เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 725
ตอนที่ 725 ชิงหลิงถูกรังแก (1)
เฟิงชิงย่วน
หญิงสาวเอนตัวอยู่ในศาลาอย่างเกียจคร้าน
ที่ข้างกายหญิงสาวมีสาวใช้คนหนึ่งนั่งนวดต้นขาให้นางอยู่
มือของนางค้ำศีรษะนัยน์ตาดูชั่วร้ายจ้องมองไปยังผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นที่รออยู่เบื้องหน้า
ในใจผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นอยู่ไม่สุขเอ่ยถามขึ้น “คุณหนูใหญ่ ท่านเรียกข้ามามีเรื่องอะไรจะสั่งให้ข้าไปทำหรือ?”
คงจะไม่ใช่ว่าคุณหนูใหญ่คิดจะโยนงานให้เขา แล้วพาเหล่าสาวใช้ออกไปเที่ยวหรอกนะ?
“ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น” เฟิงหรูชิงยันตัวขึ้นตรง รอยยิ้มมุมปากของนางก็ค่อยๆ หายไป ทำให้ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข “เจ้ารู้จักจวนเทียนเสินหรือไม่?”
จวนเทียนเสิน...
สามพยางค์นี้ทำให้ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นตัวสั่น เงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามของหญิงสาวด้วยความตกใจ
“คุณหนู ท่านถามถึงจวนเทียนเสิน...คือ...”
“อื้อ ข้าอยากรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะเข้าจวนเทียนเสินได้” น้ำเสียงเฟิงหรูชิงนิ่งเรียบ ท่าทางจริงจัง
ขาผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นซวนเซจนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น
คุณหนูจะไปจวนเทียนเสิน?
เพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่านางไม่ได้จะไปทำเรื่องดี?
“คุณหนู จวนเทียนเสินแม้จะเหมือนกับจวนเฟิงอวิ๋นใช้ชื่อว่าจวนเหมือนกัน ทว่าจวนเทียนเสินนั่นสร้างโลกใบเล็กขึ้นมาเอง ไม่ได้อยู่ในมิติแห่งนี้...”
“ไม่ได้อยู่ในมิตินี้?” เฟิงหรูชิงสีหน้าจริงจัง “ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“พูดได้ว่านอกจากบรรดาคนจวนเทียนเสินเองแล้ว ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าจวนเทียนเสินอยู่ที่ใด แม้จะหาที่อยู่ของจวนเทียนเสินพบก็ไม่ได้เข้าไปได้ง่ายๆ คุณหนูท่านจะเข้าไปจวนเทียนเสินเพื่อ...”
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นมองเฟิงหรูชิงแล้วเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล
“อ้อ” เฟิงหรูชิงยกยิ้มบาง “ไปหาคน”
“หาคน?”
“อื้อ ข้าจะไปหาคนคนหนึ่ง ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นท่านรีบส่งคนไปหาที่อยู่ของจวนเทียนเสิน”
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นลังเลอยู่สักพักก็เงยหน้าขึ้นมองเฟิงหรูชิง “คุณหนู คุณชายหนานเสียน...ไม่ใช่คนจวนเทียนเสินหรือ? ท่านสามารถไปถามเขาได้”
“ไม่จำเป็น” เฟิงหรูชิงลูบคางแผ่วเบา “ข้าไม่อยากให้หนานเสียนก้าวเข้าไปในจวนเทียนเสินอีก”
หากให้เขารู้ว่านางต้องการไปจวนเทียนเสิน หนานเสียนไม่มีทางไม่ยุ่งกับนางแน่
ทว่านาง...ก็อยากปกป้องเขา
“ท่านแค่หาพื้นที่โดยประมาณก็พอแล้ว จวนเทียนเสินน่าจะมีคนเข้าออกบ่อย หากหาไม่พบจริงๆ ก็สุ่มจับมาคนหนึ่งแล้วทรมานบีบให้พูดที่อยู่ออกมา”
บีบเค้นข้อมูลด้วยการทรมานไม่ใช่วิธีที่ดี...
ทว่าหลายปีนี้ไม่เคยมีผู้ใดใช้วิธีนี้ ไม่ใช่เพราะอะไรนอกเสียจากไม่มีผู้ใดกล้าลงมือกับจวนเทียนเสิน ต่อให้ปลายแถวคนหนึ่งก็ไม่มีผู้ใดมีความกล้านี้
มุมปากผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นกระตุกสองที
คุณหนูบอกว่าจะไปจวนเทียนเสินเพื่อหาคน ทว่าเหตุใดเขารู้สึกว่านางจะไปเพื่อซ้อมคนกัน?
“คุณหนู นี่...”
“อ้อ จริงสิ” เฟิงหรูชิงไม่ให้โอกาสผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นได้พูด “ท่านไปหาคนที่ดูโง่ๆ หน่อยเค้นถาม แล้วก็ถือสิ่งนี้ไว้ในมือ”
นางโยนป้ายคำสั่งอันหนึ่งลงตรงหน้าผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น
“นี่คือ...”
หลังผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเห็นคำว่าพรรคเภสัชเทพตัวอักษรสี่ตัวนี้บนป้ายคำสั่งก็ตกใจ เขาเงยหน้าแข็งทื่อขึ้นตาโตอ้าปากค้าง
“ต้องหาคนที่ดูเป็นคนโง่เขลาแล้วเผยให้เห็นป้ายนี้อย่างไม่ทันระวัง” เฟิงหรูชิงเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นชะงัก “คุณหนู ป้ายคำสั่งนี้ของท่าน...ไปนำมาจากที่ใด?”
“ค้นมาจากกู้เจิ้นหยาง ได้นำมาใช้ตอนนี้พอดี” หลังมือเฟิงหรูชิงรองคางเอาไว้ นัยน์ตาสีดำเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พรรคเภสัชเทพทำร้ายเสด็จแม่ของข้ามานานหลายปีเช่นนี้ นี่เป็นเพียงดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น”