เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 716
ตอนที่ 716 รอข้าใช้ใต้ฟ้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (2)
“ชิงเอ๋อร์ คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี่”
เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “เจ้าไม่กลัวว่าตกดึกข้าจะทนไม่ไหวหรือ?”
“ไม่กลัว”
หากเป็นเช่นนั้นจริง...
เช่นนั้นเขาก็จะลืมที่สงวนไว้ให้หมดสิ้นแล้วมันจะเป็นอะไรไป?
เมื่อก่อนเรื่องชายหญิงสำหรับเขาไม่เคยน่าสนใจสักนิด แต่หลังจากได้พบเฟิงหรูชิงเขากลับต้องพยายามอย่างสุดความสามารถจึงจะควบคุมเอาไว้ได้...
ถ้าชิงเอ๋อร์ทำต่อไป เกรงว่าเขาคงจะไม่อาจควบคุมได้อีก
“กั๋วซือ ความอดทนของเจ้าสูงเสียจริง” มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มกริ่ม นิ้วมือของนางลูบที่อกชายหนุ่ม รอยยิ้มนั้นกว้างยิ่งกว่าเก่า
อุณหภูมิที่ปลายนิ้วของหญิงสาวทำให้หนานเสียนราวกับถูกกระแสไฟ ร่างกายแข็งทื่อ เขาใช้เวลานานกว่าจะเค้นออกมาได้คำหนึ่ง “อื้อ”
เห็นกั๋วซือดูเหมือนจะพยายามสุดความสามารถจึงจะอดกลั้นต่อแรงกระตุ้นไว้ได้ เฟิงหรูชิงยิ้มบางไม่ได้หยอกเย้าเขาอีก หลังจากนางถอยไปที่เตียงจู่ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นมือมาดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ใช้แขนโอบรอบเอวนางไว้
เขาจูบที่ริมฝีปากของนาง
“ชิงเอ๋อร์...”
เสียงของหนานเสียนดุจดั่งน้ำพุใสสะอาด อ่อนโยนและน่าฟัง
“เจ้าลืมคำที่พูดเมื่อครู่แล้วหรือ?” เฟิงหรูชิงยิ้มหันไปมองหนานเสียน
หน้าตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ
หนานเสียนเงียบไปสักพัก ทว่ามือของเขาดึงสายรัดของเฟิงหรูชิงไว้แล้ว ดึงเพียงครั้งเดียวเสื้อผ้าทั้งหมดก็หลุดจากร่างกายลงไปกองกับพื้น
“ชิงเอ๋อร์ พวกเรานอนกันเถอะ”
เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นวางลงบนเตียงเบาๆ เขาถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วขึ้นเตียง ดึงหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแผ่วเบา
“กลางวันแสกๆ ข้านอนไม่หลับ”
“ไม่เป็นไร ข้ากอดเจ้านอนก็พอ...”
สายตาของเขาจับจ้องหญิงสาวไม่ละสายตา ราวกับว่าไม่อยากละไปจากนางแม้แต่ครึ่งวินาที
“หนานเสียน”
“วันนี้ได้หรือไม่?”
เสียงของชายหนุ่มไม่ได้เย็นเหมือนที่ผ่านมาราวกับแฝงด้วยการร้องขอ ทำให้หัวใจของเฟิงหรูชิงสั่นในทันที และอ่อนลงในที่สุดไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
“เจ้าแน่ใจ...ว่าเจ้าจะกอดข้าเช่นนี้”
หนานเสียนยกมุมปากน้อยๆ “อื้อ”
“เช่นนั้น...ถึงเวลาอย่าเสียใจเองแล้วกัน” เฟิงหรูชิงพูดจบก็ขยับเข้าใกล้หนานเสียนแล้วหลับตาลง
หลายวันมานี้นางเหนื่อยล้ามากไม่ได้พักผ่อนดีๆ เลย ดังนั้นไม่นานนางก็หลับไป
แต่หนานเสียน...ไม่ได้สบายเช่นนั้น
อุณหภูมิร่างกายของเฟิงหรูชิงไม่ได้สูงนัก ทว่าที่แนบชิดกับแผ่นอกของเขากลับร้อนราวกับลูกไฟแผดเผาเขาไปทั้งร่าง
“เมื่อครู่ข้า...ไม่ควรปล่อยเจ้าไปจริงๆ...”
นิ้วของเขาลูบผมที่หน้าผากของหญิงสาว ใช้มือโอบรอบกายนาง
ทว่าเขา...กลับไม่เสียใจ!
เขาจะไม่ยอมให้ใครมาว่าร้ายนาง!
หากมี...
ก็ได้แต่ต้องฆ่าทั้งให้หมด!
...
เฟิงหรูชิงหลับไปครั้งนี้ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ
นางค่อยๆ ลืมตา สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือใบหน้าสง่างามของหนานเสียน
ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่องเหมือนแฝงด้วยแสงเย็นๆ
มุมปากของนางยกขึ้น นิ้วมือลูบใบหน้าหนานเสียนแผ่วเบา นางก้มหน้าลงอย่างเชื่องช้าประทับจูบลงบนปากหนานเสียนหนึ่งที
หลังจากนั้นนางก็ลุกขึ้นจากมาโดยไม่พูดอะไร และไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่หลับลึกตกใจตื่น
เฟิงหรูชิงไม่ทันสังเกตเลยว่า หลังจากที่นางออกมาหนานเสียนที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นแล้ว เขาลุกจากเตียงชุดขาวกว่าหิมะเปิดออกครึ่งหนึ่ง บนใบหน้าสง่างามดุจเทพเซียนกลับแสดงให้เห็นถึงการครุ่นคิด