เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 709

ตอนที่ 709 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (3)

เวลาครึ่งปีนี้ถังอิ่นล้างสมองกู้อีอีนับครั้งไม่ถ้วน นั่นทำให้ในใจกู้อีอียิ่งมั่นใจว่าผู้ชายล้วนเป็นขาหมูอันใหญ่[footnoteRef:1] มีเพียงผู้หญิงจึงจะมีรักจริง [1: ขาหมูอันใหญ่ หมายถึง ผู้ชายหลอกลวง ผู้ชายหลายใจ]

“เพ้อเจ้อ!” ถังอิ่นโกรธอย่างหนัก “เสี่ยวชิงของข้ายอดเยี่ยมเช่นนี้หนานเสียนมีสิทธิ์อะไรทำร้ายจิตใจนางเพื่อคนอื่น? เสี่ยวชิงทอดทิ้งเขาได้แต่ว่าเขาห้ามทอดทิ้งเสี่ยวชิงของข้า! พวกคนชั่วที่คิดเพ้อฝันจะเป็นผู้หญิงของปีศาจจิ้งจอก ข้าเห็นครั้งหนึ่งก็ตีครั้งหนึ่ง! ตีจนพวกนางไม่กล้าโผล่มาอีก!”

นางแค้นจนกัดฟันกรอด สายตาแฝงด้วยความโมโห

หญิงเลวพวกนั้นเห็นผู้ชายแล้วเดินไม่เป็นเลยหรืออย่างไร? แม้แต่ผู้ชายของเสี่ยวชิงยังคิดไม่ซื่อด้วย หากให้นางเห็นจริงจะฆ่าให้ตายทุกคน!

กู้อีอีพยักหน้าเห็นด้วย “เจ้าพูดมีเหตุผลยิ่งนัก ฉินเฟยเอ๋อร์ตระกูลฉินก็อีกคนส่วนคนอื่นๆ ข้าไม่แน่ใจถึงเวลาข้าจะกลับไปสืบดู เพียงแต่เรื่องมากมายล้วนเป็นตระกูลมู่เป็นคนก่อ ถ้าไม่ใช่ตระกูลมู่หลอกข้า...”

หากไม่ใช่ตระกูลมู่หลอกนาง นางก็คงไม่เกือบจะกลายเป็นคู่หมั้นหนานเสียนหรอก

หากสุดท้ายแล้วทำให้เสี่ยวชิงเข้าใจผิด นางจะจุดไฟเผาตระกูลมู่ให้ราบคราบแน่!

...

หลังจากเฟิงหรูชิงกลับไปจวนก็เข้าไปอยู่ในมิติว่าง

ครั้งนี้แม้หนานเสียนมานางก็ไม่ออกมาพบเขา

จนกระทั่งหลังจากนั้นสามวันนางจึงจะออกมาจากมิติว่าง ในมือถือดอกไม้สีม่วงดอกหนึ่ง

ดอกไม้ดอกนี้มีกลีบแปดกลีบห่อหุ้มเกสรเอาไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา

มุมปากนางมีรอยยิ้มบางๆ เช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วผลักประตูห้องเดินออกมา

นางเห็นหลิวลี่ที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูในทันทีจึงยื่นดอกไม้สีม่วงในมือให้นาง

“เจ้าเอาไปให้ตระกูลฉิน ให้ฉินซวินนำไปต้มเป็นชาดอกไม้แล้วค่อยให้นางดื่ม ทุกวันใช้วันละหนึ่งกลีบก็พอ ใช้ต่อเนื่องกันแปดวันก็ได้แล้ว”

“เพคะองค์หญิง”

หลิวลี่รับดอกไม้ด้วยความนอบน้อมและกำลังจะจากไปแต่เสียงของเฟิงหรูชิงก็เรียกนางไว้อีกครั้ง

“จริงสิ สามวันนี้ที่ข้าหายไปไม่ได้สนใจตระกูลฉิน เว่ยเมิ่งเจี๋ยนั่นจัดการอย่างไร?”

“องค์หญิง” หลิวลี่หันกลับมา “บ่าวได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลฉินโกรธมากตีเว่ยเมิ่งเจี๋ยจนตาย ท่านผู้นำตระกูลเว่ยก็ไม่ได้ห้ามปรามเขา เพียงแต่สองวันก่อนฮูหยินเฒ่าตระกูลเว่ยรู้เรื่องนี้เข้าก็มาก่อความวุ่นวาย สุดท้ายเว่ยฝ่างก็ส่งนางไปกักตัวไว้ที่ชนบท”

ตระกูลเว่ยเมื่อก่อนนี้เดิมเป็นคนในชนบท ต่อมาได้ติดตามน่าหลานหูจึงได้มีตระกูลเว่ยในวันนี้

ทว่ารากฐานของตระกูลเว่ยก็ยังอยู่ที่ชนบท

เดิมก่อนหน้านี้อย่างมากเว่ยฝ่างก็ส่งฮูหยินเฒ่าไปจวนอื่นเท่านั้น ยังสามารถมีชีวิตสุขสบายอยู่ดีกินดีอยู่

ครั้งนี้เขากลับไม่ออมมืออีกไล่นางกลับไปชนบท ให้นางกลับสู่ชีวิตที่เคยเป็น

เพื่อไม่ให้มีเว่ยเมิ่งเจี๋ยอีกคนจึงส่งคนไปเฝ้าเอาไว้ ชาตินี้ไม่มีทางได้เป็นอิสระ

“เป็นคนใช้ชีวิตดีๆ ไม่ดีหรือ? เหตุใดต้อง...รนหาที่ตายด้วย?”

คนเช่นเว่ยเมิ่งเจี๋ยเดิมก็สมควรตาย เกี่ยวกับจุดจบของนางเฟิงหรูชิงก็ไม่ได้ให้ความหมายอะไร

ทว่าเมื่อนึกถึงคนที่บงการเว่ยเมิ่งเจี๋ยอยู่เบื้องหลัง รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงก็ยิ่งจนใจ

ดูเหมือนว่าตระกูลมู่จะคิดไม่ถึงว่าเว่ยเมิ่งเจี๋ยจะเป็นคนโง่เช่นนี้...อีกอย่างต่อให้เว่ยเมิ่งเจี๋ยประสบความสำเร็จนางก็ไม่มีทางเป็นอะไรอยู่ดี

แต่ว่าพอคิดถึงตระกูลมู่ในหัวเฟิงหรูชิงมีใบหน้ารูปงามของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น

มุมปากของนางยกยิ้มบางๆ

คิดถึงกั๋วซือเหลือเกิน...

แน่นอน เฟิงหรูชิงเป็นคนทำจริงมาตลอดอยู่แล้ว ในใจนางเพิ่งจะมีความคิดขึ้นมาก็เดินออกนอกจวนองค์หญิงไปเสียแล้ว