เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 703
ตอนที่ 703 ประวัติของถังอิ่น (6)
อะไรนะ?
สีหน้าฉินเฟยหยางเปลี่ยนไปทันที คว้าเสื้อเด็กรับใช้มาตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด “ผิ่นเหยานางเป็นอะไร?”
“ฮูหยินรอง...เป็นลมไปแล้ว ตอนนี้นายท่านรองใกล้จะฆ่าคนแล้ว นายท่านรีบกลับไปเถอะ”
เด็กรับใช้ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ออกมา
ฉินเฟยหยางเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
หลังจากเว่ยผิ่นเหยาแต่งเข้าตระกูลฉินเขาก็เห็นนางเป็นลูกสาวแท้ๆ ดังนั้นเมื่อได้ยินข่าวนี้ใบหน้าสูงวัยของฉินเฟยหยางก็ซีดขาวในทันที เขาไม่สนใจน่าหลานหูรีบตรงออกไป
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าช่วยไปดูนางหนูตระกูลเว่ยให้ข้าที” นัยน์ตาน่าหลานหูฉายความกังวล
“เจ้าค่ะ”
เฟิงหรูชิงหมุนตัวออกไปทางที่ฉินเฟยหยางจากไป
...
ลานบ้านตระกูลฉิน
เสียงร้องไห้โวยวายดังออกมา
ตอนที่เฟิงหรูชิงตามไปถึงก็เห็นหญิงคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉินซวิน นัยน์ตาของนางมีความขุ่นเคืองและโหดร้าย จับจ้องไปทางด้านหลังจวนไม่วางตา
ในมือฉินซวินถือดาบอยู่เล่มหนึ่ง ใบหน้ารูปงามเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
หากไม่ใช่ฉินอี๋ห้ามเอาไว้สุดชีวิต เกรงว่าดาบของเขาคงฟันลงบนตัวคนตรงหน้าแล้ว
“ท่านพี่ ท่านอย่าห้ามข้า วันนี้ข้าจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ระบายความโกรธให้ผิ่นเหยา!”
“ซวินเอ๋อร์!” ขมวดคิ้วบางๆ จ้องมองหญิงสาวที่คุกเข่าด้วยความเย็นชา สายตาแฝงความหนาวเหน็บ “เว่ยเมิ่งเจี๋ยเจ้ายังกล้ากลับมาอีก! เจ้ารีบบอกข้ามาตอนนี้ยาพิษในมือของเจ้าใครเป็นคนให้เจ้า?”
มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยมีรอยยิ้มเย้ยหยัน นางลุกขึ้นจากพื้นนัยน์ตาแฝงด้วยความจองหอง
“เป็นคุณหนูตระกูลเว่ยเช่นเดียวกัน มีสิทธิ์อะไรเว่ยผิ่นเหยาได้เสวยสุขร่ำรวยเงินทอง? แล้วข้ายังถูกขับออกจากตระกูลเว่ย! ข้าก็ออกจากตระกูลเว่ยแล้วเว่ยผิ่นเหยายังไม่ปล่อยข้าไปอีก! นางยังส่งคนไปทำให้ข้าอับอายทำร้ายข้า! น่าเสียดาย ในที่สุดข้าก็รอจนได้โอกาส! ข้าไม่มีความสุขนางก็อย่าคิดจะมีความสุข!”
“เว่ยเมิ่งเจี๋ย!” สีหน้าฉินอี๋ไม่น่ามองยิ่งนัก “ตอนแรกไม่ใช่เว่ยผิ่นเหยาส่งคนไปหาเจ้าแต่เป็นท่านพ่อทั้งสองของข้าที่ทำ เหตุใดเจ้าต้องมาแก้แค้นนาง?”
รู้เช่นนี้แต่แรก ตอนแรกไม่ควรจะเห็นแก่หน้าผู้เฒ่าเว่ยละเลยการสืบสวนเว่ยเมิ่งเจี๋ย แต่ควรจะจัดการนางให้สิ้นซาก!
“ข้าไม่สน” มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยแฝงรอยยิ้มเย่อหยิ่ง “อยากช่วยนางก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ เจ้าให้ฉินซวินสู่ขอข้า ข้าก็จะให้ยาแก้พิษกับเจ้า”
ยาพิษขวดนี้คนอื่นให้นางมา
ยาแก้พิษ...ย่อมไม่อาจมีอยู่!
นางมีชีวิตน่าสังเวชถึงเพียงนี้ มีสิทธิ์อะไรที่เว่ยผิ่นเหยายังสบายใจเช่นนี้?
นางจะเป็นหนามกลางใจของเว่ยผิ่นเหยาและฉินซวิน ให้ทั้งชีวิตของเว่ยผิ่นเหยาอย่างหวังว่าจะได้สบายใจ!
“ไม่มีทาง!”
ไม่รอให้ฉินซวินกับฉินอี๋เอ่ยปากเสียงเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากด้านหลัง
เว่ยเมิ่งเจี๋ยหันไปก็เห็นสีหน้าเขียวคล้ำของฉินเฟยหยางก้าวเท้าเข้ามา
“ตระกูลฉินของข้ายอมรับเว่ยผิ่นเหยาเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียว คนที่มีแต่ความชั่วร้ายเช่นเจ้าไม่คู่ควรเป็นสะใภ้ตระกูลฉินของข้า!”
สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยเปลี่ยนไปเอ่ยด้วยความโกรธแค้น “เพราะอะไร? ข้ามีตรงไหนสู้เว่ยผิ่นเหยาไม่ได้?”
มีสิทธิ์อะไร...
แต่ละคนล้วนทำกับนางเช่นนี้?
เว่ยผิ่นเหยาคนที่แม้แต่ลูกยังให้กำเนิดไม่ได้มีค่าอะไรมายึดครองตำแหน่งนี้!
อย่างไรเสียรอหลังจากนางแต่งกับฉินซวินแล้วก็จะมีลูกชายให้ฉินซวินก่อน ถึงตอนนั้นเว่ยผิ่นเหยาก็ตายไปแล้ว เช่นนั้นตำแหน่งฮูหยินรองตระกูลฉินย่อมเป็นของนาง!
“องค์หญิง...”
มุมปากฉินเฟยหยางกระตุก เขาหันไปมองเฟิงหรูชิง “รบกวนท่านแล้ว”