เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 751

ตอนที่ 751 วางยาพิษลูกเต่าพวกนั้นให้ตาย (2)

ดั้งนั้นในจวนเฟิงอวิ๋นนี้นางเชื่อได้แค่สายตาของผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น

มุมปากผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นกระตุก ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสห้าจะสูญเสียความเชื่อมั่นทั้งหมดในใจของคุณหนูไปเสียแล้ว

“คุณหนูโปรดวางใจ ในระยะเวลาสั้นๆ ข้าก็ไม่อาจก้าวถึงคอขวดได้ไม่จำเป็นต้องเก็บตัวฝึกตบะ ข้าจะต้องจัดระเบียบจวนเฟิงอวิ๋นเสียใหม่ ไม่ว่าจะถังอวี้หรือมั่วเฟยเฟย...ล้วนไม่มีทางปรากฏขึ้นอีก”

หลายปีมานี้เขาเก็บตัวฝึกตบะมาตลอดไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับจวนเฟิงอวิ๋นไม่ว่าเรื่องใด ตอนนี้ดูแล้วหากต้องการจะจัดระเบียบจวนเฟิงอวิ๋นเขาต้องจัดการด้วยมือตัวเอง

ไม่เช่นนั้น...

ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีมั่วเฟยเฟยอีกเท่าไหร่

“ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นท่านจำประโยคหนึ่งไว้ก็พอ คนจวนเฟิงอวิ๋นของข้าไม่มีพรสวรรค์ได้แต่ไม่มีคุณภาพไม่ได้! ศิษย์ร่วมสำนักสามารถแข่งขันกันได้แต่ห้ามดูหมิ่นกัน! หากคนเช่นนี้ปรากฏขึ้นอีกให้รีบคายยาวิเศษที่กินเข้าไปออกมาแล้วขับไล่ออกจากจวนเฟิงอวิ๋น!”

อย่าคิดว่าอยู่จวนเฟิงอวิ๋นกินยาวิเศษเข้าไปไม่น้อยแล้วจะทำอะไรตามใจ ไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะถูกขับออกจากจวน

เช่นนั้นต้องขอโทษด้วย เจ้าเคยกินเข้าไปเท่าไหร่ก็คายออกมาให้ข้าเท่านั้น!

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

น้ำเสียงผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเต็มไปด้วยความเคารพ

เฟิงหรูชิงหาวอย่างเกียจคร้านกวาดสายตาไปทางผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น “อีกไม่กี่วันข้าก็จะออกจากจวนเฟิงอวิ๋น หวังว่าครั้งหน้าที่ข้ากลับมาคนในจวนเฟิงอวิ๋นทุกคนจะเลื่อนขั้นขึ้นไม่น้อย”

เดิมหลังจากรู้ที่อยู่ของจวนเทียนเสินแล้วนางควรจะออกจากที่นี่ทันที

ตอนนี้ที่นางยังอยู่ต่อก็เพื่อรอให้ยาวิเศษระดับห้าโตเต็มที่เท่านั้น...

อย่างที่เห็นว่าพลังวิเศษของนางสามารถช่วยให้ยาวิเศษเติบโตเร็วขึ้นได้ แต่ว่าในหนึ่งวันอย่างมากสามารถช่วยให้ยาวิเศษเติบโตได้เต็มที่แค่หนึ่งอัน

ยาวิเศษที่จวนเฟิงอวิ๋นต้องการนั้นเยอะมาก ในระยะเวลาสั้นๆ ไม่อาจรวบรวมได้

ไม่สู้นางออมแรงเอาไว้รอให้ยาวิเศษเติบโตเอง

“ยังเหลืออีกห้าวัน...”

เฟิงหรูชิงหลับตาลง

อีกห้าวันนางก็ออกจากจวนเฟิงอวิ๋นได้แล้ว

ไปยังสถานที่ลึกลับที่สุดในสายตาของทุกคน...

เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นสายตาจ้องมองท้องฟ้าสีคราม

เฉินเอ๋อร์...

เวลาครึ่งปีกกว่านี้เจ้าอยู่ดีหรือไม่?

อีกเดี๋ยวข้าก็จะได้พบเจ้าอีกครั้ง

หากเจ้าไม่ได้อยู่ดีข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน...

ชีวิตนี้ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้า!

กำปั้นของหญิงสาวกำโดยไม่รู้ตัว สายตาของนางค่อยๆ ละกลับมา

ชุดสีแดง เส้นผมสีดำ

ภายใต้สายลมแผ่วเบาฝีเท้าของนางเบาและว่องไว ไม่นานก็หายไปจากลาน

...

ค่ำคืนเย็นดุจสายน้ำ

สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง มีควันจากกระถางธูปในห้องบางเบา

ชายหนุ่มยืนอยู่ด้านข้างเตียงสายตาจ้องมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเงียบๆ มุมปากของเขายกขึ้นน้อยๆ ค่อยๆ ก้มหน้าลงประทับจูบลงบนริมฝีปากหญิงสาวแผ่วเบา

จูบนี้อ่อนโยนและแฝงด้วยความคิดถึงอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและเต็มไปด้วยความหลงใหล

“ชิงเอ๋อร์ ข้าจะอยู่ข้างกายเจ้าตลอด อยากทำอะไรก็ลงมือทำ ไม่ว่าเรื่องใดข้าล้วนสามารถเก็บกวาดปิดท้ายให้เจ้าได้” มือของเขาลูบเส้นผมของหญิงสาวเบาๆ ในส่วนลึกของแววตามีความอ่อนโยนเพียงพอที่จะทำให้คนเหมือนจมน้ำตาย

หญิงสาวหลับลึกไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ

นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มลูบไล้แก้มของนาง สักพักเขาจึงเก็บมือกลับมามองหญิงสาวบนเตียงด้วยความอาลัยอาวรณ์ หันหลังกลับเดินออกไปนอกห้อง

ที่นอกห้องผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นรออยู่ด้วยความร้อนรน หลังจากเห็นชายหนุ่มเดินออกมาจากในห้องเขาจึงจะถอนหายใจออกมา