาสนานักได้พบกันอีกครั้งแล้ว”

ไม่ทันรอให้เฟิงหรูชิงตอบกลับ หลัวลี่เดินออกมาจากด้านหลังเฟิงหรูชิง นางเพิ่งก้าวออกมาได้สองก้าว ก็เห็นมู่ซีและมู่ฮวนเบื้องหน้า

คนหนึ่งดูชั่วร้าย คนหนึ่งเย่อหยิ่งเย็นชา

“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่” หลัวลี่ดึงชายเสื้อเฟิงหรูชิง

ไม่รู้ทำไมเฟิงหรูชิงสัมผัมได้ว่ามือของหลัวลี่กำลังสั่น

“แม่นาง” มู่ซีค่อยๆ ก้าวออกมา ยิ้มชั่วร้าย “เห็นแก่ที่พวกเรามีวาสนาต่อกันเช่นนี้ ไม่สู้ไปกินข้าวที่หอแห่งแรกด้วยกันเป็นอย่างไร”

เฟิงหรูชิงงุนงง นางใคร่ครวญครู่หนึ่งกลับไม่พบข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ในสมองนาง

“พวกเรารู้จักกันหรือ”

รอยยิ้มมู่ซีค้างเล็กน้อย สักพักก็หัวเราะต่อ “พวกเราเคยพบกับที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษ เจ้าอาจจำข้าไม่ได้แล้ว ข้าจะแนะนำตัวอีกครั้ง ข้าคือมู่ซี นายน้อยเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมู่”

เขาจงใจใส่คำว่าหนึ่งเดียวลงไป

ขอเพียงเป็นหญิงฉลาด ก็รู้ว่าควรเลือกอะไร

เสี้ยวนาทีที่เขาเอ่ยจบ บรรยากาศรอบกายหญิงสาวเย็นเยียบขึ้น สายลมเย็นพัดโบก

“เจ้าเป็นคนตระกูลมู่หรือ”

นับตั้งแต่มาถึงจวนเทียนเสิน นางค่อยเข้าใจว่า ไม่ช้าเร็วนางก็ต้องเผชิญหน้ากับคนตระกูลมู่

แต่ไม่คิดว่าวันนั้นจะมาเร็วขนาดนี้

“เสี่ยวชิง”

หลัวลี่มองเฟิงหรูชิงด้วยความกังวล

นางรู้สึกว่าเสี่ยวชิงในตอนนี้น่ากลัวอยู่บ้าง

เฟิงหรูชิงยกยิ้มอ่อน “ข้าไม่สนใจคนตระกูลมู่ ถอยไป!”

มู่ซีหน้าตาขึงขัง “แม่นาง เจ้าไม่ไว้หน้าข้าเลยหรือ”

นางพูดชัดเจนว่าไม่สนใจตระกูลมู่ แต่ก็มอบกายให้หนานเสียนไม่ใช่หรือ ไม่ใช่เห็นแก่ที่หนานเสียนมีสายเลือดตระกูลมู่หรือไง

น่าเสียดายที่นางคำนวณผิดแล้ว เขาถึงเป็นนายน้อยคนเดียวของตระกูลมู่ ไม่ช้าก็เร็วหนานเสียนจะต้องตกกระป๋องไป

ตอนนี้เขาให้โอกาสนาง นางยังไม่รักษาไว้อีก

“ไว้หน้าหรือ” เฟิงหรูชิงหัวเราะไม่ใส่ใจ “ทำไมต้องไว้หน้าเจ้าด้วย หากเจ้าอยากให้ข้าไปกินข้าวด้วยไม่ใช่หรือ รีบคุกเข่าให้เดี๋ยวนี้! เดินก้าวหนึ่งคุกเข่าหนึ่งครั้งไปถึงหน้าประตูเมือง! บางทีข้าอาจลองคิดดูก็ได้”

สีหน้ามู่ซีเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหลือรอยยิ้มเป็นมิตรอีก แววตาหม่นลง

“นางนี่ อย่าคิดว่ามีหนานเสียนปกป้องแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ ในจวนเทียนเสินนี้พวกเจ้าไม่ใช่อะไรทั้งนั้น!”

หนานเสียนหรือ

มู่ฮวนมองเฟิงหรูชิง

ที่แท้นี่คือหญิงที่หนานเสียนชอบหรือ

ดูไปแล้วก็แค่นั้น ก็แค่หญิงปากไว ไม่มีอะไรดีคนหนึ่ง

หนานเสียนชอบผู้หญิงประเภทนี้ก็ช่างเถอะ ด้วยสายตาเขา เดิมก็ไม่อาจหาแม่นางดีๆ ได้อยู่แล้ว ทำไมซีเอ๋อร์ถึงชอบนางด้วยเล่า

“ข้าบอกแล้ว เจ้าคุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

ไม่ช้าเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วยก็โผล่ขึ้นมาด้านหลังมู่ซี ดึงเข่าสองข้างของเขาอย่างแรง เขายืนไม่มั่น คุกเข่าลงต่อหน้าเฟิงหรูชิงดังตุบ

มู่ซีเหงื่อผุดพรายออกจาหน้าผาก เทียบกับความเจ็บปวดแล้ว ที่ทำให้เขายากรับได้มากกว่าก็คือการดูหมิ่นเช่นนี้

เขากำหมัดแน่น หน้าขาวซีด แววตาคมกริบเสมือนใบมีดจ้องเฟิงหรูชิงเขม็ง

“นางสารเลว รนหาที่ตายหรือ”

เฟิงหรูชิงใช้สายตาดูแคลนมองมู่ซีที่คุกเข่าตรงหน้า “ข้าบอกแล้ว อยากเชิญข้ากินข้าวด้วย เจ้าต้องเดินก้าวหนึ่งคุกเข่าหนึ่งครั้งไปจนถึงประตูเมือง ข้าถึงจะลองคิดดู ส่วนเจ้าไม่อาจทำได้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใคร่ครวญสักนิด เจ้าคุกเข่าก็พอแล้ว”