เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 781

ตอนที่ 781 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (3)

“นี่...” ฮูหยินผู้เฒ่าจับมือเฟิงหรูชิงไว้ด้วยความตื่นเต้น “แม่นางน้อย หากอาการป่วยของข้าหายได้ ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี ตำรับอาหารบำรุงสุขภาพพวกนั้นต้องแพงแน่นอน เจ้าต้องการอะไรบอกมาได้เลย ข้าจะทำให้สมความปรารถนาแน่นอน”

“ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการอะไร หากท่านติดใจ จะตอบแทนข้าให้ได้ เช่นนั้นรอท่านหายดีก่อนหรือไม่ก็ติดค้างน้ำใจข้าไว้ก่อนก็ได้”

“ได้ๆ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าตายินดี

หากนางหายได้จริงๆ ฉินเสี่ยวเย่ว์อย่าคิดจะเข้าตระกูลหลัวได้ เสี่ยวลี่เอ๋อร์ก็จะไม่ถูกรังแกใดๆ อีกแล้ว!

“แม่นางน้อย เจ้าเป็นหญิงงามจิตใจดีจริงๆ อ้อ จริงสิ เจ้าหน้าตาคล้ายสหายในอดีตของข้ามาก บางทีนี่อาจเป็นวาสนาของพวกเรา” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม ครั้งแรกที่นางเห็นแม่นางน้อยผู้นี้ก็รู้สึกดีแล้ว อีกอย่างก็รื่นตากว่านางหนูอมโรคตระกูลฉินนั่นมาก

บางที...อาจเป็นเพราะนางคล้ายกับคนผู้นั้นอยู่หลายส่วน

โดยเฉพาะดวงตา สีหน้า รวมถึงท่วงท่ากิริยาคล้ายกันเหลือเกิน

“สหายเก่าหรือ” เฟิงหรูชิงมองฮูหยินผู้เฒ่า มุ่นคิ้วฉงน

นางหน้าตาค่อนข้างเหมือนท่านแม่ คล้ายเฟิงเทียนอวี้บางส่วนเท่านั้น

นอกจากนี้แล้วนางก็ไม่เหมือนใครอื่นอีก

หากเฉินเอ๋อร์เป็นน้องชายที่ถูกขโมยไปจริงๆ นางกับเฉินเอ๋อร์ไม่คล้ายกันเลย มิฉะนั้นทำไมจะดูไม่ออก

“เป็นความจริง” ฮูหยินผู้เฒ่าจับมือเฟิงหรูชิง ตบเบาๆ อย่างสนิทสนม “สหายเก่าข้าผู้นั้น สาบานเป็นพี่น้องกับตาแก่ผู้ล่วงลับของข้า ซ้ำเป็นคนที่ตระกูลหลัวผิดต่อเขาที่สุด...”

นางไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงเหมือนอีกฝ่ายมากเกินไปหรือเปล่า ถึงได้คายปมที่อยู่ในใจตนออกมา

เรื่องบางอย่างหลัวเฟยยังไม่รู้ แล้วหลัวลี่จะรู้ได้อย่างไร

“ข้าไปอาบน้ำทิพย์อมตะก็เพื่อจะมีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหลายปี บางทีอาจจะมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้ง...”

เฟิงหรูชิงสงบนิ่ง นางรู้สึกว่าฟังเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยดี ทว่ากลั้นใจตัดบทฮูหยินผู้เฒ่าไม่ลง

“คนผู้นั้นกระทำการเอิกเกริกยิ่งใหญ่ แต่เขาเห็นชาวบ้านมาเป็นอันดับแรก กลับไม่เคยสนใจตัวเองเลย ข้ากับตาแก่เติบโตขึ้นในจวนเทียนเสินตั้งแต่เล็ก ดังนั้นจึงไม่เข้าใจการกระทำของเขา”

“จนกระทั่ง คนกลุ่มนั้นสังหารประชาชนของเขา ฆ่าคนไปทั้งเมือง! เขาถูกยั่วโทสะ จึงคิดใช้เลือดล้างโลกสันโดษ”

มุมปากฮูหยินผู้เฒ่าอมยิ้ม

นางไม่รู้สึกว่าเขาทำผิดเลย

ถึงนางไม่เข้าใจว่าทำไมคนผู้นั้นถึงไม่ใส่ใจตัวเอง ในทางกลับกันเห็นคนอื่นมาก่อนเสมอ

แต่การกระทำของคนพวกนั้นก็ยั่วโทสะทั่วหล้าได้จริงๆ คนผู้นั้นรักใคร่ปวงประชาเพียงนี้ จะปล่อยคนพวกนั้นได้อย่างไร

“ครั้งนั้นโลกสันโดษทั้งหมดสั่นสะเทือน เขาแค่คนเดียวเท่านั้นเข่นฆ่าผู้ฝึกวิชาในโลกสันโดษนับไม่ถ้วน ยอดฝีมือที่ตายในมือเขาเองก็มีจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นกัน”

“โลกสันโดษรับรู้ถึงความเกรงกลัว ทั่วทั้งโลกต่างก็กริ่งเกรงเขา จึงร่วมมือกันคิดไล่สังหารเขา...”

เมื่อเล่าถึงตรงนี้สายตาฮูหยินผู้เฒ่าก็เผยความเคารพและคิดถึง

“ศึกนี้ดำเนินไปถึงสามวันสามคืน ข้าไม่มีวันลืมได้ เขาเยียบย่ำท่ามกลางกองกระดูก เดินเลือดโทรมกายออกมา คนทั่วหล้าต่างเข้าใจว่าศึกนั้นทั้งสองฝ่ายเสมอกัน อย่างมากโลกสันโดษก็อ่อนด้อยกว่าเล็กน้อย ความจริงมิใช่แบบนั้น ด้วยความสามารถของเขาไม่ช้าก็ต้องเยียบย่ำโลกสันโดษนี้ไปได้”