เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 782

ตอนที่ 782 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (4)

“ถึงข้าจะเป็นคนโลกสันโดษเช่นกัน แต่ข้าไม่เคยรู้สึกว่าเขาทำผิดอะไร!”

คนผู้นั้นไม่ผิดเลย

คนกลุ่มนั้นตามฆ่าประชาชนผู้บริสุทธิ์ เขาก็แค่ไปคิดบัญชีคนกลุ่มนั้นเท่านั้นเอง

จนกระทั่งคนที่ลงมือกับผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยมถูกกำจัดไปจนหมด

แต่โลกสันโดษตื่นตระหนักในความสามารถของเขา ทั้งกลัวว่าโลกจะถูกเขาเปลี่ยนแปลง ถึงได้รวมกลุ่มอิทธิพลทั้งหมดเพื่อล้อมเขาเอาไว้

ยอดฝีมือจำนวนนับไม่ถ้วนของโลกสันโดษ กลับไม่อาจฆ่าเขาเพียงคนเดียวได้

“ตอนนั้น ตาแก่บ้านข้ากับผู้เฒ่าฉินสนิทกัน เขาน่ะมันคนดูมีคุณธรรม แท้จริงคือสัตว์ร้าย! ตาแก่บ้านข้าคิดว่าเทียนหยาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนในโลกสันโดษ คิดจะช่วยเขา จึงรวบรวมคนกลุ่มหนึ่งไปช่วยเหลือ”

“ตาแก่บ้านข้าดันดูคนไม่ออก คบหากับเจ้าสารเลวนั่น ผู้เฒ่าฉินฉวยโอกาสนี้รวมมือกับตระกูลอื่น จับตัวตาแก่บ้านข้าไป เจ้าสารเลวนั่นให้ตาแก่ข่มขู่เทียนหยา ตอนนั้นเขาไม่ทันระวัง ถึงได้ถูกฟาดไปครั้งหนึ่ง การศึกครั้งนั้นถึงได้ยุติลง”

“ต่อให้เป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังรู้สึกว่าเทียนหยาไม่ได้พ่ายแพ้ หากมิใช่เพราะตระกูลหลัวเรา ต่อให้ครั้งนั้นเขาไม่ได้อาจทำให้โลกสันโดษเขียนกฎควบคุมฉบับนั้นขึ้นได้ ภายหน้าเขาก็กลับมาต่อสู้ใหม่ แต่เพราะตาแก่บ้านข้าตกอยู่ในมือพวกนั้น เขาถึงได้ใช้วิธีสุดท้าย เพื่อคุกคามให้โลกสันโดษลงนามในสัญญา”

“สัญญาของเขามีอยู่แค่สองข้อเท่านั้น หนึ่งคือไม่อาจลงมือกับคนในโลกปุถุชน สอง...ไม่อาจลงมือกับตระกูลหลัว ส่วนเขายอมไปยังสถานที่แห่งนั้น ไม่มีวันกลับมาอีก”

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดมาถึงช่วงสุดท้าย ร่างกายนางสั่นระริก ใบหน้าชรากลับเปื้อนด้วยรอยยิ้มขมขื่นดังเดิม

“ตระกูลหลัวข้าติดค้างเขามากมายเหลือเกิน ข้ารู้ว่าสิ่งที่เขาไม่วางใจที่สุดคืออะไร เดิมรับปากว่าจะช่วยดูแลครอบครัวของเขา แต่เทียนหยากังวลว่า การเคลื่อนไหวของตระกูลหลัวจะเปิดเผยครอบครัวเขาออกไป ดังนั้นสุดท้ายหลายปีมานี้ข้าไม่กล้ารบกวนครอบครัวเขาเลย”

“ท่านย่า” หลัวลี่หน้าซีด “เรื่องนี้ ทำไมข้าไม่รู้เลย”

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มขมขื่น “อย่าว่าแต่เจ้าไม่รู้เลย กระทั่งพ่อเจ้าก็ไม่รู้เรื่อง เพราะความรู้สึกผิด ปู่เจ้าถึงด่วนจากโลกนี้ไปไว ตอนนั้นเรื่องนี้มีแค่ผู้อาวุโสระดับสูงของกลุ่มอิทธิพลทั้งสามเท่านั้นที่รู้ดี ไม่เช่นนั้นหากปล่อยให้คนล่วงรู้ว่ายอดฝีมือกลุ่มนั้นใช้แผนการชั่วร้ายถึงรักษาโลกสันโดษเอาไว้ได้ พวกเขาคงเสียหน้า นี่ก็เป็นเหตุที่ตอนลงนามสัญญา ข้าถึงได้รับปาก”

หลัวลี่ขบปากแน่น “ดังนั้นที่ตอนแรกท่านย่าไม่ชอบฉินเสี่ยวเย่ว์ก็เพราะเรื่องนี้หรือ”

“ถูกต้องแล้ว ข้าไม่ชอบคนตระกูลนี้เป็นอย่างมาก ทั่วทั้งตระกูลพอมีฉินเฟยเอ๋อร์ที่ดีอยู่บ้าง ไม่เจ้าแผนการนัก แต่นั่น...ข้าก็มิได้ชอบเป็นพิเศษ นางมักให้ความรู้สึกน่าอึดอัดกับข้า บางทีอาจเป็นเพราะตาแก่ที่ตายไปแล้วของตระกูลฉินกระมัง”

หลัวลี่ก้มหน้า

หากท่านย่าเอ่ยแต่แรก นางอาจไม่มีทางเป็นสหายกับฉินเฟยเอ๋อร์ได้

แน่นอนว่าตอนนี้หลัวลี่เข้าใจแล้วว่าสหายเช่นไรถึงคู่ควรที่จะจริงใจด้วย

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็แอบเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง

“แต่ว่าระยะนี้ตระกูลหลัวเองก็ใช่จะว่าดี ถึงคนพวกนั้นรับปากว่าจะไม่ทำอะไรตระกูลหลัว แต่ฐานะของตระกูลหลัวก็ตกต่ำลงไปมากโข” ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหัวเราะเสียงขม “กอปรกับตาแก่จากไปไว ข้ารู้ว่าท้องฟ้าถล่มลงมาแล้ว”