เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 784
ตอนที่ 784 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (1)
“ท่านย่า” หลัวลี่เบ้ปากไม่พอใจ “ญาติผู้พี่พวกนั้นของข้ารู้แต่ฝึกวิชา ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุบผาสักหน่อย หากเสี่ยวชิงเลือกพวกเขา นั่นไม่เท่ากับทำให้นางลำบากหรอกหรือ”
คนพวกนั้นล้วนเป็นบุรุษที่แข็งกระด้างเถรตรงเสียกว่าเหล็กเสียอีก แม่นางอย่างเสี่ยวชิงสมควรหาคนที่มอบความอบอุ่นให้นางมากกว่า
“หากหลานชายฝั่งแม่ข้าไม่เหมาะสมก็ไม่เป็นไร หากจะหาเด็กๆ ฝั่งบ้านสามี ต้องมีสักคนที่เหมาะสมแน่ หากยังไม่ได้อีก ก็หาจากตระกูลสิบแปดรุ่น ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่พบคนที่เหมาะสม”
หลัวลี่ “...”
ทำไมนางรู้สึกว่าท่านย่าคิดจับคู่ให้ผู้อื่นจนเสียสติไปแล้วกันนะ
เฟิงหรูชิงยิ้มอ่อน “ขอบคุณในความหวังดีของฮูหยินผู้เฒ่า แต่ข้าชอบคนแค่คนเดียว”
“อ้อ” ฮูหยินผู้เฒ่าถอนใจอีกครั้ง ดูท่าคนในบ้านนางคงหมดโอกาสแล้ว “แม่นางเสี่ยวชิง แต่งงานเป็นเรื่องใหญ่เจ้าต้องใคร่ครวญให้ดี จริงสิ คนที่เจ้าชอบผู้นั้นบิดามารดาเขายังอยู่หรือไม่ ความสัมพันธ์เป็นอย่างไรบ้าง เรื่องแต่งงานครอบครัวของอีกฝ่ายก็สำคัญมาก อย่างน้อยก็อย่าทำให้ตัวเองต้องรับความไม่เป็นธรรม”
บางทีเพราะเฟิงหรูชิงมอบตำรับอาหารบำรุงสุขภาพให้นางหรือไม่ก็เพราะเฟิงหรูชิงหน้าตาคล้ายกับเทียนหยา ชั่วขณะนี้ฮูหยินผู้เฒ่ารักโปรดปรานนางรวมกับหลานสาวของตัวเอง
เฟิงหรูชิงสีหน้าเคร่งขรึมลง ผ่านไปสักครู่ มุมปากนางหยักโค้ง “เขา...เป็นครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว มารดายังมีชีวิตอยู่ ดีกับข้ามาก ส่วนบิดา...ตายไปแล้ว”
ถูกต้อง! ในหัวใจของหนานเสียนและซู่อี มู่หลิงตายจากไปแล้ว!
เขาอยู่ในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวไม่ผิดแน่!
“เช่นนั้นก็ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะตาหยี “เสี่ยวลี่เอ๋อร์ อีกเดี๋ยวพวกเรากลับตระกูลหลัว อย่ารบกวนแม่นางเสี่ยวชิงอีก แต่ว่าแม่นางเสี่ยวชิงเจ้าไปเป็นแขกที่ตระกูลหลัวได้ทุกเมื่อ”
“ท่านย่า” หลัวลี่มองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไม่เข้าใจ “พวกเราบอกว่าจะออกจากตระกูลหลัวแล้วมิใช่หรือ”
“นั่นเพราะข้าคิดว่าข้ามีชีวิตอีกไม่นานแล้ว ตอนนี้...ข้ามีทางรักษาโรค ทำไมต้องปล่อยให้ผู้หญิงตระกูลฉินนั่นได้เสพสุขง่ายๆ เล่า” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างแรง หัวเราะเสียงเย็นชา
อย่าเห็นว่านางไม่มีพลังฝึกปรือแล้ว แต่ความน่าเกรงขามในวัยสาวของนางยังคงอยู่
ยิ่งกว่านั้นตระกูลหลัวเป็นสิ่งที่ตาแก่ก่อร่างขึ้นมากับมือ นางไม่ปล่อยให้เป็นของคนอื่นง่ายๆ แน่!
“ก็ได้” อารมณ์ของหลัวลี่ตกต่ำลงไม่น้อยในชั่ววูบ นางยังหลงคิดว่าจะไม่ต้องกลับตระกูลหลัวอีกต่อไปแล้ว หากนางไม่กลับไป ปล่อยให้ท่านย่ากลับไปคนเดียว จะถูกฉินเสี่ยวหมิงยั่วโมโหตายหรือไม่
คล้ายนางฉุกคิดอะไรได้แล้ว หันไปหาเฟิงหรูชิง
“เสี่ยวชิง ข้าจะพาฉินเฉินมาพบเจ้า”
ฉินเฉินหรือ
ฮูหยินผู้เฒ่าตะลึงงัน เฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์กับฉินเฉินหรือ
อันที่จริงฮูหยินผู้เฒ่าไม่เกิดความรู้สึกเลวร้ายกับฉินเฉิน เจ้าเด็กนั่นเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แตกต่างจากตระกูลฉิน
บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่ใช่เชื้อสายของตระกูลฉิน ฮูหยินผู้เฒ่าจึงไม่แค้นเขา ซ้ำยังเคยคิดยกหลัวลี่ให้เขาด้วย เด็กคนนั้นน่าสงสารเหลือเกิน
แต่ต่อหน้าเฟิงหรูชิง ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไร ทั้งไม่ถามอะไร นางกำไม้เท้าในมือ เอ่ยว่า “ลี่เอ๋อร์ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
แต่ต้นจนจบเฟิงหรูชิงไม่เอ่ยปากมากความ สาวตานางจับจ้องยังทิศทางที่ฮูหยินผู้เฒ่าและหลัวลี่จากไป แววตาปรากฏความอ่อนโยน
เฉินเอ๋อร์ ในที่สุดพวกเราก็จะได้พบหน้ากันแล้ว
...
หลังจากออกจากเรือนมา ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยชะงักฝีเท้า นางขมวดคิ้ว “ลี่เอ๋อร์ แม่นางเสี่ยวชิงมีความสัมพันธ์อันใดกับฉินเฉิน